Supreme Court dismisses cassation appeal as no serious legal interpretation issues exist regarding the 1944 Forest Decree.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellants' cassation appeal against the lower court's rejection of their claim to correct a land registry entry. The appellants argued that the 1944 Forest Decree required a specific interpretation regarding the relationship between legal and factual land divisions, claiming this created serious interpretative doubts. The court found that the appellants failed to demonstrate actual divergences in judicial practice or specific serious doubts, rejecting their general assertions as insufficient to meet the statutory threshold for cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 1 ust. 3 lit. b dekretu z 1944 r.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to prove that the relevant legal provisions raise serious interpretative doubts or have caused divergences in judicial case law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 247/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa R. R. i I. H.przeciwko Skarbowi Państwa - Nadleśnictwu […]o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt IV Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powodów kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi przez stronę pozwaną.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Powodowie złożyli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 grudnia 2013 r. oddalającego ich apelację od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 14 sierpnia 2013 r., którym Sąd Rejonowy oddalił powództwo o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym.
Powołując się na podstawę określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazali na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Twierdzili, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 1 ust. 3 lit. b dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 15, poz. 82 ze zm. - dalej: „dekret z 1944 r.”), ponieważ wykładnia ta „budzi spore wątpliwości”.
Dotyczą one wzajemnych relacji podziału prawnego i faktycznego, o którym mowa w powołanym art. 1 ust. 3 lit. b dekretu z 1944 r. i znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, który „wskazał na możliwość dwóch rozbieżnych interpretacji tego przepisu i autorytatywnie rozstrzygnął o wyborze jednej z nich”.Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczyli przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki opisanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W powołanym przepisie chodzi o potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, w związku z czym strona powołująca się na tę przesłankę powinna wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne, wyjaśnić, na czym one polegają i przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Wymaganiu temu skarżący nie sprostali, nie wykazali bowiem, na czym – ich zdaniem – polegają poważne wątpliwości dotyczące zależności między podziałem faktycznym i prawnym w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b dekretu z 1944 r. ani nie wskazali na rozbieżności występujące na gruncie tego przepisu w orzecznictwie sądów. Ogólnikowa konstatacja, że wzajemne relacje podziału faktycznego i prawnego budzą spore wątpliwości i odesłanie do rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji nie może być - rzecz jasna - uznana za wykazanie przesłanki opisanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący nie podjęli przy tym nawet próby wykazania, że wyjaśnienie kwestii dopuszczalności nakładania na siebie linii podziału prawnego i faktycznego dla osiągnięcia skutku, który mógłby być uznany za wyjątek przewidziany w art. 1 ust. 3 lit. b dekretu z 1944 r., ma znaczenie dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi kasacyjnej.
Podkreślenia wymaga bowiem okoliczność, że - według ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, którymi Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.) - nawet w przypadku zaakceptowania możliwości nałożenia na siebie obu podziałów nieruchomości podział faktyczny nieruchomości nie pozwalał na wyłączenie powstałych w ten sposób parcel spod działania dekretu z 1944 r., ponieważ nie wszystkie byłyby nie większe niż 25 ha.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżących przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Ze względu na charakter dochodzonych roszczeń oraz sytuację majątkową i rodzinną skarżących Sąd Najwyższy nie obciążył ich kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi przez stronę pozwaną (art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). [aw]