Supreme Court dismisses cassation appeal on public finance law interpretation and clear reasonableness grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the County of Chełmno against the Kuyavian-Pomeranian Voivodeship. The appellant argued that the lower court incorrectly characterized a payment as unjust enrichment, failing to apply the exclusion rule for payments made with knowledge of no obligation. The court rejected this claim, noting that the legal issue was already settled by prior precedent and that the appellant failed to demonstrate significant interpretative doubts or conflicting case law. Furthermore, the court found the appellant's argument for 'obvious reasonableness' insufficient as it lacked the required legal reasoning and relied on facts not forming the basis of the lower court's decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court admits a cassation appeal only if a significant legal issue exists, requiring interpretation of provisions causing serious doubts or judicial inconsistencies, or if the appeal is obviously well-founded; mere repetition of a legal violation without demonstrating these specific conditions or obvious reasonableness is insufficient.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 241/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa Gminy Miasta Chełmnoprzeciwko Województwu Kujawsko-Pomorskiemuo zapłatę i ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt V ACa 521/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
UZASADNIENIE
Pozwany Województwo Kujawsko-Pomorskie skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 12 listopada 2014 r., wydanego w sprawie o zapłatę, oparł na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 211 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) oraz art. 411 pkt 1 k.c. Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania „koniecznością dokonania wykładni norm prawnych, zawartych w art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, regulujących tryb postępowania w przedmiocie zwrotu dofinansowania przekazanego beneficjentom na podstawie udzielonej dotacji ze względu na nieprawidłowe jej pobranie lub wykorzystanie, ponieważ budzą one poważne wątpliwości i wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów”.
Za przyjęciem skargi do rozpoznania miała przemawiać ponadto jej oczywista zasadność, wynikająca z faktu, że „Sąd przyjął, iż dochodzona w przedmiotowej sprawie przez powoda należność ma charakter świadczenia nienależnego, przez co zgodnie z art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 2 k.c. winna zostać powodowi zwrócona. Takie stanowisko jest oczywiście bezzasadne, albowiem Sąd zupełnie nie uwzględnił art. 411 pkt 1 mówiącym o wykluczeniu żądania zwrotu świadczenia nienależnego w przypadku świadomości braku obowiązku świadczenia.”Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący nieskutecznie powołał się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wprawdzie potrzebę wykładni powołanego w skardze art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych wiązał z poważnymi wątpliwościami interpretacyjnymi na tle tego przepisu oraz rozbieżnościami mającymi występować w orzecznictwie sądów, jednak żadnej z tych okoliczności nie wykazał.
Sąd Najwyższy zajmował już stanowisko odnośnie do poruszonych w skardze kwestii i pogląd Sądu Apelacyjnego stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku nie jest z nim rozbieżny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2013 r., IV CSK 12/13, niepubl. oraz wyrok tego Sądu z dnia 21 maja 2015 r., IV CSK 549/14, niepubl.). Chybione jest powołanie się przez skarżącego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2013 r., (III CZP 9/13, OSNC-ZD 2014, z.1, poz.12), jako na przykład odmiennego stanowiska, gdyż wypowiedź zawarta w tym orzeczeniu opierała się na zasadniczo różnych przesłankach od występujących w sprawie niniejszej, a mianowicie na postanowieniach umownych stron, które odmiennie od regulacji przewidzianej w art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U.
Nr 249, poz. 2104 ze zm.) określiły kolejność działań podejmowanych w przypadku zwrotu świadczenia. Natomiast treść umowy zawartej pomiędzy powodem i pozwanym odpowiadała tej regulacji, uzależniając zwrot świadczenia od wydania stosownej decyzji. Nie można także pomijać faktu, że Sąd Najwyższy, uchylając poprzedni wyrok Sądu Apelacyjnego w niniejszej sprawie, stanął na stanowisku, że brak wydania takiej decyzji wykluczał możliwość skutecznego żądania od beneficjenta zwrotu otrzymanego przez niego świadczenia. Skarżący nie wykazał także przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania za względu na jej oczywistą zasadność nie zawiera wymaganej argumentacji prawnej mającej świadczyć o kwalifikowanym, ewidentnym naruszeniu powołanego w skardze przepisu prawa materialnego, ograniczając się do powtórzenia zarzutu jego naruszenia oraz przedstawienia skróconej wersji jego uzasadnienia.
Jak wielokrotnie stwierdzono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi to dwa niezależne i samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, które pełnią odmienne role i nie mogą być traktowane zamiennie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52). Podstawy skargi oraz ich uzasadnienie samodzielnie służą jedynie wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter.
Niezależnie od tego, zarzucane naruszenie prawa materialnego nie mogło świadczyć o oczywistej zasadności skargi, gdyż skarżący odniósł je do stanu faktycznego, który nie stanowił podstawy wydania zaskarżonego orzeczenia, a jednocześnie nie powołał zarzutów procesowych, które pozwalałyby wzruszyć tę podstawę. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi art. 3989 § 2 k.p.c.