Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 376/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit due to insufficient legal argumentation.

Numero d'incarto IV CSK 376/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal for review. The appellant merely claimed the lower court's decision was obviously erroneous without providing specific legal arguments or citing relevant case law. The court ruled that such vague assertions do not meet the statutory requirement for an obviously meritorious appeal under Polish civil procedure law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is only accepted if it is obviously meritorious, which requires specific legal argumentation demonstrating a qualified violation of law rather than general assertions of obviousness.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious merit legal argumentation civil procedure Supreme Court procedural dismissal appellant burden

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 395 k.c.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 20 lipca 2016 r., opartej na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego art. 395 w zw.
Art. 58 § 1 k.p.c.
Art. 111 k.p.c.
Art. 3531 k.p.c.
Art. 636 § 1 k.p.c.
3531, art. 636 § 1 w zw.
Art. 656 § 1 k.p.c.
z art. 656 § 1 oraz art.
Art. 655 k.p.c.
656 § 1 oraz art. 655 k.c., powód M.O.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 376/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa M.O.‎przeciwko "C." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 20 lipca 2016 r., opartej na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego art. 395 w zw. z art. 58 § 1, art. 111 i art. 3531, art. 636 § 1 w zw. z art. 656 § 1 oraz art. 655 k.c., powód M.O. stwierdził, że „wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniony jest oczywistą zasadnością skargi, albowiem naruszenie przez Sąd II instancji przepisów prawa materialnego ma charakter rażący”. Całość uzasadnienia wniosku wyczerpuje się w stwierdzeniu, „iż każdy z podniesionych zarzutów ma charakter oczywisty.

Przywołane przepisy prawne w kontekście podnoszonych w sprawie argumentów nie wywołują rozbieżności. Stanowisko powoda opiera się na spójnej wykładni przepisów zgodnej z literaturą prawa oraz dostępnym orzecznictwem sądów apelacyjnych i Sądu Najwyższego”. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. W odniesieniu do skargi kasacyjnej został wprowadzony bezwzględny przymus adwokacko-radcowski, związany z wymaganiem od pełnomocnika procesowego sporządzającego ten szczególny środek zaskarżenia zachowania najwyższych standardów zawodowych, do których należy przestrzeganie podstawowych reguł argumentacji prawniczej oraz uwzględnienie judykatury Sądu Najwyższego, między innymi w zakresie prawidłowego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.Uzasadnienie wniosku powoda nie odpowiada podstawowym wymaganiom uzasadnienia przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., czyli oczywistej zasadności skargi.

Przekonanie o wystąpieniu tej przyczyny wymaga przedstawienia stosownej argumentacji prawnej, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, nie publ.).W uzasadnieniu wniosku skarżący takiej wymaganej argumentacji nie przedstawił i nie uwzględnił aspektu „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, mogącej ewentualnie prowadzić do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi.

Uzasadnienie sprowadza się do lakonicznych twierdzeń, że zarzuty mają charakter „oczywisty” a zarzucane naruszenia prawa charakter „rażący”. Te uogólnione uwagi na temat zarzutów („każdego z podniesionych zarzutów”, nawet bez wyodrębnienia zarzutów i przepisów) nie są wsparte żadnymi konkretnymi argumentami prawnymi, co , niezależnie od innych wad, zaciera różnice pomiędzy odrębnymi elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej. Ocena zasadności wniosku wymagałaby oceny podstaw skargi, w okolicznościach sprawy, czego nie dopuszcza się na tym etapie postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw