Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 315/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on divorce property division due to lack of public interest legal issues.

Numero d'incarto IV CSK 315/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a former spouse regarding the division of marital property. The appellant argued that the Civil Code provisions required judicial interpretation due to potential inconsistencies in case law, but the court found no such public interest issues. Consequently, the court ruled that the lower court's decision did not warrant further review and awarded costs to the appellant.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if it raises issues of public interest, such as significant legal questions or inconsistencies in case law; otherwise, the appeal is dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal marital property division public interest Civil Code provisions legal interpretation case law inconsistencies costs of proceedings azione di divisione dell'eredità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.
Art. 39821 k.p.c.
z art. 39821 k.p.c., a także § 2 pkt 7 w zw.
Art. 520 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520§ 3 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
§ 2 pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 i w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
39821 k.p.c., a także § 2 pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 i w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 365 § 1 k.p.c
Jego zdaniem istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie dotyczących regulacji art. 365 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CSK 110/07
Supreme Court quashes appeal judgment for allowing evidence of stock sale without written form under Civil Code.
II CSK 347/07
Supreme Court quashes appeal judgment regarding debt acknowledgment validity and assignment contract termination conditions.
I CSK 456/08
Supreme Court vacates appeal judgment for remand due to unclear binding force of prior ruling's reasoning.
IV CSK 359/09
Polish Supreme Court dismisses claim that a single word used as a trademark lacks creative originality.
II CSK 312/12
Supreme Court vacates appeal dismissal due to lack of res judicata regarding the debt claim amount.
I UK 329/13
Supreme Court reverses dismissal of work accident pension due to binding prior judgment on causation.
IV CSK 610/13
Supreme Court dismisses contractor's claim for payment due to defective work and missing technical documentation.
IV CSK 181/14
Supreme Court quashes appeal judgment for failure to assess binding force of a fully vacated prior judgment.
V CSK 210/14
Criminal court dismissed appeal on seizure of funds, ruling defendant failed to prove legal origin of assets.
I CSK 494/11
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding right to appeal when second instance court changes legal basis.
IV CSK 726/14
Supreme Court vacated appeal, ruling prior final judgment lacks binding force on legal assessment in new land registry case.
I CSK 464/16
Supreme Court dismisses arbitration award challenge; statutory interpretation errors do not violate public order.
II CSK 145/18
Supreme Court dismisses appeal on permanent usufruct fee update, ruling expenses transfer with property rights.
V CSK 485/11
Supreme Court quashes appeal ruling for violating binding precedent on civil company dissolution and property rights.
III CZP 24/11
Supreme Court allows separate deed rectification proceedings between ex-spouses and third parties after joint property division begins.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 315/21 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z wniosku M. T.‎przy uczestnictwie S. K.‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt I Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od uczestnika S. K. na rzecz wnioskodawczyni M. T. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2021 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację uczestnika S. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 3 listopada 2020 r. dokonującego podziału majątku wspólnego byłych małżonków M. T. i S. K.. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez uczestnika. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Jego zdaniem istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie dotyczących regulacji art. 365 § 1 k.p.c. Wnioskodawczyni w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa mimo, że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych.

Skarżącego obciążał obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji jurydycznej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (por. m.in. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007r. II CSK 84/07, z dnia 11 stycznia 2008 r.

I UK 283/07, i z dnia 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08). Nie występuje potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy w danej kwestii wyraził swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 976/14, niepubl.). Przede wszystkim w orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zasługujący na podzielenie pogląd, że granice przedmiotowe mocy wiążącej należy oceniać według reguł przyjętych w art. 366 k.p.c. w odniesieniu do przedmiotowych granic powagi rzeczy osądzonej.

W konsekwencji moc wiążącą z perspektywy kolejnych postępowań uzyskują jedynie ustalenia dotyczące tego, o czym orzeczono w związku z podstawą sporu (rozstrzygnięcie o żądaniu w połączeniu z jego podstawą faktyczną). Moc wiążąca orzeczenia nie rozciąga się natomiast na kwestie prejudycjalne, które sąd przesądził, dążąc do rozstrzygnięcia o żądaniu i których rozstrzygnięcie znajduje się poza sentencją, jako element jej motywów. Natomiast treść uzasadnienia może służyć sprecyzowaniu rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie temu by moc wiążącą orzeczenia rozciągać na kwestie pozostające poza sentencją.

Zakresem prawomocności materialnej jest bowiem objęty tylko ostateczny wynik rozstrzygnięcia, a nie przesłanki, które do tego doprowadziły. Tego rodzaju zagadnienia mogą być przedmiotem odmiennego osądu w późniejszych procesach, dopóki nie zostaną objęte rozstrzygnięciem w sposób, który będzie wiązał kolejne sądy w dalszych postępowaniach. Wprawdzie nie jest pożądana sytuacja, w której analogiczne stany faktyczne, zostaną odmiennie ocenione przez różne sądy, ale ograniczenie swobody jurysdykcyjnej sądu oraz odstąpienie od zasady bezpośredniości i swobodnej oceny dowodów, nie znajduje dostatecznych podstaw w art. 365 § 1 k.p.c., który dopuszcza rozbieżność ocen między sądami, w rozstrzyganiu kwestii „wstępnych” poza związaniem sentencją (por. m.in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 1937 r., C II 2507/36, OSP 1937, poz. 727, z dnia 6 sierpnia 1971 r., II CR 287/71, OSNCP 1972, nr 2, poz. 34, z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, niepubl., z dnia 23 maja 2002 r., IV CKN 1073/00, niepubl., z dnia 8 czerwca 2005 r., V CK 702/04, niepubl., z dnia 15 lutego 2007r., II CSK 452/06, OSNC - ZD 2008, nr A, poz. 120, z dnia 28 czerwca 2007 r., IV CSK 110/07, niepubl., z dnia 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, niepubl., z dnia 16 lipca 2009 r., I CSK 456/08, niepubl., z dnia 22 czerwca 2010 r., IV CSK 359/09, OSNC 2011, nr 2, poz. 16, z dnia 3 października 2012 r., II CSK 312/12, niepubl., z dnia 11 lutego 2014 r., I UK 329/13, OSNP 2015, nr 5, poz. 69, z dnia 25 czerwca 2014 r., IV CSK 610/13, OSNC-ZD 2015, nr D, poz. 51, z dnia 15 stycznia 2015 r., IV CSK 181/14, niepubl., z dnia 20 stycznia 2015 r., V CSK 210/14, niepubl., z dnia 17 maja 2015 r., I CSK 494/11, niepubl., z dnia 9 września 2015 r., IV CSK 726/14, niepubl., z dnia 26 maja 2017 r., I CSK 464/16, niepubl., i z dnia 15 maja 2019 r., II CSK 145/18, niepubl.).

Jednostkowe orzeczenia Sądu Najwyższego w których przyjęto szerszy zakres związania, obrazują pewne wahania występujące przy wykładni art. 365 § 1 k.p.c., pozostające na uboczu głównego, dominującego nurtu orzecznictwa (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., V CSK 485/11, niepubl.). Nie zachodzi zatem potrzeba ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego w tym przedmiocie.Ponadto do postępowania o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami stosuje się odpowiednio, na podstawie odesłania zawartego w art. 46 k.r.o. i art. 567 k.p.c. przepisy o dziale spadku (art. 680 - 689 k.p.c.), zaś na podstawie art. 688 k.p.c. odpowiednie zastosowanie mają przepisy o zniesieniu współwłasności (art. 617 - 625 k.p.c.), w tym art. 618 § 2 i 3 k.p.c. oraz art. 618 § 1 k.p.c., do którego odwołują się przepisy zawarte w art. 618 § 2 i 3 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że sporem o prawo własności w rozumieniu art. 618 § 1 k.p.c. jest także żądanie usunięcia niezgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011 r., III CZP 24/11, OSNC 2012, nr 1, poz. 1 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2014 r., V CSK 686/13, niepubl., i z dnia 14 grudnia 1981 r., I CZ 101/81, OSNC 1982, nr 11-12, poz. 172).

Jeżeli jeden z małżonków był wpisany do księgi wieczystej, a drugi z nich twierdzi, że nieruchomość objęta tą księgą stanowi przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej, rozstrzygnięcie sporu w tym przedmiocie między byłymi małżonkami powinno nastąpić w sprawie o podział majątku wspólnego. Nie budzi jednak żadnych wątpliwości, że jeżeli sąd wyda uprzednio, w oddzielnym postępowaniu z udziałem małżonków prawomocne orzeczenie w materii o której mowa w art. 618§ 1 k.p.c., to będzie ono wiązało sąd w postępowaniu o zniesienie współwłasności, stwarzając stan powagi rzeczy osądzonej.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520§ 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c., a także § 2 pkt 7 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 i w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.

U. z 2015, poz. 1800, ze zm.). jw