Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 260/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses bankruptcy participant's appeal for a ban on business activity due to lack of legal issues.

Numero d'incarto IV CSK 260/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the bankruptcy participant's cassation appeal against the lower court's decision denying a ban on business activity. The appellant argued that the law required clarification regarding who can dispose of the bankrupt estate, but the court found no serious legal doubts or conflicting case law. Consequently, the appeal was rejected because it failed to meet the statutory requirements for Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may only accept a cassation appeal if a significant legal issue exists, serious interpretative doubts arise, or the appeal is obviously well-founded; otherwise, the appeal is dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal bankruptcy participant ban on business activity legal issue requirement obviously well-founded appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku, ewentualnie przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się na przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 373 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. upadł.
Powołując się na naruszenie art. 373 ust.
art. 6, 65 § 2 i 703 k.c.
upadł.”) oraz art. 6, 65 § 2 i 703 k.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Rejonowego w L.
art. 3989 § 1 k.p.c
i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku, ewentualnie przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się na przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 260/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku Syndyka masy upadłości E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w M. ‎przy uczestnictwie W. S. J. ‎o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt IX Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 18 grudnia 2015 r., oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 30 czerwca 2015 r., którym został oddalony wniosek o orzeczenie zakazu prowadzenia przez uczestnika postępowania działalności gospodarczej.

Powołując się na naruszenie art. 373 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej przez art. 428 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1574 ze zm.), obecnie: Prawo upadłościowe (jedn. tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 233 ze zm. - dalej: „Pr. upadł.”) oraz art. 6, 65 § 2 i 703 k.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 30 czerwca 2015 r. i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku, ewentualnie przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się na przesłanki wskazane w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Twierdził, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 373 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr.upadł. i wyjaśnienia „…czy przedmiotowy przepis ma wyłącznie zastosowanie w sytuacji niewydania i niszczenia majątku masy upadłości jedynie przez upadłego czy także inne osoby i podmioty, które znajdują się w dyspozycji majątku upadłego…”.

Poza tym skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne, wyjaśnić, na czym one polegają i przytoczyć argumenty jurydyczne prowadzące do rozbieżnych ocen albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Skarżący nie sprostał tym wymaganiom, nie przedstawił bowiem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie przytoczył argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen ani nie wykazał rozbieżności w orzecznictwie. Ograniczył się do postawienia pytania i wskazania na pogląd wyrażony w jednym z licznych komentarzy do Prawa upadłościowego i naprawczego, wydanym w 2003 r.

Samo pytanie zostało natomiast sformułowane w sposób niejasny, gdyż nie wyjaśniono jakich podmiotów ma dotyczyć sformułowanie „…inne osoby i podmioty, które znajdują się w dyspozycji majątku upadłego…”. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie. Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Nie może powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe. Skarżący nie przytoczył argumentów świadczących o tak rozumianej oczywistej zasadności wniesionej skargi. Odwołał się jedynie do argumentów przytoczonych w uzasadnieniu powołanych podstaw kasacyjnych, dodając, że skarga kasacyjna jest „… oczywiście zasadna, a rozwinięcie opisu okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej zostały szerzej zawarte w uzasadnieniu niniejszej skargi…”.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącego przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw