Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding unlimited obligation deadlines.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, citing the absence of a significant legal issue. The appellant questioned whether parties could agree on a specific deadline for returning unjust enrichment and if such an agreement affects the statute of limitations for unlimited obligations. The court ruled that the statute of limitations for unlimited obligations begins from the earliest possible date of demand, regardless of any subsequent agreement on payment terms, and that the appellant's doubts lack the necessary abstract legal significance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 120 § 1 k.c.; Art. 378 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may not accept a cassation appeal if the raised doubts do not constitute a new, significant legal issue of abstract nature that would contribute to the development of legal thought beyond the specific case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 275/18 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B.przeciwko A. K. i H. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt V ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W świetle tej regulacji, cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może rozstrzygnąć w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jednocześnie przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Wskazała, że w sprawie występuje zagadnienie prawne: „czy możliwe jest indywidualne określenie przez strony w drodze porozumienia, które wyraża zgodny zamiar stron, terminu obowiązku zwrotu świadczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia” i „czy tak ustalony termin jest wiążący dla oceny i przyjęcia, że jest to najwcześniej możliwy termin do wykonania zobowiązani o charakterze bezterminowym w rozumieniu art. 120 § 1 k.c.” Nadto skarżąca wyraziła wątpliwość jak należy rozumieć ustawowy zwrot z art. 378 § 2 k.p.c.:
„współuczestnicy, którzy wyroku nie zaskarżyli”.Poddając ocenie wskazane przez skarżącą wątpliwości przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, iż przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wystąpi wówczas, gdy strona na gruncie ustalonego w sprawie stanu faktycznego i jego oceny prawnej dokonanej przez sądy rozstrzygające, sformułuje zagadnienie, które jest nowe, dotychczas niewyjaśnione, dotyczące ważnego, abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego, którego rozpatrzenie przyczyni się do rozwoju myśli prawnej i będzie miało znaczenie nie tylko do oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także przy rozstrzyganiu innych podobnych spraw.
Taka sytuacja w odniesieniu do wątpliwości skarżącej nie występuje. Powództwo zostało oddalone z powodu skutecznie podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia. Z ustaleń sądu wynikało, że roszczenie skarżącej dochodzone na podstawie art. 405 k.c. uległo przedawnieniu z upływem 23 grudnia 2008 r. Powtórzyć należy za Sądem Apelacyjnym, że czym innym jest postawienie wierzytelności wynikającej z zobowiązania bezterminowego w stan wymagalności, przez wezwanie do zapłaty, a także uzgodnienie przez strony terminu tej zapłaty, o co najwyraźniej chodzi skarżącej w przedstawionej wątpliwości, a czym innym jest rozpoczęcie biegu przedawnienia wierzytelności wynikającej z takiego zobowiązania.
Bieg tego terminu rozpoczyna się bez względu na dzień wezwania do zapłaty i uzgodnienia dłużnika i wierzyciela dotyczące terminu płatności. Początek biegu terminu przedawnienia roszczenia wynikającego z zobowiązania bezterminowego wyznacza się według art. 120 § 1 zdanie drugie k.c. Przepis ten stanowi, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność, a więc wezwał dłużnika do spełnienia świadczenia w najwcześniej możliwym terminie. Powołany przepis nie charakteryzuje wymagalności roszczenia we wskazanym znaczeniu, ale wyznacza początek biegu terminu przedawnienia roszczeń zobowiązań bezterminowych, określając, że chodzi o dzień, w którym ta wymagalność nastąpiłaby, gdyby wezwania dokonano w najwcześniejszym możliwym terminie.
Tak, więc rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia może wyprzedzać nadejście dnia wymagalności i pozostaje bez związku z uzgodnieniami stron, co do terminu zapłaty. Dodać można, że ani z ustaleń sądu ani z twierdzeń skarżącej nie wynika, że uzgodnienie terminu zapłaty należałoby odczytywać np. jako zrzeczenie się zarzutu przedawnienia. W tej sytuacji wątpliwość skarżącej nie ma jurydycznego znaczenia w sprawie.W odniesieniu do wątpliwości procesowej skarżącej, zauważyć należy, że w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż sformułowanie z art. 378 § 2 k.p.c. przytoczone wyżej dotyczy tych współuczestników sporu, którzy wyroku nie zaskarżyli skutecznie.Brak podstaw do przyjęcia, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powoduje, że skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania.aj