Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 269/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding land delimitation and prescription of easements.

Numero d'incarto IV CSK 269/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a party seeking land delimitation. The appellant argued that the lower court failed to properly interpret the law regarding the prescription of easements and land acquisition. The court determined that the legal issues raised were not sufficiently precise or significant to warrant cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 292 k.c.; The Supreme Court holds that a cassation appeal is inadmissible if the legal issue is not sufficiently precise or if the lower court's application of law is based on a correct assessment of evidence without creating a significant legal question.

Parole chiave

Generato dall'IA
land delimitation prescription of easements cassation appeal inadmissibility legal issue precision land acquisition by prescription

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 233 § 1 k.p.c.
II).W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., art.
Art. 321 k.p.c.
233 § 1 k.p.c., art. 321 k.p.c., art.
Art. 292 k.c.
321 k.p.c., art. 292 k.c. i art.
Art. 153 k.c.
i art. 153 k.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca stwierdziła, że „istnieje potrzeba wykładni zastosowania art.
Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.
jako budzącego poważne wątpliwości w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 172 k.c.
W toczącym się postępowaniu o rozgraniczenie istotne znaczenie miało zweryfikowanie stanowiska skarżącej (uczestniczki postępowania), że doszło do nabycia przez zasiedzenie przygranicznego pasa gruntu na podstawie art. 172 k.c.
art. 233 § 1 k.p.c
II).W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., art.
art. 321 k.p.c
233 § 1 k.p.c., art. 321 k.p.c., art.
art. 292 k.c
321 k.p.c., art. 292 k.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 269/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku B. T. i J. T.‎przy uczestnictwie A. B. ‎o rozgraniczenie nieruchomości,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w R. ‎z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Uczestniczka postępowania o rozgraniczenie nieruchomości A. B. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 30 marca 2015 r., w którym zmieniono orzeczenie Sądu Rejonowego z dnia 20 marca 2014 r. (orzeczenie Sądu pierwszej instancji) i dokonano odpowiedniego rozgraniczenia sąsiednich nieruchomości objętych wnioskiem o rozgraniczenie (pkt 1 postanowienia z dnia 30 grudnia 2015 r.). W postanowieniu tym oddalono apelację A. B., wniesioną od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 marca 2014 r. (k. 266 akt sprawy, t.

II).W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., art. 321 k.p.c., art. 292 k.c. i art. 153 k.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca stwierdziła, że „istnieje potrzeba wykładni zastosowania art. 292 k.p.c. w odniesieniu do wniosku o rozgraniczenie z art. 153 (…)”, a ponadto „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a mianowicie - czy w ramach postępowania o rozgraniczenie w oparciu o stwierdzenie zasiedzenia, części nieruchomości można stosować przesłanki dotyczące zasiedzenia służebności gruntowej wskazane w art. 292 k.c.”.

Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, treść skargi kasacyjnej i zawartą w nim motywację prawną wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie - wbrew stanowisku skarżącego - nie wystąpiły przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Należy stwierdzić, że prawna przesłanka wskazana w pkt 1 skargi nie została dostatecznie sprecyzowana a także uzasadniona.

W dogmatyce prawa nie występuje przecież pojęcie „wykładni zastosowania przepisu” (możliwa jest albo „wykładnia” albo kwestia „zastosowania” określonego przepisu). Z uzasadnienia (już samych podstaw kasacyjnych) wynika, że nie wchodzi w grę potrzeba wykładni art. 292 k.c. jako budzącego poważne wątpliwości w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W toczącym się postępowaniu o rozgraniczenie istotne znaczenie miało zweryfikowanie stanowiska skarżącej (uczestniczki postępowania), że doszło do nabycia przez zasiedzenie przygranicznego pasa gruntu na podstawie art. 172 k.c. Negatywne stanowisko Sądu Okręgowego w tym zakresie zostało szerzej uzasadnione na s. 8-9 kwestionowanego postanowienia na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W toku postępowania powstała m.in. kwestia przebiegu (konfiguracji i oznaczenia) drogi polnej, z której stale korzystała A.B. i jej poprzednicy prawni. Jeżeli zatem Sąd Okręgowy odwołał się w tej materii m.in. do przepisu dotyczącego zasiedzenia służebności (art. 292 k.c.) w celu ustalenia, czy istniały jakieś oznaczenia wspomnianej drogi polnej (która miała być objęta zasiedzeniem jako część nieruchomości), to czynił to niewątpliwie w świetle oceny całego zgromadzonego w tej mierze materiału dowodowego. Dał bowiem temu wyraz wyraźnie w uzasadnieniu orzeczenia (s. 8).

W tej sytuacji nie pojawiło się w sprawie istotne zagadnienie prawne sformułowane w pkt 2 skargi. Oznaczenie i sposób oznaczenia (lub brak oznaczenia) pasa gruntu (m.in. drogi polnej, bliskiej zabudowaniom) może stanowić dodatkowy (uzupełniający) element świadczący o charakterze władania (np. właścicielskiego) określonego podmiotu (w danej sprawie - uczestniczki postępowania) wskazanym pasem gruntu. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw