Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 371/15 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed for failure to formulate legal issue and provide deep legal argumentation under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 371/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to meet the strict requirements for admitting the case to review. The appellant merely signaled general doubts about the interpretation of civil and tax law norms without formulating a specific legal issue or providing deep legal argumentation. Consequently, the court determined that the arguments did not constitute a qualifying legal question requiring Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant formulates a specific legal issue and provides deep legal argumentation demonstrating that the law requires a unified interpretation or that a specific provision is unclear.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility formulation of legal issue deep legal argumentation interpretation of law Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania.
Art. 390 § 1 k.p.c.
Temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając problem prawny w sposób ogólny i opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi.
Art. 128 § 1 k.p.c.
Art. 495 § 2 k.p.c.
128 § 1 k.p.c., art. 495 § 2 k.p.c. oraz wykładni „sposobu ustalenia treści porozumienia wekslowego (bez wskazania przepisu prawa, którego wniosek dotyczy).
art. 3984 § 2 k.p.c
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
Temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając problem prawny w sposób ogólny i opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi.
art. 128 § 1 k.p.c
art. 495 § 2 k.p.c
128 § 1 k.p.c., art. 495 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 371/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa A. w W. ‎przeciwko B. S., W. S., L. K. i W. K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej B. S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku‎z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 659/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania. Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Zarówno treść przedstawionego zagadnienia prawnego, jak i argumentacja pozwanej powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka określona w punkcie pierwszym, powołanie się bowiem na jej zaistnienie wymaga sformułowania zagadnienia prawnego. Temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając problem prawny w sposób ogólny i opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi.

Jego treść - konieczność rozstrzygnięcia pierwszeństwa czy też wzajemnego stosunku norm prawa cywilnego oraz prawa podatkowego - można uznać jedynie za sygnalizację wątpliwości związanych z wykładnią przepisów prawa; stopień ogólności nie pozwala na zakwalifikowanie jako istotnego zagadnienia prawnego. Ponadto argumenty skarżącej powołane w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej nie zawierają żadnych wywodów prawnych w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa a wyłącznie stanowią polemikę ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji oraz prezentację jego własnego poglądu.Powyższe stwierdzenie trzeba odnieść do uzasadnienia potrzeby wykładni art. 128 § 1 k.p.c., art. 495 § 2 k.p.c. oraz wykładni „sposobu ustalenia treści porozumienia wekslowego (bez wskazania przepisu prawa, którego wniosek dotyczy).

Wysoki stopień ogólności argumentów odnoszących się w znacznej mierze do stanu faktycznego nie wykazuje, że wskazane przepisy budzą poważne wątpliwości, a zatem nie wątpliwości zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy, a wątpliwości kwalifikowane, wynikające z rozbieżnej ich wykładni przez judykaturę i doktrynę, co w konsekwencji nie pozwala na ocenę, czy rzeczywiście wątpliwości takie zachodzą.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).