Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of serious legal doubts regarding property expropriation interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the appellant against the lower court's judgment. The appellant raised questions regarding the legal interpretation of property expropriation rules and the valuation standard before or after a local plan was adopted. The court found that the appellant failed to demonstrate serious legal doubts or abstract legal issues warranting Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless it raises serious legal doubts or abstract legal issues requiring a generalized ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 230/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa E. S. i S. S.przeciwko Gminie B.o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli lub zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 listopada 2012 r. opartej na podstawie przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. pozwana Gmina B., uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołała się na występujące w sprawie zagadnienia prawne dotyczące „wykładni i zasad stosowania” wskazanych w ramach tej podstawy przepisów prawa materialnego, sprowadzające się do odpowiedzi na pytania „czy uprzednie obciążenie nieruchomości służebnością gruntową drogi koniecznej pozbawia uprawnienia do występowania z roszczeniem o wykup nieruchomości zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym” oraz „według jakiego stanu nieruchomości (sprzed czy po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustala się wynagrodzenie za wykup nieruchomości wobec wystąpienia przesłanek z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Pozwana nie wykazała przesłanki, która uzasadniałaby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Chociaż skarżąca powołała się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne, wskazując przepis art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to sformułowania, które znalazły się w uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania mogłyby sugerować, że chodzi o problemy związane z wykładnią powołanych w ramach podstawy skargi przepisów prawa materialnego, a zatem o przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Niezależnie od tego, czy zamiarem skarżącej było powołanie się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1, czy pkt 2 k.p.c., jej wykazanie wiązało się przede wszystkim z koniecznością przedstawienia stosownej argumentacji prawnej, która wskazywałaby, że udzielenie odpowiedzi na postawione w skardze pytania wywołuje rzeczywiste i poważne wątpliwości (w odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 oraz z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 99/08, niepubl., natomiast w odniesieniu do potrzeby wykładni przepisu prawa por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151 oraz z dnia 18 czerwca 2003 r., II CZ 50/03, niepubl.).
Takiej argumentacji w skardze brak. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w odniesieniu do przedstawionych w nim kwestii zostało skonstruowane w sposób właściwy dla uzasadnienia podstawy skargi i w istocie sprowadza się do częściowego powielenia argumentacji, która została w nim powołana. Analiza tego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że celem skarżącej było poddanie kontroli Sądu Najwyższego trafności powołanych w skardze zarzutów, nie zaś wyjaśnienie istotnych problemów prawnych, czy też dokonanie wykładni przepisów prawa, które budziłyby poważne wątpliwości.
Należy dodać, że na tle argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji, a także okoliczności faktycznych sprawy nie można stwierdzić, aby w sprawie tej wyłoniły się poważne problemy prawne o charakterze abstrakcyjnym, które nosiłyby cechy istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i wymagały zajęcia przez Sąd Najwyższy uogólnionego stanowiska. Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., nie orzekając o kosztach postępowania ze skargi, wobec powiązania wniosku o ich zasądzenie wyłącznie z wnioskiem o oddalanie skargi. awjw