Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 327/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses collateral intervention appeal as inadmissible due to lack of legal interest and contradiction with debtor's actions.

Numero d'incarto IV CSK 327/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the collateral intervention appeal filed by a life insurance company while allowing the main plaintiff's appeal. The debtor's administrator had consistently requested the suspension of proceedings in both the first and second instances, yet the insurance company intervened with contradictory arguments. The court ruled the intervention inadmissible because it lacked legal interest (gravamen) and directly contradicted the administrator's established procedural conduct.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 79 ust. 2 k.p.c.; Art. 398-6 § 3 k.p.c.: A collateral intervener's actions must not contradict the main party's conduct, and an appeal without legal interest is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
collateral intervention legal interest contradictory conduct insolvency proceedings inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 79 ust. 2 k.p.c.
jako interwenienta niesamoistnego ma zastosowanie art. 79 zdanie drugie k.p.c.,
Art. 398-6 § 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 398-6 § 3
Art. 182-1 § 1 k.p.c.
naruszenie art. 182-1 § 1 k.p.c. i we wnioskach apelacji zażądał umorzenia
art. 79 k.p.c
jako interwenienta niesamoistnego ma zastosowanie art. 79 zdanie drugie k.p.c.,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 327/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa P. INVESTMENTS Spółki Akcyjnej w G.

przeciwko Syndykowi masy upadłości Telewizji Familijnej Spółki Akcyjnej

w W.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Powszechnego Zakładu

Ubezpieczeń na Życie Spółki Akcyjnej w W.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 października 2012 r.,

na skutek dwóch skarg kasacyjnych: strony powodowej oraz interwenienta

ubocznego po stronie pozwanej Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń na Życie

Spółki Akcyjnej w W.

od postanowienia Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 stycznia 2012 r.,

przyjmuje skargę kasacyjną powoda do rozpoznania oraz

odrzuca skargę kasacyjną interwenienta ubocznego

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok

Sądu Okręgowego i umorzył postępowanie w sprawie.

W skardze kasacyjnej interwenient uboczny po stronie pozwanej,

Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A. w W., wnosił o uchylenie

zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie wyroku Sądu Okręgowego

w całości oraz przekazanie pozwu, jako zgłoszonej wierzytelności i potrącenia

sędziemu-komisarzowi w celu rozstrzygnięcia w postępowaniu upadłościowym

Telewizji Familijnej S.A. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w

całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną interwencja

zgłoszona przez Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A. nie jest

interwencją uboczną samoistną, bowiem wyrok wydany w tym procesie dotyczy

stosunku prawnego istniejącego jedynie pomiędzy powodem a pozwaną. Wyrok

pozbawiający wykonalności tytuł wykonawczy przysługujący pozwanemu nie

wywołuje bezpośredniego skutku prawnego w relacji występującej pomiędzy

interwenientem a powodem i jedynie pośrednio rzutuje na sferę prawną

interwenienta jako wierzyciela. Z tego względu do sytuacji procesowej skarżącego

jako interwenienta niesamoistnego ma zastosowanie art. 79 zdanie drugie k.p.c.,

zgodnie z którym interwenient uboczny jest wprawdzie uprawniony do wszelkich

czynności procesowych dopuszczalnych według stanu sprawy, jednak nie mogą

one pozostawać w sprzeczności z czynnościami i oświadczeniami strony, do

której przystąpił. Za sprzeczną z czynnościami i oświadczeniami strony uznać

należy każdą

czynność

procesową

i

każde

oświadczenie

interwenienta

ubocznego, które zawierają treści przeciwstawne do czynności lub oświadczeń

strony, do której interwenient uboczny przystąpił. Chodzi tu o czynności lub

oświadczenia, które w sposób wyraźny, ewidentny wzajemnie się wyłączają ze

względu na odmienną treść i intencje strony oraz interwenienta ubocznego.

Wskazać należy, że pozwany syndyk masy upadłości wnosił przed Sądem

pierwszej instancji o umorzenie postępowania na podstawie art. 182 -1 § 1 k.p.c.,

w apelacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 24 maja 2011 r. zarzucił

naruszenie art. 182-1 § 1 k.p.c. i we wnioskach apelacji zażądał umorzenia

postępowania na tej podstawie. Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27

stycznia 2012 r. jest więc w pełni zgodne ze stanowiskiem pozwanego. Wskazać

należy, że pozwany syndyk masy upadłości nie zaskarżył orzeczenia Sądu drugiej

instancji, i co więcej nie ma interesu prawnego w jego zaskarżeniu. W przypadku,

gdyby syndyk wniósł skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji

skarga

podlegałaby

odrzuceniu.

Zgodnie

bowiem

z ugruntowanym

orzecznictwem sądowym przesłanką zaskarżenia orzeczenia w postępowaniu

cywilnym jest istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu (gravamen), który

oznacza pokrzywdzenie polegające na niekorzystnej dla strony różnicy między

zgłoszonym przez nią żądaniem i treścią rozstrzygnięcia. Brak gravaminis stanowi

podstawę do odrzucenia środka.

Ze względu na fakt, że skarga kasacyjna interwenienta ubocznego jest

rażąco sprzeczna z czynnościami i oświadczeniami syndyka masy upadłości (art.

79 k.p.c.) podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 398-6 § 3

k.p.c.).