Supreme Court dismisses appeal due to lack of serious legal doubts and obvious meritlessness.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, ordering the appellant to pay the associated costs. The appellant argued that the lower court's decision on property boundary delineation was invalid because the administrative phase was skipped due to unpaid fees. The court rejected this, noting that the administrative phase had already commenced and the fee waiver did not invalidate the proceedings. Consequently, the appeal was deemed obviously unreasonable and lacked the serious legal issues required for Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously well-founded, requiring clear, obvious errors without deep analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 380/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku G. Bprzy uczestnictwie I. C. i H. B. T.o rozgraniczenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w B.z dnia 25 marca 2016 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczek kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawca zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 25 marca 2016 r. naruszenie w różnych konfiguracjach przepisów art. 13 § 2, art. 199 § 1 pkt 1, art. 328 § 2, art. 365 § 1, 379 pkt 1, art. 382, art. 386 § 3, art. 391 § 1 i art. 506 k.p.c. oraz art. 153 k.c., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił nieważnością postępowania wskutek wydania w sprawie orzeczenia o rozgraniczeniu nieruchomości przez sąd z pominięciem fazy postępowania o rozgraniczenie przed organem administracyjnym.
Ponadto powołał się na oczywistą zasadność wniesionej skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wnioskodawca, który uzyskał korzystną dla siebie decyzję w fazie postępowania przed organem administracyjnym i nie uiścił na wezwanie sądu w zakreślonym terminie opłaty od wniosku o rozgraniczenie po przekazaniu sprawy na żądanie uczestniczek do postępowania sądowego, wiąże podniesiony zarzut nieważności postępowania z wydanym przez przewodniczącego zarządzeniem o zwrocie wniosku o rozgraniczenie po bezskutecznym upływie terminu do uiszczenia opłaty od wniosku. To zarządzenie nie stało na przeszkodzie rozpoznaniu sprawy przez sąd, ponieważ postępowanie o rozgraniczenie wszczyna już wniosek skierowany do organu administracyjnego i rygor zwrotu wniosku nie może być stosowany do postępowania już wszczętego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r., III CZP 48/14).
W tych okolicznościach twierdzenia skarżącego o nieważności postepowania, w którym zapadło zaskarżone postanowienie, są oczywiście bezzasadne. Nie jest w sprawie spełniona także przesłanka oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).
Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. T. Wiśniewski, w: H. Dolecki, T. Wiśniewsku, red., Kodeksu postępowania cywilnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2010, s. 233 i 234). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przepisów powołanych przez skarżącego w celu wykazania omawianej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z § 5 pkt 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015.1800). [aw]jw