Supreme Court dismissed appeal for obvious merit due to lack of legal argumentation proving clear violation of procedural rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the appellant's request to admit the cassation appeal for obvious merit. The appellant failed to provide specific legal arguments demonstrating a clear violation of procedural or substantive law without requiring a full merits analysis. Consequently, the court determined that the appeal did not meet the statutory criteria for admission under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: An appeal for obvious merit is inadmissible if the appellant fails to substantiate the claim with specific legal arguments proving a clear violation of law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 245/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa I. Spółki z o.o. w G.przeciwko Gminie Kiwityo zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstokuz dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 604/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania UZASADNIENIEW skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2014 r., wydanego w sprawie o zapłatę, powodowe I.
Spółka z o.o. w G. wniosło o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność, o której miały świadczyć naruszenia licznych przepisów prawa procesowego, a także przepisów prawa materialnego, powołanych w jej podstawach.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Powołując się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę określoną w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności sprowadza się do powtórzenia zarzutów skargi z odniesieniem się kolejno do wszystkich przepisów powołanych w ramach obu jej podstaw oraz do przytoczenia fragmentów uzasadnienia zarzutów w nieco zmienionej formie.
Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi to dwa niezależne i samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, które pełnią odmienne funkcje i nie mogą być traktowane zamiennie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38). Podstawy skargi oraz ich uzasadnienie samodzielnie służą jedynie wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter.
Powód całkowicie pominął aspekt „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, która mogłaby prowadzić do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi, a ocena wniosku wymagałaby niedopuszczalnego na tym etapie postępowania badania zasadności podstaw skargi. Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.