Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 206/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of significant legal issue regarding civil code statute interpretation.

Numero d'incarto IV CSK 206/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal, ruling that the requested interpretation of Article 123 § 1 item 1 of the Civil Code did not constitute a significant legal issue. The appellant argued that the statute required clarification regarding the objective circumstances necessary to interrupt the limitation period after a subsequent mediation summons. The court determined that the lower court's assessment of these facts was consistent with established precedent and did not raise serious doubts or unresolved legal questions warranting Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of provisions causing serious doubts, which was not demonstrated here.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue Civil Code limitation period mediation summons effect interpretation of statutes

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
art. 123 § 1 pkt 1 k.c
art. 3989 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 206/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości układowej w G. ‎przeciwko B. Spółce Akcyjnej w likwidacji w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 31 lipca 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

Powodowe O. Sp. z o.o. w upadłości układowej w G. wniosło o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 31 lipca 2015 r. ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne „dotyczące tego, jak należy interpretować „czynność podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia” przy kolejnych wnioskach o zawezwanie do próby ugodowej, w tym w szczególności w odniesieniu do tego, jakie obiektywne okoliczności wyrażające się w zdolności do wywołania skutku w postaci realizacji tego właśnie roszczenia winny przesądzać o skuteczności takich czynności w świetle przepisu art. 123 § 1 pkt 1 kodeksu cywilnego i skutkować faktycznym przerwaniem biegu okresu przedawnienia po raz kolejny pomiędzy tymi samymi stronami”.

Zdaniem skarżącego, za przyjęciem skargi do rozpoznania przemawia także „konieczność wykładni tego przepisu, jako budzącego poważne wątpliwości w powyżej wskazanym zakresie”.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku zostały wszechstronnie wyjaśnione przez Sąd Najwyższy w ustabilizowanym orzecznictwie.Skarżący nieprawidłowo objął tę samą kwestię prawną dwiema różnymi przyczynami przyjęcia skargi do rozpoznania przewidzianymi w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., III SK 39/12, z dnia 30 września 2014 r., III SK 2/14 i z dnia 25 października 2016 r., IV CSK 177/16, niepublikowane).Skuteczne powołanie się na przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a zatem na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wymaga precyzyjnego sformułowania określonego, dotychczas nierozwiązanego problemu prawnego o charakterze abstrakcyjnym, wskazania przepisu stanowiącego podstawę jego powstania, zaprezentowania argumentacji prawnej przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych i świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu.

Zagadnienie to ponadto powinno być „istotne” ze względu na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa.W przypadku powołania się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., a zatem na potrzebę wykładni przepisów prawa, skarżący powinien, poza ich wskazaniem, przedstawić właściwą argumentację prawną przekonującą, że wykładnia ta budzi rzeczywiste i poważne wątpliwości bądź wskazać orzeczenia, które świadczą o rozbieżnościach na jej tle w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl.).Uzasadnienie wniosku skarżącego nie spełnia tych wymagań.Powodowe Towarzystwo nie wykazało, że w sprawie wystąpiło istotne, nowe zagadnienie prawne, które nie było do tej pory rozwiązane w orzecznictwie, ani że zachodzą poważne wątpliwości co do wykładni art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Jak wynika z przedstawionej w skardze argumentacji, skarżącemu chodziło o ocenę skutków kolejnej próby ugodowej w kontekście tego przepisu.Znaczenie kolejnego zawezwania do próby ugodowej z punktu widzenia przerwania biegu przedawnienia zostało wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który przyjmuje brak podstaw do formułowania generalizujących ocen, wskazując, że każdorazowej oceny w okolicznościach stanu faktycznego wymaga stwierdzenie, czy czynność tę przedsięwzięto bezpośrednio w celu wskazanym w tym przepisie (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2016 r., III CSK 50/15, niepubl., z dnia 19 lutego 2016 r., V CSK 365/15, niepubl. i z dnia 6 lipca 2016 r., IV CSK 697/15, niepubl.).

Stanowisko Sądu odwoławczego w niniejszej sprawie pozostaje w pełni zgodne z tym poglądem i właśnie ocena okoliczności sprawy pod tym kątem stanowiła podstawę zaskarżonego wyroku.Wywody skarżącego nie przekonują o występowaniu nowego i dotychczas nierozstrzygniętego problemu prawnego ani poważnych wątpliwości co do wykładni przepisu i stanowią jedynie autoprezentację własnego, odmiennego poglądu w tej kwestii, co nie jest przyczyną uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. aj