CPC appeal dismissed; court found no legal error regarding unjust enrichment between cohabiting partners.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a lower court judgment. The defendant argued that the plaintiff's claim for repayment of funds violated unjust enrichment rules and that interest should run from the filing date, not the lawsuit date. The court rejected these claims, noting that the plaintiff's voluntary support was justified by shared plans for marriage and property acquisition, which excluded unjust enrichment, and that the interest period was correctly calculated based on the plaintiff's initial demand.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 411 pkt 1 k.c.; The Supreme Court may reject a cassation appeal if the lower court's decision does not involve a significant legal issue or a serious misinterpretation of the law, and if the facts support the conclusion that the claimant's voluntary performance was justified by a common life plan rather than unjust enrichment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 303/18 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa J. G. i B. N.przeciwko J. S.-K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Pozwana wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), mającą wynikać z naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa materialnego, to jest art. 411 pkt 1 k.c. przez jego niezastosowanie w ustalonych okolicznościach faktycznych oraz art. 320 k.p.c. przez zasądzenie odsetek od należności głównej od dnia wniesienia pozwu, podczas gdy postępowanie w sprawie przedłużało się na skutek okoliczności leżących po stronie powodowej.Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku nie potwierdza tezy pozwanej o ewidentnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymagałoby prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.
Z ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, których podstawy kasacyjne nie mogą dotyczyć (art. 3983 § 3 k.p.c.) i którymi Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej byłby związany (art. 39813 § 2 k.p.c.), wynika, że powód świadczył na rzecz pozwanej, gdy pozostawał z nią w związku faktycznym, trwającym od 2005 r. Powód i pozwana planowali w przyszłości zawarcie małżeństwa i pewne inwestycje czynili wspólnie, w szczególności zaś powód wspierał pozwaną także finansowo w jej działaniach zmierzających do nabycia tytułu prawnego do nieruchomości, na której liczył, że będzie wraz z pozwaną zaspakajał potrzeby mieszkaniowe.
Do zawarcia związku małżeńskiego przez powoda i pozwaną wprawdzie nie doszło, ale powód przed rozstaniem z pozwaną żądał przeniesienia na niego praw do nieruchomości, w których nabyciu uczestniczył i na którą czynił nakłady. Sądy meriti przytoczyły orzecznictwo Sądu Najwyższego odnoszące się do rozliczeń majątkowych pomiędzy konkubentami i stwierdziły, że gdy tego rodzaju związek przestanie istnieć, świadczący na majątek konkubenta może powoływać się na kondykcję nieosiągnięcia zamierzonego celu świadczenia, a zatem jego spełnienie w zamierzeniu nawiązania stosunku prawnego, który by usprawiedliwiał świadczenie albo osiągnięciu innego celu, akceptowanego przez porządek prawny.
Świadczenie powoda usprawiedliwiały zatem wspólne z pozwaną plany i jego spełnienie z zamiarem ich zrealizowania, co wyklucza przyjęcie, że świadczył w sytuacji określonej w art. 411 pkt 1 k.c. Kondykcja usprawiedliwiająca domaganie się zwrotu świadczenia powstaje w takich przypadkach dopiero wówczas, gdy okazuje się, że cel świadczenia nie może być osiągnięty. Gdy chodzi o termin, od którego pozwana pozostaje z opóźnieniem w spełnieniu świadczenia objętego żądaniem pozwu, to trzeba wskazać, że powód wezwał pozwaną do zwrotu świadczenia jeszcze 3 lutego 2011 r.
Wyrok w sprawie o zwrot nienależnego świadczenia ma jedynie deklaratywny charakter, a konsekwencjami bezzasadnej odmowy dobrowolnego spełnienia takiego świadczenia powinien być obciążony dłużnik, nie zaś wierzyciel. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. aj