Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 31/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of specific legal grounds and detailed reasoning under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 31/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept a cassation appeal filed by two individuals against a ruling denying their claim to acquire property via prescription. The applicants argued that an unexecuted lease agreement should interrupt the prescription period, but the court found their arguments too general and lacking the precise legal reasoning required by law. Consequently, the court dismissed the appeal because the applicants failed to demonstrate a significant legal issue or obvious error as mandated by the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1, Art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may only accept a cassation appeal if the applicant precisely identifies a significant legal issue or obvious error with detailed legal arguments, rather than making general assertions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility prescription period interruption Civil Procedure Code significant legal issue detailed legal reasoning unexecuted lease agreement property acquisition by prescription

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
z dnia 5 lutego 2013 r., oddalającego wniosek o nabycie przez zasiedzenie własności oznaczonej nieruchomości, stanowiącej własność Gminy Miasta G..W odpowiedzi na skargę uczestnik wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c., tj.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Dopuszczenie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej jest bowiem uzasadnione ustrojowo i procesowo jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje.W art. 3984 § 2 k.p.c. w zw.
art. 3989 § 1 k.p.c
z dnia 5 lutego 2013 r., oddalającego wniosek o nabycie przez zasiedzenie własności oznaczonej nieruchomości, stanowiącej własność Gminy Miasta G..W odpowiedzi na skargę uczestnik wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., tj.
art. 3984 § 2 k.p.c
Dopuszczenie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej jest bowiem uzasadnione ustrojowo i procesowo jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje.W art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Tymczasem powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
nie spełnia takich wymagań.Odnosząc się z kolei do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, jako przyczyny przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c
We wniosku skarżący podnieśli, także bez szczegółowej motywacji, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze względu na rażące naruszenie art. 328 § 2 k.p.c.
art. 234 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
II PK 3/08
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ.; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).
IV CSK 246/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ.; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).
II UK 37/08
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ.; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 31/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku W. S. i R. S.‎przy uczestnictwie Gminy Miasta G.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt XVI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawcy W. S. i R. S. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 6 września 2013 r., którym oddalona została apelacja od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 lutego 2013 r., oddalającego wniosek o nabycie przez zasiedzenie własności oznaczonej nieruchomości, stanowiącej własność Gminy Miasta G..W odpowiedzi na skargę uczestnik wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Cel ten może być osiągnięty jedynie poprzez powołanie i wykazanie istnienia przesłanek umożliwiających realizację jej wskazanych funkcji Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie szczególny środek zaskarżenia w postaci skargi. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., tj. czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania jeżeli, przynajmniej w odniesieniu do jednej z nich, ten wymóg jest spełniony.

Dopuszczenie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej jest bowiem uzasadnione ustrojowo i procesowo jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje.W art. 3984 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, który umożliwiać ma ocenę, czy w danym przypadku spełnione są wskazane przyczyny. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.

Niedopuszczalne jest zatem połączenie podstaw i przyczyn kasacyjnych ani ich uzasadnienia, gdyż skarga jest środkiem zaskarżenia o znacznym stopniu sformalizowania, a wyodrębnienie tych wymogów wyraźnie przewiduje art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, zatem skarga powinna być tak skonstruowana, aby nie musiał on poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi.

Już tylko z tych względów nieskuteczne jest odwołanie się przez skarżących do „ram uzasadnienia podstaw kasacyjnych” i ocenie poddano wyłącznie motywację przytoczoną na str. 2 skargi. Jest ona zaś tak ogólnikowa, że uniemożliwia przyjęcie, że przyczyny umożliwiające przyjęcie skargi zachodzą. Wnioskodawcy wskazali, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, „polegające na ocenie, czy okoliczność zawarcia umowy o dzierżawę gruntu, która nie była wykonywana przez strony, może prowadzić do przerwania biegu zasiedzenia nieruchomości” twierdząc, że jest ono nowe i dotąd nie rozstrzygnięte.

Tymczasem powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), a więc problemu, który wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale i innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m. in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).

Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Zagadnienia muszą mieć charakter rzeczywisty i konkretny. Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej powinna stanowić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanych okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ.; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).

W oczywisty sposób uzasadnienie przez skarżących przyczyny oznaczonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. nie spełnia takich wymagań.Odnosząc się z kolei do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, jako przyczyny przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury odwołanie się do niej wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, t.j. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m. in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

We wniosku skarżący podnieśli, także bez szczegółowej motywacji, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze względu na rażące naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 172, 336, 339 k.c. oraz art. 234 k.p.c. Tak postawione zarzuty, w braku wymaganej argumentacji, nie mogą być poddane analizie w aspekcie skuteczności omawianej przyczyny kasacyjnej. Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [aw]