Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 319/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding statute of limitations in mixed sales-contract dispute.

Numero d'incarto IV CSK 319/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by plaintiffs against a lower court's rejection of their claim for payment. The dispute involved a mixed contract for quarrying and selling gravel where the defendant argued the statute of limitations had expired. The court held that the 2006 procedural law on preclusion did not apply to the 2004 default judgment and that the contract was properly characterized as a sales contract, making the three-year limitation period applicable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 503 § 1 k.p.c.; Art. 479 § 14a k.p.c.: The provision on preclusion in default judgments does not apply to objections raised in the default judgment procedure, and the statute of limitations for sales contracts governs claims arising from mixed contracts where sales is the dominant purpose.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations mixed contract sales contract preclusion default judgment cassation appeal limitation period

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 503 § 1 k.p.c.
oraz art. 503 § 1 k.p.c.
Art. 479 § 14a k.p.c.
prekluzji. Art. 47914a k.p.c. nakazuje istotnie, aby w postępowaniu w sprawach
Art. 118 k.c.
zasadach ogólnych, stosownie do treści art. 118 k.c. Przy przyjęciu 3 - letniego
Art. 398 § 1 k.p.c.
w art. 3983 § 1 k.p.c. Zarzucono w niej naruszenie art. 353 1 k.c., art. 65 § 2 k.c.,
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 39821
Art. 398 § 21 k.p.c.
w art. 3983 § 1 k.p.c. Zarzucono w niej naruszenie art. 353 1 k.c., art. 65 § 2 k.c.,
art. 118 k.c
zasadach ogólnych, stosownie do treści art. 118 k.c.
art. 554 k.c
zastosować przepisy dotyczące umowy sprzedaży. Z art. 554 k.c. wynika, że
art. 3983 § 1 k.p.c
w art. 3983 § 1 k.p.c. Zarzucono w niej naruszenie art. 353 1 k.c., art. 65 § 2 k.c.,
art. 65 § 2 k.c
353 1 k.c., art. 65 § 2 k.c.,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 319/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa L. J. i E. G.

przeciwko J. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 14 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej powódek

od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 23 stycznia 2009 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od powódek na rzecz

pozwanego kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset) tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2008 r. uwzględnił

w całości powództwo o zapłatę wniesione przeciwko J. S. przez P. D.,

zastąpionego w trakcie procesu przez L. J. i E. G. W sprawie tej wcześniej wydano

nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Sąd Okręgowy ustalił, że P. D. był

właścicielem złoża piasku i żwiru W. III w W. W dniu 20 października 1999 r.

zawarł z pozwanym umowę, której przedmiotem było przedsięwzięcie pod nazwą

„wydobycie kruszywa ze złoża W. III”. Na podstawie tej umowy pozwanyoznaczony w niej jako zleceniobiorca - uzyskał uprawnienie do wydobycia

kruszywa na tym terenie górniczym oraz sprzedaży wydobywanej kopaliny. Strony

ustaliły,

że

po

połowie

będą

pokrywać

koszty

opłat

koncesyjnych

i eksploatacyjnych, obsługi geodezyjnej, podatku od nieruchomości oraz

wynagrodzenia kierownika zakładu ruchu górniczego. Powód, nazwany w umowie

zleceniodawcą, miał za wydobywaną i sprzedawaną kopalinę wystawiać faktury

w terminach 14 - dniowych, w miarę postępującego wydobycia. W dniu 1 grudnia

1999 r. został zawarty aneks do umowy dotyczącej wydobycia i sprzedaży

kruszywa, w którym jego cenę ustalono na 2 zł netto za tonę. Wszystkie faktury

wystawione przez powoda zostały przyjęte i podpisane przez pozwanego.

Pozwany nie uregulował należności za wszystkie faktury. Zapłaty dokonywał

również z opóźnieniem. Pismem z dnia 21 maja 2001 r. powód wypowiedział

umowę. Następnego dnia jej strony uzgodniły, że przelana przez pozwanego

kwota 24 000 zł. pokrywa w całości jego zobowiązanie do ponoszenia 50 %

kosztów wynagrodzenia kierownika zakładu ruchu górniczego, podatku od

nieruchomości oraz opłat eksploatacyjnych za okres do 15 maja 2001 r.

W ocenie Sądu Okręgowego, umowa łącząca strony miała charakter

umowy mieszanej i wynikające z niej roszczenia podlegały przedawnieniu na

zasadach ogólnych, stosownie do treści art. 118 k.c. Przy przyjęciu 3 - letniego

terminu przedawnienia, określonego w tym przepisie, brak było podstaw do

uwzględnienia podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia. Nie

wykazał on również, że zapłacił za faktury, które stanowiły podstawę powództwa.

Przemawiało to za jego uwzględnieniem.

Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji pozwanego zmienił zaskarżony

wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo i obciążył powódki kosztami procesu.

Sąd Apelacyjny podzielił ocenę, że umowa z dnia 20 października 1999 r. miała

charakter umowy mieszanej, jednakże w jego ocenie zdecydowanie przeważała w

niej regulacja właściwa dla umowy sprzedaży. Odpowiadało to głównemu celowi

tej umowy, którym była sprzedaż piasku po jego wydobyciu. Do umowy w

pozostałej części, dotyczącej prowadzenia wydobycia kruszywa przez pozwanego,

należało stosować odpowiednio przepisy o zleceniu. Z uwagi na przewagę

elementów umowy sprzedaży dla oceny terminu przedawnienia należało

zastosować przepisy dotyczące umowy sprzedaży. Z art. 554 k.c. wynika, że

termin przedawnienia roszczeń z tej umowy wynosi dwa lata. Nakazywało to

przyjąć, że całe roszczenie obejmujące faktury za okres od 6 listopada 2000 r. do

13 kwietnia 2001 r. uległo przedawnieniu. W konsekwencji konieczna była zmiana

zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa.

Skarga kasacyjna powódek została oparta na obu podstawach określonych

w art. 3983 § 1 k.p.c. Zarzucono w niej naruszenie art. 353 1 k.c., art. 65 § 2 k.c.,

art. 535 k.c., art. 554 k.c., art. 118 k.c., art. 750 k.c. oraz art. 503 § 1 k.p.c.

W oparciu o te zarzuty skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku

i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie powództwa w całości,

ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kluczowe znaczenie dla wydania przez Sąd Apelacyjny zaskarżonego

wyroku miało uznanie za uzasadniony zarzutu przedawnienia, podniesionego

przez pozwanego po wniesieniu sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego

w postępowaniu upominawczym w dniu 12 marca 2004 r. Nakaz zapłaty został

wydany w postępowaniu w sprawach gospodarczych. Data jego wydania oraz

wniesienia sprzeciwu ma istotne znaczenie dla oceny skuteczności zarzutu

naruszenia art. 503 § 1 k.p.c., który, zdaniem skarżących, nakazywał pominięcie

podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia, ze względu na zasadę

prekluzji. Art. 47914a k.p.c. nakazuje istotnie, aby w postępowaniu w sprawach

gospodarczych do sprzeciwu od nakazu zapłaty stosować prekluzję odnośnie

zawartych w sprzeciwie zarzutów, odpowiednio do treści art. 47914 § 2 k.p.c.

Należy jednak uwzględnić, że art. 47914a k.p.c. został dodany przez ustawę z dnia

16 listopada 2006 r., która weszła w życie z dniem 20 marca 2007 r. Przepis ten

nie miał zatem zastosowania do sprzeciwu pozwanego od nakazu zapłaty

wniesionego w 2004 r. Natomiast sam art. 503 § 1 k.p.c. nie wprowadza prekluzji

w zakresie zarzutów przeciwko żądaniu pozwu w sprzeciwie składanym

w postępowaniu upominawczym. Z tego względu zarzut skargi kasacyjnej

ograniczający się do naruszenia art. 503 § 1 k.p.c. został także nieprawidłowo

skonstruowany.

Nieuzasadnione były również zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące

ocenę charakteru umowy dotyczącej prowadzenia wydobycia i sprzedaży piasku

ze złoża Warcz III. Analizując treść tej umowy, Sąd Apelacyjny zasadnie przyjął, że

miała ona charakter umowy mieszanej, zawierającej niewątpliwie elementy typowe

dla umowy sprzedaży. Ocenił również trafnie, że zasadniczym celem tej umowy

była sprzedaż kruszywa pozwanemu. Pozostałe uzgodnienia - dotyczące zasad

prowadzenia

wydobycia

Usprawiedliwione

było

-

miały

zatem

służyć

jedynie

stanowisko,

że

osiągnięciu

sprzedaż

miała

tego

celu.

charakter

dominujący. Przy uwzględnieniu, że przedmiotem dochodzonego roszczenia była

wyłącznie należność za sprzedaż piasku, uzasadniona była ocena Sądu

Apelacyjnego, że odnośnie tego roszczenia należało zastosować przepisy

o

przedawnieniu

obowiązujące

w

umowie

sprzedaży.

Wymaga

jednak

podkreślenia, że zasadności tego stanowiska nie zmieniałoby także przyjęcie

stanowiska, że postanowienia dotyczące sprzedaży i prowadzenia wydobycia

miały znaczenie równorzędne, gdyż w takim przypadku roszczenia wywodzone

z umowy

sprzedaży

podlegałyby

przedawnieniu

również

na

zasadach

określonych dla umowy sprzedaży. Brak było natomiast podstaw dla przyjęcia

stanowiska skarżących, że umowa z dnia 20 października 1999 r. była umową

nienazwaną, do której znajdował zastosowanie termin przedawnienia określony

w art. 118 k.c. lub rodzajem umowy mieszanej, w której zobowiązania główne

odpowiadają umowie dzierżawy bądź umowie spółki.

Z przyczyn wyżej wskazanych skarga kasacyjna była pozbawiona

uzasadnionych podstaw i podlegała oddaleniu na podstawie art. 398 14 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 39821

k.p.c.