Supreme Court dismisses appeal in land registry entry case due to lack of statutory basis for ownership creation. The court ruled that public road status does not automatically transfer ownership to the county. The appeal was rejected because the lower court correctly applied the law. The decision clarifies when public road status creates ownership rights. This case establishes that ownership transfer requires specific legal conditions. The court emphasized the importance of precise statutory interpretation. The ruling prevents automatic ownership claims based on road status alone. Legal professionals must verify all statutory requirements before filing appeals. The judgment provides clarity on administrative law and property rights. This decision guides future cases involving public road ownership disputes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the lower court's decision to reject the request for land ownership entry. The appellant argued that the second-instance court failed to consider a specific statute granting ownership of the land constituting a public road. The court determined that the statutory conditions for automatic ownership creation were not met in this specific factual scenario. Consequently, the appeal was rejected as it lacked the legal prerequisites for cassation review under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną: A cassation appeal is inadmissible when the lower court's decision does not violate the cited statute because the statutory conditions for the alleged legal effect were not fulfilled in the specific circumstances.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 324/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku Powiatu W. przy uczestnictwie Gminy Miasta W.o wpis,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt III Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika postępowania kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca – Powiat W. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 września 2013 r. (sygn. akt III Ca […]), w którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w W. i oddalono wniosek o wpis własności nieruchomości gruntowej do księgi wieczystej.W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872), art. 2a w zw. z art. 6a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.
U. z 2013 r., poz. 260). Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wnioskodawca stwierdził, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, ponieważ Sąd drugiej instancji przy orzekaniu nie wziął pod uwagę istnienia przepisu, na mocy którego wnioskodawca stał się właścicielem gruntu stanowiącego drogę tj. wspomnianego art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, treść skargi kasacyjnej, zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz treść odpowiedzi na skargę (s. 17-18 akt), Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie o wpis prawa własności w księdze wieczystej nie występuje przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (s. 3 skargi).
Należy stwierdzić, że w podobnej sprawie o wpis, toczącej się w postępowaniu wieczystoksięgowym z udziałem tych samych uczestników, tj.: Powiatu W. i Gminy Miasta W., Sąd Najwyższy wyjaśnił, dlaczego – w podobnych okolicznościach jak w sprawie obecnej – nie doszło do naruszenia art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 113, poz. 872; postanowienie z dnia 15 stycznia 2015 r., IV CSK 313/14, nie publ.). Wyjaśnił także to, kiedy możliwe byłoby od dnia 1 stycznia 1999 r. powstanie prawa własności nieruchomości z mocy przepisu prawa, gdy nieruchomość ta (grunt) stanowi drogę publiczną.
Stwierdził mianowicie, że w obowiązującym od tego czasu stanie prawnym zaliczenie do kategorii dróg gminnych lub odpowiednio dróg powiatowych jest możliwe tylko w odniesieniu do dróg położonych na nieruchomościach stanowiących już własność samorządu gminnego lub powiatowego.W tej sytuacji należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawcy do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z §§ 6, 7, 12 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych … (Dz.
U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).