Cassation appeal dismissed because it challenged fact-finding and evidence assessment rather than legal interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a patient against a hospital regarding medical malpractice. The plaintiff argued that the lower court incorrectly assessed evidence regarding informed consent and hospital negligence. The court ruled that the appeal was inadmissible because it focused on factual determinations and evidence evaluation, which are prohibited grounds for cassation under Polish civil procedure law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal based on objections to the finding of facts or the assessment of evidence is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 376/09
POSTANOWIENIE
Dnia 13 listopada 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa W.S.
przeciwko Szpitalowi Klinicznemu […]
o odszkodowanie i zadośćuczynienie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 13 listopada 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt [...],
1. odrzuca skargę kasacyjną;
2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano na art. 19 ust. 1 pkt 1, 2 i 3
ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej i na art. 32 ustawy
z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w zakresie prawa
materialnego, oraz na art. 233 i art. 382 k.p.c., w zakresie prawa procesowego.
Zauważyć trzeba, że, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie
mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Nie budzi
wątpliwości, że powołane w skardze podstawy z zakresu prawa procesowego są
w świetle tej regulacji niedopuszczalne. Skarżąca zarzuca bowiem Sądowi
Apelacyjnemu wadliwą ocenę dowodów (uznanie na podstawie zgromadzonych
w sprawie dowodów, że przyczyną zarażenia skarżącej nie były zaniedbania
szpitala i nieprawidłowe działanie lekarzy). Jeżeli chodzi o materialnoprawną
podstawę skargi kasacyjnej, to potencjalnie zarówno art. 19 ustawy o zakładach
opieki zdrowotnej, jak i art. 32 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty mogą
prawidłową podstawą. Jednakże skarżąca, wbrew temu, co twierdzi w skardze, nie
zarzuca dokonania ich wadliwej wykładni czy zastosowania, lecz nieprawidłową
ocenę stanu faktycznego (wynikającą z oceny dowodów) co do poprawności
funkcjonowania szpitala, w którym skarżąca była hospitalizowana, a także wadliwą
interpretację dowodu - oświadczenia skarżącej o zgodzie na wykonanie zabiegu
medycznego. Mimo że skarżąca złożyła stosowne oświadczenia o wyrażeniu zgody
na dokonanie zabiegów operacyjnych, to w skardze podnosi, że nie była właściwie
poinformowana o możliwych powikłaniach, a zatem jej zgoda nie spełnia
niezbędnych standardów tzw.
„zgody uświadomionej". Niewątpliwie trzeba
stwierdzić, że kwestia tego, jakie wymagania co do uzyskania zgody od pacjenta
statuują powołane przepisy jest problemem z zakresu ich wykładni, jednakże w tej
sprawie w skardze nie powołuje się tych kwestii, a jedynie wadliwe zinterpretowanie
przez Sąd Apelacyjny złożonych przez skarżącą oświadczeń o wyrażeniu zgody na
zabieg medyczny. Powoduje to, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna, podlega
zatem odrzuceniu na podstawia art. 3986 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążył powódki kosztami
postępowania kasacyjnego.