Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or serious interpretative doubts under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by K. K. against the District Court's decision denying a retrial request. The appellant argued that a witness in the possession claim case should have been summoned to participate if they revealed material rights, citing Article 524 § 2 in conjunction with Article 401 of the Civil Procedure Code. The court found that the appellant failed to demonstrate serious legal doubts or interpretative conflicts, merely requesting a factual assessment which the court had already performed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists or if there are serious doubts regarding the interpretation of legal provisions or divergences in case law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 244/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi K. K.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w S.z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt IV Ca [X.], wydanego w sprawie z wniosku G. J.przy uczestnictwie S. J. i Agencji Nieruchomości Rolnych w W.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej K. K.od postanowienia Sądu Okręgowego w S.z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 czerwca 2013 r. oddalającego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 16 listopada 2012 r., wydanym w sprawie z wniosku G.
J. przy uczestnictwie Agencji Nieruchomości Rolnych z siedzibą w W. i S. J. o stwierdzenie zasiedzenia, skarżący K. K. - powołując się na podstawę określoną w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. - wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Twierdził, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii, czy osoba składająca zeznania w charakterze świadka w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości - w razie ujawnienia przez nią informacji wskazujących na posiadanie legitymacji materialnej - powinna być wezwana przez sąd orzekający do wzięcia udziału w sprawie, jeżeli sama nie zgłasza inicjatywy, ponieważ jest nieświadoma, że przysługuje jej takie uprawnienie, bo wydane w sprawie orzeczenie może dotyczyć jej praw.
W sprawie istnieje ponadto potrzeba wykładni art. 524 § 2 w związku z art. 401 k.p.c. w celu ustalenia, czy okoliczność składania zeznań w sprawie w charakterze świadka pozwala na przyjęcie, że osoba składająca zeznania nie wstępuje do sprawy w charakterze zainteresowanego ze swojej winy lub że świadomie nie korzysta ze swoich praw.Analiza wywodów zawartych skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.
W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie obejmujące poważną wątpliwość prawną i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie ma znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozstrzygnięcia złożonej skargi. Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.
Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Z kolei wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne i wyjaśnić, na czym one polegają albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Skarżący nie sprostał tym wymaganiom, nie wskazał bowiem na poważne wątpliwości natury prawnej, a jedynie na potrzebę dokonania oceny przedstawionego stanu faktycznego i zajęcia stanowiska. Sąd Najwyższy niejednokrotnie dokonywał wykładni zarówno art. 510, jak i 524 k.p.c. (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasadę prawną z dnia 20 kwietnia 2010 r., III CZP 112/09, OSNC 2010, nr 7-8, poz. 98 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2008 r., V CSK 413/07, nie publ., z dnia 17 listopada 2009 r., III CSK 28/09, nie publ., z dnia 8 sierpnia 2012 r., I CZ 79/12, nie publ., z dnia 20 września 2013 r., II CZ 49/13, nie publ. i z dnia 11 grudnia 2013 r., IV CSK 687/13, nie publ.) i wyjaśnił, że art. 524 § 2 k.p.c. uzależnia dopuszczalność i skuteczność skargi o wznowienie postępowania od naruszenia prawa osoby zainteresowanej oraz że ze skargi tej może korzystać tylko ten zainteresowany, który nie brał udziału w postępowaniu z przyczyn od siebie niezależnych.
Skarżący nie przytoczył argumentów, które mogłyby prowadzić do rozbieżnych ocen i podważenia tego stanowiska. Nie chodzi mu więc o rozstrzygnięcie istotnego zagadnienia prawnego ani o wykładnię przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, a jedynie o poddanie postanowienia Sądu Okręgowego kontroli kasacyjnej.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącego przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [aw]