Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to failure to formulate legal issue and inadmissible evidence assessment grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal for non-acceptance, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that the lower court failed to independently evaluate evidence and improperly relied on first-instance findings, citing outdated precedents. The court rejected this because the appeal incorrectly invoked procedural grounds regarding evidence assessment, which are explicitly excluded from cassation review under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal for non-acceptance must formulate a specific legal issue and demonstrate a clear violation of substantive or procedural law; appeals based on evidence assessment or fact-finding are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 329/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w W.przeciwko C. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza na rzecz pozwanej od powódki kwotę 7200,- (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.
Powołanie się na przesłankę określoną w punkcie pierwszym wymaga sformułowania zagadnienia prawnego a temu wymogowi skarżąca nie podołała przedstawiając problem prawny dotyczący dopuszczalności przyjmowania za własne przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji w określonej sytuacji procesowej w sposób ogólny i opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi. Nie można ich zatem zakwalifikować jako istotnych zagadnień prawnych, a jedynie jako sygnalizację własnych wątpliwości skarżącej.
Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej skarżąca uzasadnia nieuprawnionym twierdzeniem, że Sąd drugiej instancji nie dokonał własnej oceny materiału dowodowego i wywody o dopuszczalności formułowania zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. opiera na orzeczeniach Sądu Najwyższego dotyczących nieaktualnego stanu prawnego. Umknęło uwadze skarżącej, że z dniem 6 lutego 2005 r. ustawą z dnia 22 listopada 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 13, poz.
98) został wprowadzony w kodeksie postępowania cywilnego Dział Va ”Skarga kasacyjna” i art. 3983 § 3 k.p.c. expressis verbis stwierdza, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Skoro kwestie oceny dowodów uchylają się spod kontroli Sądu Najwyższego w toku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie mogą być też przedmiotem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 7, 10 ust. 4 pkt 2 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). jw