Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 349/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of abstract legal issue and obvious merit.

Numero d'incarto IV CSK 349/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a police officer against a judgment ordering payment to a subcontractor. The appellant argued that the law imposes a burden of proof on the general contractor regarding the non-existence of a contract, while the respondent contended the appeal lacked the necessary legal depth. The court rejected the appeal because the appellant failed to demonstrate an abstract legal issue requiring Supreme Court interpretation or prove the appeal's obvious merit.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 2, 4 k.p.c.; The Supreme Court will not admit a cassation appeal unless the appellant demonstrates an abstract legal issue requiring interpretation, establishes divergent judicial practice, or proves the appeal's obvious merit.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal abstract legal issue burden of proof subcontractor payment police officer liability obvious merit Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 6 ust. 1 k.c.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 kwietnia 2018 r., wydanego w sprawie o zapłatę, pozwany Skarb Państwa - Komendant Wojewódzki Policji w L., zarzucając naruszenie art. 6, art.
art. 6471 § 5 k.c.
Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania jest również jej oczywista zasadność, którą skarżący połączył z naruszeniem art. 6471 § 5 k.c.Stosownie do art.
art. 6471 § 1 k.c.
Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania jest również jej oczywista zasadność, którą skarżący połączył z naruszeniem art. 6471 § 5 k.c.Stosownie do art.
art. 278 § 1 k.p.c.
art. 232 k.p.c.
z art. 232 k.p.c., wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art.
art. 3989 § 1 k.p.c.
6471 § 5 k.c.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z przyczyn określonych w tym przepisie, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez składającego wniosek (art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Przy tak sformułowanym uzasadnieniu wniosku zachodziłaby konieczność rozpoznania postawionych w skardze zarzutów i przeprowadzenia analizy sprawy, co na obecnym etapie postępowania byłoby niedopuszczalne.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.jw
art. 3984 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z przyczyn określonych w tym przepisie, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez składającego wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.).
art. 61 § 1 k.c
art. 232 k.p.c
z art. 232 k.p.c., wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 349/18 POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w L.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 kwietnia 2018 r., wydanego w sprawie o zapłatę, pozwany Skarb Państwa - Komendant Wojewódzki Policji w L., zarzucając naruszenie art. 6, art. 6471 § 5 i art. 6471 § 1 w zw. z art. 6471 § 5 w zw. z art. 61 § 1 k.c. oraz art. 278 § 1 w zw. z art. 232 k.p.c., wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W ocenie skarżącego, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, „czy na biernie odpowiedzialnym z ustawy inwestorze ciąży prawny i procesowy obowiązek i jednocześnie możliwość udowadniania i wykazywania przyczyn nieistnienia stosunku prawnego podstawowego pomiędzy generalnym wykonawcą a jego podwykonawcą, z którego istnieniem ustawa wiąże odpowiedzialność solidarną inwestora za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcy”.

Ponadto istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 278 § 1 w zw. z art. 232 k.p.c. Zdaniem pozwanego, wątpliwości odnoszą się do „możliwości oparcia przez sąd meritii swojego rozstrzygnięcia na stanie faktycznym ustalonym przez Sąd samodzielnie lub na podstawie zeznań świadków, a dotyczącym faktów, których ustalenie wymaga wiedzy specjalnej”. Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania jest również jej oczywista zasadność, którą skarżący połączył z naruszeniem art. 6471 § 5 k.c.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z przyczyn określonych w tym przepisie, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez składającego wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego, jednak uzasadnienie pozwanego ich nie spełnia.Skarżący nieskutecznie powołał się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Wykazanie jej wymaga poza przedstawieniem określonego, dotychczas nierozwiązanego problemu prawnego o charakterze abstrakcyjnym, także zaprezentowania argumentacji przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych i świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, a ponadto wyjaśnienia, dlaczego jest ono - zdaniem strony - istotne.Kwestia, która została postawiona w skardze, nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a pozwany nie przedstawił argumentacji, która mogłaby na to wskazywać.

Poza krótkim wstępem oraz zaprezentowaniem własnego poglądu na temat prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy skarżący nie przedstawił argumentów, które miałyby przekonać, że w sprawie pojawił się istotny, abstrakcyjny problem prawny, którego rozwiązanie wywołuje poważne trudności i wymagałoby zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy. Powołując się na istnienie rzekomego zagadnienia prawnego, skarżący pośrednio zmierza jedynie do wykazania zasadności części postawionych w skardze zarzutów, nie biorąc pod uwagę, że nie jest rolą Sądu Najwyższego weryfikowanie prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnych orzeczeń sądowych, ani wyjaśnianie wszystkich ewentualnych wątpliwości prawnych, jakie nierozerwalnie wiążą się z procesem orzekania (wykładni i stosowania prawa).Pozwany nie wykazał także, aby w sprawie zachodziła potrzeba wykładni przepisów prawnych, o której mowa w 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący nie przedstawił argumentów wskazujących, że powołane w skardze przepisy budzą poważne wątpliwości ani nie powołał orzeczeń, które świadczyłyby o występowaniu na tle tych przepisów rozbieżności.

Uzasadnienie wniosku w odniesieniu do tej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania ogranicza się do zaprezentowania argumentacji odpowiadającej uzasadnieniu jednej z podstaw kasacyjnych.Pozwany także nieskutecznie powołał się na przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a zatem na oczywistą zasadność skargi, nie uzasadniając twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Skarżący przedstawił jedynie argumenty, które miałyby wskazywać na zasadność jednej z podstaw kasacyjnych, brak natomiast wywodów zmierzających do przekonania, że zasadność ta ma oczywisty charakter, co mogłoby ewentualnie świadczyć o oczywistej zasadności skargi. Przy tak sformułowanym uzasadnieniu wniosku zachodziłaby konieczność rozpoznania postawionych w skardze zarzutów i przeprowadzenia analizy sprawy, co na obecnym etapie postępowania byłoby niedopuszczalne.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.jw