Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists regarding church property rights or retroactive law application.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the Church's cassation appeal against the Lower Court's judgment. The Church argued that it had a right to sue over church property and that a specific statute applied retroactively to 1947. The Court found no legal issues because such property no longer existed as church-owned and the statute lacked retroactive force.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal when the appeal does not raise a significant legal issue, create serious doubts in legal interpretation, or reveal procedural invalidity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 320/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Kościoła […] w Rzeczypospolitej Polskiej w W.przeciwko Gminie Bydgoszczo ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt V ACa 393/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie Kościół […] w RP (K.) zaskarżył rozstrzygnięcie Sądu II instancji skargą kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania podniósł występowanie na tle tej sprawy dwóch istotnych zagadnień prawnych.
Pierwsze dotyczy tego, czy K. ma drogę sądową w sprawach ustalenia prawa własności nieruchomości stanowiących nadal własność włączonych do niego parafii ewangelicko-unijnych. W świetle przedstawionego stanu prawnego kwestia ta nie budzi wątpliwości. Po pierwsze, nieruchomości o takim statusie prawnym nie istnieją – nie ma już nieruchomości „stanowiących nadal własność włączonych do K. parafii ewangelicko-unijnych”. Wraz z likwidacją tych parafii przestały być one właścicielami swoich dawnych nieruchomości – odtąd ich właścicielami jest albo K. , albo Skarb Państwa.
Co więcej, drogę sądową ustawodawca zastąpił szczególnym postępowaniem regulacyjnym przewidzianym w ustawie z 1994 r., zatem ją wyłączył. Drugie zagadnienie prawne dotyczy tego, czy art. 37 ustawy z 1994 r. o stosunku państwa do K. ma moc wsteczną, tzn. czy znajduje zastosowanie do likwidacji parafii w 1947 r., a więc przed wejściem tego przepisu w życie. Przepis ten stanowi, że w razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako całość. Kwestia ta również wątpliwości nie budzi. Zgodnie z art. 3 k.c., w związku z konstytucyjnym zakazem lex retro non agit, normy prawa cywilnego mogą mieć wsteczne zastosowanie, gdy wyraźnie wynika to z ustawy.
W ustawie z 1994 r. ani w innym akcie prawnym nie nadano art. 37 mocy wstecznej. Nie ma on zatem zastosowania do sytuacji, która miała miejsce w 1947 r. Jeżeli zatem wówczas doszło do likwidacji parafii, znajdą zastosowanie szczególne przepisy dla poszczególnych kościołów, z których – z ustawy z 1947 r. – jasno wynika, że prawo własności nieruchomości likwidowanych parafii nabywała ta osoba prawna K., która była w chwili likwidacji w posiadaniu konkretnej nieruchomości, a jeżeli żadna osoba prawna K. nieruchomości nie posiadała, to nabywał ją SP.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.