Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 342/11 Generato dall'IA

Supreme Court partially quashes appeal regarding invalidity of savings cooperative board resolution under statutory limits.

Numero d'incarto IV CSK 342/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially quashed the appellate court's decision to dismiss the plaintiff's appeal against a savings cooperative's board resolution. The plaintiff argued the resolution exceeded statutory authority by fixing specific investment targets and defining fund usage details. The court held that while the board cannot set substantive rules, it must exercise discretion within statutory limits, making the specific investment designation and certain fund usage clauses invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 36 ust. 3 u.s.k.o.k.; Art. 36 ust. 1 u.s.k.o.k. in zw. z art. 34 u.s.k.o.k.: The board of a savings cooperative may not establish substantive rules for the stabilization fund but must exercise its management discretion within statutory boundaries, rendering resolutions that fix specific investment targets or detailed fund usage methods void for exceeding legislative competence.

Parole chiave

Generato dall'IA
savings cooperative stabilization fund board resolution statutory competence investment discretion administrative law void resolution

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 36 ust. 3 u.s.k.o.k.
Art. 36 ust. 3 u.s.k.o.k. stanowi, że szczegółowe zasady tworzenia funduszu
Art. 36 ust. 1 u.s.k.o.k.
jest sprzeczna z art. 36 ust.
Art. 34 u.s.k.o.k.
Krajowej i przeznaczony jest na realizację celów określonych w art. 34 ustawy,
Art. 398 § 14 k.p.c.
Zważywszy na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 14
Art. 398 § 16 k.p.c.
Zważywszy na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 14
Art. 100 § 2 k.p.c.
stanowił art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c w zw. z art. 398 21 k.p.c. oraz
Art. 108 § 1 k.p.c.
z art. 108 § 1 k.p.c w zw.
Art. 398 § 21 k.p.c.
Zważywszy na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 14
art. 189 k.p.c
jest wyłączone jej kwestionowanie w trybie art. 189 k.p.c.
art. 108 § 1 k.p
z art. 108 § 1 k.p.c w zw.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 342/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej

we W.

przeciwko Krajowej Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo - Kredytowej w S.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 stycznia 2011 r.,

1/ uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej apelację oraz

wyrok Sądu Okręgowego z dnia 30 sierpnia 2010 r. w punkcie 1

w części ustalenia nieważności uchwały

Nr 2 Zarządu Kasy

Krajowej z dnia 24 kwietnia 2001 r. w brzmieniu nadanym

uchwałą nr 1 z dnia 18

lutego 2008 r. w punkcie 17

ujednoliconego tekstu „Szczegółowych zasad gospodarowania

funduszem

stabilizacyjnym

Krajowej

Spółdzielczej

Kasy

Oszczędnościowo – Kredytowej” co do słów „w Towarzystwie

Funduszy Inwestycyjnych SKOK S.A. z siedzibą w S.” i w tym

zakresie powództwo oddala;

2/ oddala skargę kasacyjną w pozostałej części;

3/ zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 120 złotych

tytułem zwrotu kosztów procesu za instancję kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanej od

wyroku Sądu Okręgowego uwzględniającego w całości powództwo Spółdzielczej

Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej we W. wniesione przeciwko Krajowej

Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo – Kredytowej w S. o ustalenie nieważności

uchwały Zarządu nr 2 z dnia 24 kwietnia 2001 r. w brzmieniu ustalonym uchwałą

Zarządu pozwanej nr 1 z dnia 18 lutego 2008 r. w punkcie 1 co do słów „oraz Kasy

Krajowej”, w punktach 3, 4, 7, 17 lit. b oraz w punkcie 17 co do słów

„w Towarzystwie Funduszy Inwestycyjnych SKOK SA z siedzibą w S.”.

Sąd Apelacyjny uznał za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez Sąd

pierwszej instancji i przyjął go za podstawę rozstrzygnięcia. Według dokonanych

ustaleń

powódka

jest

członkiem

pozwanej

Krajowej

Spółdzielczej

Kasy

Oszczędnościowo – Kredytowej w S. (dalej Kasa Krajowa). Uchwałą Zarządu

pozwanej

z

dnia

września

2001

r.

określono

szczegółowe

zasady

gospodarowania funduszem stabilizacyjnym, a uchwałą z dnia 18 lutego Zarząd

pozwanej dokonał zmian w tej uchwale i przyjął jej tekst jednolity. W

punkcie

pierwszym uchwała stanowi, że fundusz stabilizacyjny powstaje z comiesięcznych

wkładów członkowskich, o których mowa w par. 12 ust. 2 statutu pozwanej oraz

z nadwyżki bilansowej Kasy Krajowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia

14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych

(Dz. U. z 1996 r., nr 1, poz. 2 z późń. zm., dalej u.s.k.o.k.) oraz par. 57 statutu Kasy

Krajowej i przeznaczony jest na realizację celów określonych w art. 34 ustawy,

w tym na stabilizację spółdzielczych kas oszczędnościowo – kredytowych oraz

Kasy Krajowej. W punkcie trzecim postanowiono, że dla zapewnienia stabilności

finansowej kas, Kasa Krajowa może prowadzić działalność zmierzającą do

powiększenia oferty produktowej kas, w szczególności przez obejmowanie

udziałów

(akcji)

w

podmiotach

umożliwiających

zwiększenie

tej

oferty,

wspomagających działalność kas lub świadczących usługi na rzecz kas, a także

inicjowanie współpracy pomiędzy kasami i innymi podmiotami, a ponadto może

prowadzić inne działania zmierzające do zapewnienia finansowej stabilności,

wypływającej z jak największej oferty komplementarnych usług świadczonych przez

kasy, zwiększającej przychody finansowe kas oraz dywersyfikujących źródła

przychodów. Zgodnie z punktem czwartym działania te finansowane są wyłącznie

z tej części funduszu stabilizacyjnego, który pochodzi z nadwyżki bilansowej Kasy

Krajowej. Punkt siódmy stanowi, że Kasa Krajowa udziela pomocy finansowej

ze środków funduszu w szczególności w formie promesy udzielenia kredytu,

poręczeń, wykupu przez Kasę Krajową wierzytelności SKOK z tytułu udzielonych

przez

SKOK

pożyczek

i

kredytów,

zwłaszcza

pożyczek

i

kredytów

długoterminowych, oraz w formie darowizn. W paragrafie 17 został określony

sposób inwestowania środków funduszu stabilizacyjnego i powód zakwestionował

treść punktu b stanowiącego, że „środki funduszu stabilizacyjnego, które nie są

zaangażowane jako udziały (akcje) w podmiotach umożliwiających poszerzenie

oferty kas, wspomagających ich działalność lub świadczących na ich rzecz usługi,

z zastrzeżeniem punktu czwartego”, a nadto punkt 17 in fine stanowiący, że środki

funduszu stabilizacyjnego, będą inwestowane w jednostki uczestnictwa funduszy

rynku pieniężnego – w Towarzystwie Funduszy Inwestycyjnych SKOK SA

z siedzibą w S.

W ocenie Sądu Apelacyjnego powódka wykazała istnienie interesu

prawnego,

bowiem

zaskarżona

uchwała

reguluje

szczegółowe

zasady

gospodarowania funduszem stabilizacyjnym i w konsekwencji jej postanowienia

dotyczą sfery prawnej powódki, a zachodząca wątpliwość co do zgodności

z prawem uchwały oraz to, że interes powódki nie może być zaspokojony w inny

sposób, niż wytoczenie powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały powodują,

że może być ona przedmiotem oceny w świetle przepisu art. 58 k.c, a zatem nie

jest wyłączone jej kwestionowanie w trybie art. 189 k.p.c.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 34 i 36 ust. 1, 3 i 4

ustawy o spółdzielczych kasach kredytowych Sąd Apelacyjny wskazał, że co do

zasady należy uznać za dopuszczalne uszczegóławianie regulacji zawartych

w statucie, lecz nie może być to czynione w zakresie, w jakim przepisy ustawowe

pozostawiają daną materię wprost regulacji statutowej. Artykuł 36 ust. 3 ustawy

zastrzega, że zasady tworzenia i przeznaczenia funduszu stabilizacyjnego muszą

być określone statutem pozwanej i nie daje delegacji do przenoszenia tej

kompetencji na inne organy spółdzielni, a zatem zaskarżona uchwała w zakresie,

w jakim reguluje przeznaczenie funduszu stabilizacyjnego i zasady jego tworzenia,

jest sprzeczna z art. 36 ust. 3 ustawy. Z tego względu zapis oznaczający konkretny

fundusz inwestycyjny dla inwestowania środków narusza ten przepis.

W ocenie Sądu Apelacyjnego bez znaczenia jest, czy fundusz stabilizacyjny

jest funduszem własnym pozwanej i czy wpływa na stabilizację Kasy Krajowej.

Istotne jest to, że zgodnie z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 34 ustawy przeznaczeniem

funduszu stabilizacyjnego jest zapewnienie stabilności kas, a nie Krajowej Kasy,

a zatem zapis uchwały, że celem jest także stabilizowanie pozwanej jest sprzeczny

z ustawą. Natomiast art. 36 ust. 4 ustawy wskazuje wyłączny sposób inwestowania

wolnych środków funduszu stabilizacyjnego, więc nie mogą być angażowane

w sposób określony w art. 37 tj. w udziały, czy akcje. Przepis ten nie rozróżnia

przeznaczenia środków tego funduszu w zależności od źródeł ich pochodzenia,

wobec czego zapis, że inwestowanie w udziały lub akcje dotyczy tej części

funduszu, która pochodzi z nadwyżki, nie sanuje tego postanowienia.

Pozwana w skardze kasacyjnej opartej na pierwszej podstawie kasacyjnej

zarzuciła błędną wykładnię przepisu art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r.

o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych polegającą na uznaniu,

że zaskarżona uchwała Zarządu Kasy Krajowej w przedmiocie gospodarowania

funduszem stabilizacyjnym jest nieważna jako sprzeczna z prawem z tego powodu,

że wskazany przepis ustawy czyni z uregulowania szczegółowych zasad tworzenia

funduszu stabilizacyjnego i jego przeznaczenia materię statutu Kasy Krajowej oraz

błędną wykładnię art. 36 ust. 1 w zw. z art. 34 ustawy poprzez uznanie,

że regulacja wskazująca jako przeznaczenie funduszu stabilizacyjnego Kasy

Krajowej realizację celów, dla których powołana jest Kasa Krajowa, stoi

w sprzeczności z przeznaczeniem tego funduszu na stabilizację spółdzielczych kas

oszczędnościowo – kredytowych i Kasy

Krajowej. Wniosła o uchylenie

zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu Okręgowego oraz o przekazanie sprawy do

ponownego

rozpoznania

Sądowi

Okręgowemu,

ewentualnie

o

uchylenie

zaskarżonych wyroków i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie

powództwa i orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawa kasacyjna wskazana przez pozwaną została ograniczona

wyłącznie do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na

uznaniu przez Sąd drugiej instancji, że zachodzi sprzeczność części postanowień

uchwały Zarządu pozwanej w przedmiocie ustalenia szczegółowych zasad

gospodarowania funduszem stabilizacyjnym ze wskazanymi przez skarżącą

przepisami ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych.

Przypomnieć należy, że spółdzielcze kasy oszczędnościowo – kredytowe

wykonują działalność depozytowo – kredytową wyłącznie na rzecz swoich członków

i ich celem jest gromadzenie środków pieniężnych tylko swoich członków oraz

udzielanie im pożyczek i kredytów, przy czym nie prowadzą one działalności

zarobkowej (art. 3 ust. 1 i 2 u.s.k.o.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia

uchwały tj. 18 lutego 2008 r.). Natomiast Krajowa Kasa jest spółdzielnią osób

prawnych, a jej członkami są wyłącznie spółdzielcze kasy oszczędnościowo –

kredytowe, przy czym ich członkostwo jest obowiązkowe. Zgodnie z art. 34 ustawy

pełni ona dwie funkcje – stabilizacyjną i nadzorczą w celu zapewnienia

bezpieczeństwa zgromadzonych w nich oszczędności oraz zgodności działalności

kas z przepisami ustawy. Ponieważ spółdzielcze kasy oszczędnościowo –

kredytowe pozostają poza systemem bankowym i gwarancjami zapewnianymi

przez ten system, funkcja stabilizacyjna Krajowej Kasy musi być traktowana jako

funkcja zasadnicza. Kasa ta jest bowiem podmiotem, który posiada wyłączne

kompetencje w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa finansowego kas oraz

dysponuje środkami, które mogą być przeznaczone na pomoc kasom w wypadku

problemów finansowych. Dlatego też przepisy u.s.k.o.k., regulujące kwestie

związane z tworzeniem i przeznaczeniem funduszu, jako mające charakter

bezwzględnie obowiązujący, muszą być wykładane ściśle.

Art. 36 ust. 3 u.s.k.o.k. stanowi, że szczegółowe zasady tworzenia funduszu

stabilizacyjnego i jego przeznaczenia określa statut Kasy Krajowej. Określenie

szczegółowych zasad gospodarowania tym funduszem w drodze uchwały zostało,

zgodnie z § 52 pkt 9 statutu, powierzone Zarządowi. W konsekwencji kompetencja

do podejmowania decyzji o sposobie tworzenia funduszu stabilizacyjnego i jego

przeznaczeniu została przyznana wyłącznie członkom Krajowej Kasy, którymi

są poszczególne kasy. Dalszą zaś konsekwencją jest, że materia ta nie może być

regulowana w drodze uchwały przez Zarząd Krajowej Kasy na podstawie § 52 pkt

9 statutu.

Istota problemu sprowadza się zatem do oceny, czy w świetle przepisów

ustawy

treść

kwestionowanych

postanowień

uchwały

Zarządu

należy

zakwalifikować jako określenie zasad tworzenia i przeznaczenia funduszu

stabilizacyjnego, czy jako określenie zasad gospodarowania tym funduszem

w granicach określonych przez ustawę. Podstawowe zasady tworzenia, a zatem

określenia źródeł pochodzenia funduszu, zawarte zostały w art. 36 ust. 2 i art. 38

ust. 2 u.s.k.o.k. – powstaje on z wkładów wnoszonych przez zrzeszone kasy

w wysokości co najmniej 1% ich aktywów oraz z nadwyżki bilansowej Kasy

Krajowej. Uszczegółowienie zasad w granicach określonych tym przepisem zostało

pozostawione uregulowaniu statutowemu. Przeznaczenie funduszu stabilizacyjnego

należy rozumieć jako wskazanie celu zgodnego z celem określonym w art. 34

ustawy, oraz określenie sposobu jego wykorzystania poprzez wskazanie sposobów

użycia funduszu w celu realizacji celu ustawy. Przeznaczeniem środków funduszu

stabilizacyjnego jest także określenie form inwestowania wolnych środków

pieniężnych z nadwyżki bilansowej funduszu. W takim znaczeniu przeznaczenie

funduszu nie podlega regulacji w drodze uchwały Zarządu.

W zakwestionowanej części punktu pierwszego, dotyczącej przeznaczenia

funduszu stabilizacyjnego, przedmiotowa uchwała Zarządu stanowi, że fundusz

stabilizacyjny przeznaczony jest na realizację celów określonych w art. 34 ustawy,

w tym na stabilizację spółdzielczych kas oszczędnościowo – kredytowych oraz

Kasy Krajowej. W sposób oczywisty uregulowanie to w zakwestionowanej części

wykracza

poza

sferę

objętą

kompetencją

Zarządu,

bowiem

stanowi

o przeznaczeniu funduszu, a nie o gospodarowaniu, z którym to pojęciem łączy się

ustalenie zasad zarządzania środkami finansowymi zgromadzonymi na funduszu

stabilizacyjnym przez organy Krajowej Rady, w tym np. określenia warunków,

od których zależy wybór formy pomocy lub uruchomienie środków. Zapis taki nie

stanowi, zatem „doprecyzowania” postanowień statutu, a niedopuszczalne

uregulowanie uchwałą Zarządu materii zastrzeżonej dla regulacji ustawowych.

Tożsama sytuacja zachodzi w odniesieniu do łączących się ze sobą punktów

uchwały - 3, 4, 7 i 17 b. Postanowienia te zezwalają na inwestowanie środków

z nadwyżki bilansowej Kasy Krajowej w udziały (akcje) w innych podmiotach oraz

na inwestowanie zgodnie z treścią art. 36 ust. 4 u.s.k.o.k. jedynie tych środków,

które nie zostały w ten sposób zaangażowane. Powyższe punkty uchwały regulują

zatem przeznaczenie funduszu stabilizacyjnego w części dotyczącej wolnych

środków pieniężnych z nadwyżki bilansowej, która to materia podlega regulacji

statutowej, a zatem uchwała Zarządu zapadła z naruszeniem art. 36 ust. 3

u.s.k.o.k. Skarżący nie zarzuca wprawdzie naruszenia art. 36 ust. 4 ustawy, który

stanowił obok naruszenia art. 36 ust. 3 istotną podstawę uznania przez Sądy obu

instancji tej części uchwały za nieważną, niemniej wskazać należy, że przepis ten

ma

charakter

bezwzględnie

obowiązujący

i

wprowadza

wyłączne

formy

inwestowania wolnych środków funduszu stabilizacyjnego zarówno w części

pochodzącej z wkładów wnoszonych przez kasy (art. 36 ust. 2), jak i w części

pochodzącej z nadwyżki bilansowej (art. 38) nie przewidując możliwości ich

inwestowania w udziały lub akcje w innych podmiotach. Stanowisko Sądu

Apelacyjnego było, zatem prawidłowe również co do nieważności w/w punktów

uchwały z tej przyczyny.

Określenie w punkcie 7 uchwały form udzielenia pomocy finansowej

ze środków funduszu stanowi określenie sposobu jego wykorzystania poprzez

wskazanie sposobów użycia funduszu w celu realizacji celu ustawy i także stanowi

materię zastrzeżoną do uregulowania w statucie pozwanej. Uchwała w zakresie

zasad gospodarowania może np. określać warunki, jakie powinna spełniać kasa,

by otrzymać pomoc, przesłanki przyznania pomocy danego rodzaju, określenia jej

wysokości oraz zasady zwrotu pomocy. Natomiast podjęcie decyzji w jaki sposób

będzie wykorzystany fundusz stabilizacyjny, a zatem jakie formy pomocy będą

dopuszczalne, należy do członków Kasy Krajowej (kas), którzy są jedynie

umocowani do podjęcia uchwały w tym przedmiocie. Dodatkowo jedynie trzeba

wskazać, że uregulowania zawarte w punktach 3, 4, 7, i 17 b w w/w zakresie nie

stanowią nawet powtórzenia postanowień statutu, a wykraczają poza nie.

Aczkolwiek rację ma skarżąca, że uchwała Zarządu w przedmiocie zasad

gospodarowania funduszem stabilizacyjnym stanowi uszczegółowienie zawartych

w statucie postanowień odnoszących się do tworzenia i przeznaczenia funduszu

stabilizacyjnego, to jednak stwierdzić należy, że nie może ona regulować zasad ani

tworzenia, ani przeznaczenia funduszu, a jedynie może być aktem wykonawczym

i określać sposoby realizacji zasad określonych w statucie. Nie można także

przyznać racji twierdzeniu skarżącej, że skoro uchwała Zarządu Krajowej Kasy

wiąże wyłącznie ten organ i podległych pracowników, to nie ma do niej

zastosowania 36 ust. 3 u.s.k.o.k. Po pierwsze uchwały Zarządu nie wywierają

skutku wyłącznie w sferze działania tego organu, a mają istotny wpływ na sytuację

zrzeszonych kas, skoro fundusz stabilizacyjny jest przeznaczony na ich stabilizację.

Po drugie przepis ten nakłada na pozwaną obowiązek regulowania pewnych sfer jej

działalności wyłącznie w drodze unormowań statutowych, a zatem wszystkie

uchwały jej organu, jakim jest Zarząd, mogą podlegać kontroli w świetle art. 36 ust.

3 ustawy w kontekście badania, czy nie została przekroczona kompetencja

ustawowa, zaś dopuszczalność drogi sądowej w tym wypadku nie budzi żadnych

wątpliwości /patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2007 r., IV CSK

342/06, niepubl./. Bez znaczenia pozostaje również kwestia, czy statut zawiera

postanowienia tożsame zwłaszcza, że w wypadku punktów 3, 4, 7 i 17 b uchwały,

kwestie nimi objęte nie były przedmiotem regulacji statutowej.

Wobec powyższego uchwała w tej części, jako sprzeczna z art. 36 ust. 3

ustawy jest nieważna, co czyni niezasadnym zarzut błędnej wykładni tego przepisu,

oraz zbędnym odniesienie się do zarzutu błędnej wykładni art. 36 ust. 1 w zw. z art.

34 u.s.k.o.k.

Skarga okazała się natomiast uzasadniona co do zarzutu naruszenia art. 36

ust. 3 u.s.k.o.k. w zakresie punktu 17 in fine stanowiącego, że środki funduszu,

w odniesieniu

do

inwestowania

w jednostki

uczestnictwa

funduszy

rynku

pieniężnego, inwestowane są w Towarzystwie Funduszy Inwestycyjnych SKOK SA

z siedzibą w S. Wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, oznaczenie konkretnego

funduszu inwestycyjnego, w którym będą lokowane wolne środki funduszu

stabilizacyjnego nie jest uregulowaniem przeznaczenia funduszu, bowiem nie jest

to oznaczenie formy inwestowania, lecz jest to wskazanie sposobu wykonania

postanowienia paragrafu 54 punkt 2 in fine statutu, który przewiduje inwestowanie

w fundusze rynku pieniężnego. Wybór jednostki funduszu rynku pieniężnego

stanowi czynność wchodzącą w zakres pojęcia gospodarowania funduszem

stabilizacyjnym i do zarządu należy podjęcie decyzji w tym przedmiocie. Ani

ustawa, ani statut nie ograniczają swobody inwestowania w zakresie wyboru

funduszu inwestycyjnego, a zatem zastosowanie art. 36 ust. 3 u.s.k.o.k. było

błędne, zaś zarzut naruszenia tego przepisu zasadny.

Zważywszy na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 14

oraz art. 39816 zd. 1 k.p.c., zaś podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu

stanowił art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c w zw. z art. 398 21 k.p.c. oraz

§ 10 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).