Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 220/18 Generato dall'IA

Polish Supreme Court dismisses trademark infringement appeal due to lack of obvious legal error and insufficient confusion evidence.

Numero d'incarto IV CSK 220/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Polish Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ordering the appellant to pay 1,200 PLN in costs. The appellant argued for obvious legal error but failed to provide sufficient reasoning demonstrating a cardinal violation of law. The court found that the trademark signs were visually distinct enough to avoid consumer confusion and that the lower court correctly applied the law regarding trademark function.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is only accepted if it presents an important legal issue or is obviously justified; mere assertion of obviousness without detailed legal reasoning is insufficient.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal trademark infringement consumer confusion legal error Polish Civil Procedure Code obvious justification visual distinctiveness

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Z tego też względu art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tego też względu art. 3989 § 2 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze kasacyjnej odrębnego elementu, tj.
Art. 296 ust. 2 p.w.p.
postanowienie Sądu Najwyższego ż dnia 27 września 2002 r., IV CZ 109/02, niepubl.).Pomocniczo należy wskazać, że stwierdzenie naruszenia prawa ochronnego w sposób przewidziany przez art. 296 ust.
Art. 6 k.c.
Z analizy akt sprawy wynika, że powód wbrew regule wynikającej z art. 6 k.c. nie sprostał temu wymaganiu.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Z tego też względu art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tego też względu art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 6 k.c
Z analizy akt sprawy wynika, że powód wbrew regule wynikającej z art. 6 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 11 września 2007 r., III CSK 219/07
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 19 grudnia 2013 r., IV CSK 191/13
wyrok ETS z dnia 20 marca 2003 r., C-291/00
wyrok ETS z dnia 20 marca 2003 r., C-291/00, LTJ Diffusion SA przeciwko Sadas Vertbaudet SA oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2013 r., II CSK 710/12, OSNC 2014, nr 5, poz.
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 26 września 2013 r., II CSK 710/12
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.
III CSK 219/07
Supreme Court dismisses appeal for lack of legal reasoning on obviousness of appeal grounds.
V CSK 2004/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC2006, nr 7-8, poz.135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037).
IV CSK 8/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC2006, nr 7-8, poz.135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037).
IV CSK 191/13
Supreme Court partially allowed unfair competition claim regarding restaurant name similarity and domain usage.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 220/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon w sprawie z powództwa J. W.‎przeciwko Hotelowi G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S.‎o nakazanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.200 zł (jeden tysiąc dwieście) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Choć skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), to nie występuje ta przesłanka przyjęcia jej do rozpoznania. O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej możemy mówić wtedy, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają jej uwzględnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, nie publ.).

Innymi słowy, przesłanka ta występuje, gdy sprawie dopuszczono się takiego naruszenia prawa, które jest widoczne „na pierwszy rzut oka" i nie nasuwa wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2007 r., III CSK 219/07, niepubl.).W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC2006, nr 7-8, poz.135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037).

Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera.Instytucja tzw. „przedsądu" jest etapem postępowania poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie skargi przez Sąd Najwyższy. Z tego też względu art. 3989 § 2 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze kasacyjnej odrębnego elementu, tj. wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wraz uzasadnieniem. Skarżący nie uzasadnił w sposób należyty wystąpienia w sprawie przesłanki skutkującej przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania w postaci „oczywistej zasadności", albowiem nie wystarczające jest w tym zakresie odwołanie się do uzasadnienia zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego ż dnia 27 września 2002 r., IV CZ 109/02, niepubl.).Pomocniczo należy wskazać, że stwierdzenie naruszenia prawa ochronnego w sposób przewidziany przez art. 296 ust. 2 p.w.p. wymaga wykazania podobieństwa usług i oznaczeń powodującego ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem zarejestrowanym.

Z analizy akt sprawy wynika, że powód wbrew regule wynikającej z art. 6 k.c. nie sprostał temu wymaganiu. Ponadto, jak zostało to zresztą wyjaśnione w orzecznictwie podstawy uwzględnienia roszczenia nie stanowi samo wykorzystanie oznaczenia w adresie internetowym, ale takie posłużenie się nim, które prowadzi do zakłócenia funkcji znaku przez wprowadzenie niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towaru lub usługi albo naruszenia funkcji reklamowej znaku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2013 r. IV CSK 191/13).

Jakkolwiek obie nazwy nawiązują do słowa browar, to jednak pozostałe elementy w tym wizualne odróżniające logotypy obu przedsiębiorców działających w tej samej branży, tworzą na tyle mocne oznaczenia, które nie stwarzają ryzyka konfuzji zarówno co do tożsamości obu podmiotów, jak i ich pochodzenia. W judykaturze wyjaśniono, że oznaczenie jest identyczne, jeżeli stanowi reprodukcje, bez modyfikacji ani dodatku, wszystkich elementów stanowiących znak towarowy i jeżeli, postrzegane jako całość wykazuje tak nieistotne różnice, że mogą one pozostać niedostrzeżone przez przeciętnego konsumenta (por. wyrok ETS z dnia 20 marca 2003 r., C-291/00, LTJ Diffusion SA przeciwko Sadas Vertbaudet SA oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2013 r., II CSK 710/12, OSNC 2014, nr 5, poz. 54).Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw