Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 329/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on acquisition by prescription due to lack of public interest legal issue.

Numero d'incarto IV CSK 329/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by I. H. against the lower court's rejection of her claim for acquisition by prescription. The appellant argued that the lower court erred in finding her possession was not 'independent' because she knew the original owner's identity and entered possession with his consent. The court ruled that factual determinations regarding the nature of possession fall under the exclusive jurisdiction of the trial court and do not constitute a public interest legal issue warranting cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; The Supreme Court rejects cassation appeals where the core issue involves the factual assessment of possession characteristics, as such matters lack the public interest significance required for extraordinary review.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquisition by prescription independent possession cassation appeal dismissal public interest legal issue factual assessment jurisdiction acquisto del possesso prova della proprietà anticipata immissione in possesso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3983 § 3 k.p.c.).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.Wniosek uczestnika K.
Art. 132 § 1 k.p.c.
Odpowiedź na skargę została bowiem zwrócona, jako wniesiona z naruszeniem art. 132 § 1 k.p.c., a jej ponowne złożenie nie jest objęte skutkiem z art.
Art. 1301a § 3 k.p.c.
132 § 1 k.p.c., a jej ponowne złożenie nie jest objęte skutkiem z art. 1301a§ 3 k.p.c.
Art. 3987 § 1 k.p.c.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że wniesienie odpowiedzi na skargę ponownie, po upływie terminu przewidzianego w art. 3987 § 1 k.p.c.
art. 176 k.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 108/91
6, uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r., III CZP 108/91, OSNCP 1992, nr 4, poz.
CR 961/60
48, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1961 r., CR 961/60, NP.
III CRN 60/86
1688, z dnia 7 maja 1986 r., III CRN 60/86, OSNCP 1987, nr 9, poz.
III CRN 163/79
138, z dnia 4 października 1979 r., III CRN 163/79, OSNCP 1980, nr 5, poz.
III CKU 8/96
95, z dnia 9 października 1996 r., III CKU 8/96, OSNC 1997, nr 4, poz.
II CKN 901/00
38, z dnia 16 stycznia 2001 r., II CKN 901/00, niepubl., z dnia 1 kwietnia 2011r., III CSK 184/10, OSNC-ZD 2012, nr B, poz.
III CSK 184/10
Supreme Court dismisses acquisition by prescription claim against co-owner where individual possession was not proven. The court rejects the presumption of possession under Article 339 of the Civil Code. The claimant failed to demonstrate exclusive possession beyond co-ownership rights. The decision clarifies that co-ownership does not automatically grant possession for prescription purposes. The burden of proof remains on the claimant to show expanded control. The court emphasizes the distinction between co-possession and individual possession. This ruling protects co-owners from losing shares without clear evidence of exclusion. The judgment reinforces strict requirements for acquiring property by prescription. Legal practitioners must prove exclusive control beyond statutory co-ownership rights. The outcome prevents automatic loss of shares in joint ownership scenarios.
I CSK 360/08
Supreme Court dismisses appeal; applicant in bad faith knew land wasn't hers despite possession.
I CSK 309/14
Supreme Court dismisses appeal, ruling ownership by prescription requires independent possession and statutory term fulfillment.
III CSK 188/14
Supreme Court dismisses appeal; statutory land rights do not interrupt acquisitive prescription period.
V CSK 579/13
Supreme Court quashes cassation decision regarding adverse possession by State against abandoned property decree. State's possession was dependent, not independent, preventing acquisition of title.
IV CSK 425/10
Supreme Court dismissed appeal; paying rent excludes independent possession required for acquisitive prescription. The court ruled that paying rent to the true owner negates the 'independent possession' necessary for acquisitive prescription, even if the possessor acted as if they were the owner. Consequently, the claim to acquire ownership via prescription was rejected. The court held that paying rent to the true owner excludes independent possession required for acquisitive prescription. This prevents a possessor from claiming ownership despite acting like an owner.
III CSK 336/13
Supreme Court upheld adverse possession claim against State, rejecting argument that public housing laws negate possession continuity.
IV CSK 271/13
Supreme Court dismisses adverse possession claim where family members merely used land for passage with owner's consent.
II CSK 279/13
Supreme Court vacated lower court decision allowing acquisition by third party due to procedural defect in plaintiff's claim.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 329/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z wniosku I. H.‎przy uczestnictwie M. W., W. W., K. K. i B. W.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt III Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek uczestnika K. K. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 października 2019 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację wnioskodawczyni I. H. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 listopada 2018 r., oddalającego jej wniosek o zasiedzenie części działek nr […]2 i nr […]8 położonych w B.. U podstaw rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że wnioskodawczyni nie wykazała przesłanki samoistnego posiadania nieruchomości objętej postępowaniem.Od postanowienia Sądu drugiej instancji wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną. Wnosząc o jej przyjęcie do rozpoznania wskazała, że występuje w niej zagadnienie prawne dotyczące przesłanek stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie dotyczące kwestii czy wiedza pierwotnego posiadacza o osobie właściciela nieruchomości oraz wejście w jej posiadanie za jego zgodą, wyklucza możliwość uznania, że posiadanie nieruchomości miało charakter samoistny i może tamować stwierdzenie nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia przez następców prawnych pierwotnych posiadaczy, z uwzględnieniem stosowania art. 176 k.c.Uczestnik K.

K. wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że wskazanie przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek przedstawienia zagadnienia o charakterze abstrakcyjnym wraz z argumentami prowadzącymi do rozbieżnych ocen prawnych, wykazania, że nie zostało ono rozstrzygnięte w dotychczasowym orzecznictwie, a wyjaśnienie go ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych podobnych spraw, przyczyniając się do rozwoju prawa (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącą nie spełnia wyżej sprecyzowanych w judykaturze Sądu Najwyższego wymagań. Skarżąca nie przytoczyła ani nie uzasadniła takich argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. W zasadzie ograniczyła się do sformułowania pytań, nie przeprowadzając żadnego pogłębionego wywodu prawnego dla wykazania, że jej wątpliwości stanowią istotne zagadnienie prawne wymagające zaangażowania Sądu Najwyższego. Argumentacja skarżącej jest jednostronna i ogranicza się de facto do przytoczenia własnego poglądu, pozostającego w opozycji do stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym orzeczeniu.

Bogactwo stanów faktycznych, implikujące niuansowanie oceny prawnej w zakresie kwalifikacji posiadania, w tego rodzaju sprawach przez sądy powszechne, nie stanowi problemu prawnego powstałego na tle konkretnych przepisów prawa, których rozstrzygnięcie niezbędne dla sprawy, stwarza realne i poważne trudności, przekraczające poziom występujący zwykle w przypadku każdego procesu decyzyjnego sądu orzekającego w konkretnej sprawie.Ponadto, istota posiadania samoistnego oraz jego związek z okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy, była już wielokrotnie wyjaśniana w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2007 r., III CZP 30/07, OSNC 2008, nr 5, poz. 43, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2014 r., III CZP 8/14, OSNC 2015, nr 1, poz. 6, uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r., III CZP 108/91, OSNCP 1992, nr 4, poz. 48, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1961 r., CR 961/60, NP. 1962, nr 12, s. 1688, z dnia 7 maja 1986 r., III CRN 60/86, OSNCP 1987, nr 9, poz. 138, z dnia 4 października 1979 r., III CRN 163/79, OSNCP 1980, nr 5, poz. 95, z dnia 9 października 1996 r., III CKU 8/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 38, z dnia 16 stycznia 2001 r., II CKN 901/00, niepubl., z dnia 1 kwietnia 2011r., III CSK 184/10, OSNC-ZD 2012, nr B, poz. 24, z dnia 11 marca 2009 r., I CSK 360/08, nie publ., z dnia 17 czerwca 2015 r., I CSK 309/14, niepubl., z dnia 19 lutego 2015 r., III CSK 188/14, niepubl., z dnia 3 października 2014 r., V CSK 579/13, niepubl., z dnia 7 kwietnia 2011 r., IV CSK 425/10, OSNC-ZD nr B/2012, poz. 27, z dnia 9 grudnia 2014 r., III CSK 336/13, OSNC-ZD 2016, nr 1, poz. 16, z dnia 12 grudnia 2014 r., IV CSK 271/13, niepubl., z dnia 20 marca 2014 r., II CSK 279/13, OSNC 2015, nr 3, poz. 35).W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie również stwierdzano, że wiedza samoistnego posiadacza w złej wierze o osobie właściciela nie pozbawia posiadania przymiotów samoistności, chyba że z innych okoliczności wynika że posiadacz rezygnuje z samodzielnego i niezależnego od innej osoby władania rzeczą (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia1999 r., I CKN 430/98, OSNC 1999, nr 11, poz. 198).

Ustalenie natomiast czy posiadanie ma charakter samoistny, może wymagać odwołania się do podstawy objęcia rzeczy w posiadanie. Zmiana tytułu posiadania nie może się natomiast ograniczyć tylko do sfery wewnętrznych przeżyć posiadacza, lecz musi być jednoznacznie zamanifestowana na zewnątrz (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1971 r., III CRN 516/70, OSPiKA 1971, nr 11, poz. 207 i z dnia 21 maja 2015r., IV CSK 531/14, OSNC - ZD 2016, nr D, poz. 63). Nie zachodzi więc potrzeba kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego w tym przedmiocie.Podkreślenia wymaga, że w tego rodzaju sprawach istotne znaczenie dla kwalifikacji posiadania, jako samoistnego i dokonania subsumpcji pod określoną normę prawną, ma dokonanie uprzedniej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, będących podstawą ustaleń faktycznych, a więc kwestie usuwające się spod kontroli sądu kasacyjnego ( art. 3983 § 3 k.p.c.).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.Wniosek uczestnika K.

K. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego podlegał oddaleniu. Odpowiedź na skargę została bowiem zwrócona, jako wniesiona z naruszeniem art. 132 § 1 k.p.c., a jej ponowne złożenie nie jest objęte skutkiem z art. 1301a§ 3 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że wniesienie odpowiedzi na skargę ponownie, po upływie terminu przewidzianego w art. 3987 § 1 k.p.c. nie wywołuje skutków w zakresie zawartego w niej wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, obejmującym sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2012 r., II PK 139/11, nie publ.).jw