Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issues or obvious merit under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal for examination, citing non-compliance with statutory requirements for admissibility. The appellant argued that the lower court's interpretation of remuneration regulations required legal clarification, but the court found no novel legal issues or serious interpretative doubts. Consequently, the appeal was rejected because it failed to meet the specific criteria for public interest or obvious merit under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates the existence of significant legal issues, serious doubts regarding statutory interpretation, or obvious merit, and the Supreme Court may base its admissibility decision solely on these public law prerequisites.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 346/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa M. […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.przeciwko M. [X.] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w T.o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie uchwał,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2013 r.,skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Powódka M. […] spółka z o.o. w T. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 9 października 2012 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparła na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne – sformułowane w skardze kasacyjnej - oraz aby istniała potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości.
Istotne zagadnienie prawne, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., występuje wówczas, gdy jest to zagadnienie nowe, dotychczas nierozwiązane w orzecznictwie lub doktrynie prawa, którego rozwiązanie może przyczynić się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa. Ponadto przedstawione zagadnienie prawne powinno być przydatne dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi kasacyjnej. Przesłanek tych nie spełniają zagadnienia prawne sformułowane w skardze kasacyjnej pokrywające się zresztą ze wskazaną przez skarżącą potrzebą wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości.
Jak to przekonywująco wyjaśnił Sąd Apelacyjny, art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. Nr 26, poz. 306 ze zm.) określa jedynie kompetencje organu spółki uprawnionego do ustalania wysokości wynagrodzenia osób w nim wymienionych, a podjęta w tym zakresie uchwała nie wpływa bezpośrednio na stosunki prawne łączące spółkę z tymi osobami na podstawie odrębnych umów, do których ma zastosowanie art. 210 § 1 k.s.h. W odniesieniu zaś do art. 8 wymienionej ustawy, jej treść jest jednoznaczna i wynika z niej, że przepis ten określa maksymalną wysokość wynagrodzenia miesięcznego jako iloczynu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Wynagrodzenie to może być więc niższe i stanowić ułamek wymienionego wyżej iloczynu. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania poza przedstawieniem własnych wątpliwości dotyczących interpretacji powołanych wyżej przepisów nie wskazano na argumenty wynikające z orzecznictwa innych sądów lub przedstawionych w piśmiennictwie prawniczym, które uzasadniałyby odmienną ich wykładnię. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia były uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników pozwanej spółki, nie zaś sposób ich wykonania.Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, aby skarga była oczywiście uzasadniona, co ma miejsce wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.
Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Taka sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku skoro oczywistą zasadność skargi kasacyjnej powód upatrywał w tych samych przyczynach, które, jego zdaniem, uzasadniały odmienną wykładnię omówionych wcześniej przepisów.Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. awes