Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 241/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses copyright infringement appeal for lack of serious legal doubts and clear merit.

Numero d'incarto IV CSK 241/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the appellate court's dismissal of a copyright infringement claim. The plaintiff failed to prove the municipality infringed her personal and property rights regarding a film, and the appeal merely contested factual findings rather than legal interpretation. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the statutory prerequisites for acceptance under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not demonstrate serious doubts regarding the correct interpretation of legal provisions or if it constitutes a mere dispute over factual findings without clear merit.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility copyright infringement claim serious legal doubts factual findings dispute Civil Procedure Code appellate court review unpaid legal aid violazione del diritto d'autore

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na art.
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przez konieczność wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
oczywista zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Mając to na uwadze należało na podstawie art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Zgodnie z utrwalonym, zgodnym i powszechnie znanym stanowiskiem Sądu Najwyższego nie jest to ani wystarczające, ani prawidłowe w świetle art. 3983 § 3 oraz art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. Skąpe uzasadnienie wniosku nie pozwala przyjąć, aby wykazana została również druga powołana przez pełnomocnika powódki podstawa wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, tzn.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania, rozstrzygając o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
Art. 16 pkt 1, 2 i 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
art. 16 pkt 1, 2 i 5 oraz art.
Art. 79 § 1 pkt 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
16 pkt 1, 2 i 5 oraz art. 79 § 1 pkt 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przez ich niewłaściwe zastosowanie.
Art. 233 § 1 k.p.c.
W wyniku rozpoznania apelacji Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, nie dopatrując się naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 233 § 1 k.p.c.
Art. 328 § 2 k.p.c.
233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 241/18 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa R. P.‎przeciwko Gminie L.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 stycznia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

2) przyznaje adwokatowi Ł. K. od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 3780,- (trzy tysiące siedemset osiemdziesiąt) złotych, powiększoną o należny podatek VAT, z tytułu wynagrodzenia za udzielenie powódce nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powódki R. P. od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 27 stycznia 2017 r., którym oddalone zostało powództwo wniesione przeciwko Gminie L. o zapłatę kwoty 1 500 000 złotych z tytułu odszkodowania za naruszenie autorskich praw majątkowych i kwoty 40 000 złotych z tytułu zadośćuczynienia za naruszenie autorskich praw niemajątkowych oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. Przyczyną oddalenia powództwa przez Sąd pierwszej instancji było nie udowodnienie, zdaniem Sądu, naruszenia przez pozwaną Gminę autorskich praw osobistych i majątkowych powódki.

Dotyczy to zarzutu korzystania przez pozwaną ze wskazanego w pozwie utworu audiowizualnego – filmu pt. „[…]” oraz wprowadzenia przez pozwaną tego utworu do obrotu przez sprzedaż albo darowiznę. Nieudowodnione także zostało rozpowszechnianie utworu w formie publicznego odtwarzania lub wyświetlania, w tym podczas szkoleń oraz M. w P.. Nie zostało wykazane, że pozwana przekazała komukolwiek nośnik z utworem powódki w celu jego nadania w telewizji i radio. W wyniku rozpoznania apelacji Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, nie dopatrując się naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 233 § 1 k.p.c. W skardze kasacyjnej pełnomocnik powódki ustanowiony z urzędu zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 pkt 1, 2 i 5 oraz art. 79 § 1 pkt 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przez ich niewłaściwe zastosowanie.

Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. w pkt I oraz orzeczenie co do istoty sprawy przez zmianę wyroku Sądu drugiej instancji w pkt I i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki dochodzonego odszkodowania i zadośćuczynienia, ewentualnie uchylenie tego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przez konieczność wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. art. 16 pkt 1, 2 oraz art. 79 § 1 pkt 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej jako pr. aut.), to znaczy, czy Sąd drugiej instancji dokonał prawidłowej ich wykładni oddalając apelację.

Ponadto, zdaniem skarżącej wniesiona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ukrywa się w znacznym stopniu w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, podczas gdy powinno zostać sformułowane odrębne uzasadnienie dla dowiedzenia wystąpienia przesłanek wymaganych dla przyjęcia skargi (art. 3984 § 2 k.p.c.). Wprawdzie pełnomocnik powódki z urzędu stara się usilnie wykazać zasadność domagania się przez powódkę naprawienia poniesionej przez nią szkody, jednak nie zauważył, że skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym i przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądowego tylko wtedy, gdy zostaną spełnione ustawowo określone przesłanki.Podnosząc wystąpienie w sprawie konieczności wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, uważając za takie wskazane przepisy ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, skupił uwagę tylko na okolicznościach faktycznych i ocenie dowodów.

Mimo że w sprawie występuje interesujący przypadek naruszenia praw autorskich przez zgłoszenie do konkursu filmowego, to jednak każda z podnoszonych przez skarżącą okoliczność łączy się z istotnymi wątpliwościami co do zaoferowania właściwych i wystarczających dowodów, które miałyby wykazać faktyczną słuszność dochodzenia roszczeń przez powódkę. Dotyczy to kolejnych kwestii, czyli liczby sprzedanych płyt z filmem, emisji filmu w mediach, zgłoszenia do konkursu i ewentualnej jego tam projekcji. W rezultacie skarga stanowi polemikę skarżącej z ustaleniami faktycznymi przez prezentowanie odmiennej wersji stanu faktycznego niż ustalona przez Sądy w toku instancji.

Zgodnie z utrwalonym, zgodnym i powszechnie znanym stanowiskiem Sądu Najwyższego nie jest to ani wystarczające, ani prawidłowe w świetle art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. Skąpe uzasadnienie wniosku nie pozwala przyjąć, aby wykazana została również druga powołana przez pełnomocnika powódki podstawa wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, tzn. oczywista zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania, rozstrzygając o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ‎(Dz.

U. poz. 1714). aj