Supreme Court dismisses cassation appeal on acquisition of ownership due to lack of significant legal issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a co-owner regarding the acquisition of ownership through prescription. The appellant argued that the court needed to interpret the concept of independent possession in the context of co-ownership, but the Supreme Court found no statutory grounds for accepting the appeal. The court ruled that such evaluations depend on specific case circumstances and that existing precedent does not require a new interpretation at this stage.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists, there is a need for interpretation of laws raising serious doubts or causing divergences in case law, or if the proceedings are invalid.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 312/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z wniosku M. T.przy uczestnictwie R. T., L. T., J. T., Gminy Kosakowo, E. B., H. T. i P. T.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 listopada 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania E. B. od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańskuz dnia 29 października 2014 r., sygn. akt III Ca 575/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. przyznaje adwokatowi A.D. ze środków budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Gdańsku kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 29 października 2014 r. Skarżąca uczestniczka postępowania powołała się na występowanie w sprawie „konieczności wykładni pojęcia samoistności posiadania”, zwłaszcza w kontekście zasiedzenia udziału w prawie własności wobec pozostałych współwłaścicieli.
Choć w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wskazano w tym kontekście żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że skarżącą powołała się na przesłankę z punktu 2 tego przepisu – a więc na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wskazując na stanowiska formułowane w dotychczasowym orzecznictwie. Problem ten nie odpowiada jednak tej przesłance ani którejkolwiek z pozostałych ustawowych podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Ocena samoistności posiadania – także w sytuacji, w której nieruchomość może (lub mogłaby po orzeczeniu zasiedzenia) stanowić przedmiot współwłasności – wymaga oceny na gruncie okoliczności konkretnej sprawy. Formułowanie w tym zakresie bardziej ogólnych dyrektyw i punktów odniesienia – w ramach rozpoznania skargi kasacyjnej – jest w tym wypadku możliwe, kwestie te stanowiły już jednak przedmiot wielu wypowiedzi Sądu Najwyższego. Ewentualne występowanie pomiędzy nimi rozbieżności nie musi oznaczać, by istniała potrzeba formułowania w tym zakresie kolejnego poglądu, który z istoty rzeczy musiałby zostać odniesiony do specyfiki konkretnej sprawy.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni w postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy orzekł na podstawie § 6 pkt 6, § 8 pkt 1, § 13 ust. 4 pkt 2, § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.:
Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).