Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue or need for interpretation exists.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal for examination, ruling that the procedural requirements for admission were not met. The appellant argued that the lower court's decision required interpretation of specific legal provisions regarding corporate resolutions and public records, but the court found these arguments abstract and disconnected from the specific facts of the case. Consequently, the court determined that no significant legal issue existed, no serious doubts about statutory interpretation were warranted, and the appeal was not obviously justified.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if the appellant demonstrates a significant legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts, or obvious justification, which requires proving public-law prerequisites rather than merely stating abstract legal questions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 290/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa W. D.przeciwko […] "B." Spółce Akcyjnej w B.o uchylenie uchwały,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 20 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Powód W. D. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 stycznia 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości oraz aby skarga powoda była oczywiście uzasadniona.
Sformułowane w skardze zagadnienia prawne abstrahują od relacji pomiędzy treścią konkretnej uchwały zaskarżonej przez powoda, a treścią dokonanych na jej podstawie wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym i ogłoszonych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Uwzględnienie pominiętego aspektu występującego w sprawie uzasadnia wniosek, że przedstawione w skardze zagadnienia prawne nie mają charakteru istotnego, nadto, że nie występuje potrzeba wykładni przepisów prawa, które - zdaniem skarżącego - budzą poważne wątpliwości. Wbrew przy tym stanowisku powoda, nie można przyjąć, przy uwzględnieniu różnicy w stanach faktycznych poszczególnych spraw rozstrzygniętych przez sądy, aby wskazane w skardze przepisy budziły rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Poza tym w sprawie nie występuje potrzeba wykładni art. 422 § 2 pkt 2 k.s.h. w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej w sytuacji, w której Sąd drugiej instancji przyjął, że w ogóle powołany przepis nie miał zastosowanie, gdyż wskazane przez powoda okoliczności nie odpowiadały hipotezie tego przepisu, nie zaś ze względu na to, że uzasadniały ocenę, że niedopuszczenie powoda do udziału w walnym zgromadzeniu nie miało charakteru bezzasadnego. Niezasadnie więc potrzebę wykładni powołanego wyżej przepisu skarżący oparł na założeniu, że Sąd drugiej instancji zrównał pojęcie bezzasadności, o którym mowa w tym przepisie, z pojęciem braku bezprawności.
Nie można także przyjąć, aby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona, co zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.
Taka sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną. Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie może przesądzać zarzut dokonania ustaleń przez Sąd drugiej instancji wbrew treści zebranego materiału dowodowego, skoro, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., w skardze kasacyjnej niedopuszczalne jest podnoszenie zarzutów dotyczących oceny dowodów oraz dokonanych ustaleń faktycznych. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. z uwzględnieniem przepisów § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 i § 10 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490). aw