Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 20/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds where liquidators withdrew the cassation complaint. The court held that such withdrawal is inadmissible under specific commercial code provisions. The appeal was rejected because the liquidators' action violated statutory requirements for procedural withdrawal.

Numero d'incarto IV CSK 20/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant company against the district court's dissolution of the limited liability company. The liquidators initially withdrew the appeal but later attempted to reinstate it, arguing against the withdrawal. The court ruled that this reinstatement was procedurally inadmissible because the withdrawal violated specific articles of the Commercial Code regarding the finality of such actions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 210 § 1 k.p.c. w związku z art. 280 k.s.h.; The withdrawal of a cassation complaint by liquidators is inadmissible when it violates statutory provisions governing the dissolution of a company and the role of liquidators.

Parole chiave

Generato dall'IA
commercial code provisions liquidator procedural powers cassation appeal withdrawal company dissolution grounds procedural inadmissibility limited liability company finality of withdrawal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 210 § 1 k.p.c.
względu na art. 210 § 1 w związku z art.
art. 280 k.s.h.
210 § 1 w związku z art. 280 k.s.h.
art. 3 k.s.h.
wspólnego celu (art. 3 k.s.h.).
art. 151 k.s.h.
3 w związku z art. 151 i 157 § 1 pkt 2 oraz art.
art. 157 § 1 pkt 2 k.s.h.
art. 271 pkt 1 k.s.h.
rozwiązanie pozwanej Spółki (art. 271 pkt 1 k.s.h.).
art. 276 § 3 k.s.h.
względzie art. 276 § 3 k.s.h.
art. 276 § 4 k.s.h.
względzie art. 276 § 3 k.s.h.
art. 3983 § 3 k.p.c.
niedopuszczalny (art. 3983 § 3 k.p.c.).
art. 378 § 1 k.p.c.
naruszenie przepisów postępowania, mianowicie art. 378 § 1 w związku z art.
art. 382 k.p.c.
378 § 1 w związku z art. 382 i 387
art. 387 § 1 k.p.c.
art. 278 § 1 k.p.c.
oraz art. 278 § 1 k.p.c.
art. 217 § 1 k.p.c.
§ 1 k.p.c., art. 217 § 1 i art.
art. 227 k.p.c.
217 § 1 i art. 227 w związku z art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., I CKN 820/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2002 r., I CKN 851/00
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1937 r., C 1868/36
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2000 r., I CZ 208/1999

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 20/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Antoni Górski

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa E. G.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej I. K.

przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo - Usługowo - Produkcyjnemu "C.(...)" Spółce z

o.o. w B. w likwidacji

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej M. G.

o rozwiązanie spółki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2008 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

E.

G. wniósł

pozew

przeciwko

Przedsiębiorstwu

Handlowo-Usługowo-

Produkcyjnemu „C.(...)” Spółce z o.o. o rozwiązanie Spółki. Wyjaśnił, że Spółka nie

może funkcjonować poprawnie ze względu na całkowity brak współpracy miedzy

wspólnikami. Pozwana Spółka wniosła o oddalenie powództwa. I. K. zgłosił interwencję

uboczną po stronie powodowej, a M. G. po stronie pozwanej.

Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2007 r. rozwiązał pozwaną

Spółkę, na likwidatorów wyznaczył powoda i J. W. oraz rozstrzygnął o kosztach procesu.

Z ustaleń tego Sądu wynika, że, zgodnie z § 20 ust. 2 umowy spółki, zgromadzenie

wspólników jest zdolne do podjęcia wiążących uchwał, jeżeli są na nim obecni wspólnicy

lub ich pełnomocnicy reprezentujący co najmniej 2/3 kapitału zakładowego. Wspólnikami

w pozwanej Spółce są E. T. (918 udziałów), H. K. (141 udziałów), I. K. (803 udziały), E.

G. (501 udziałów), M. G. (15 udziałów) i J. W. (13 udziałów). Kapitał zakładowy wynosi

1.200.000 zł. Jedynym członkiem zarządu jest E. T. W latach 2000 - 2004 pozwana

Spółka wykazywała straty finansowe. Zgodnie ze sprawozdaniem opisowym za 2005 r.

osiągnęła zysk netto w wysokości 1.253.125,38 zł, który został przeznaczony na

pokrycie strat. Działalność gospodarcza ograniczyła się do restrukturyzacji majątkowej i

finansowej Spółki polegającej na spieniężeniu jej majątku nieprodukcyjnego. Na trzech

zgromadzeniach wspólników pozwanej Spółki w 2006 r., na które nie stawił się E. T., nie

zostały podjęte żadne uchwały z powodu braku quorum wymaganego w umowie.

Pozwana Spółka w okresie od czerwca do września 2006 r. osiągnęła zysk ze

sprzedaży produktów. Wynajmuje ona również swoje pomieszczenia oraz zamierza

wydzierżawiać urządzenia. Zdaniem Sądu Okręgowego, istnieją przewidziane w art. 271

k.s.h. ważne przyczyny uzasadniające rozwiązanie pozwanej Spółki. Wynikają one

przede wszystkim z trwałego konfliktu między E. T. i M. G. a pozostałymi wspólnikami.

E. T. jako jednoosobowy zarząd oraz jednocześnie wspólnik posiadający znaczną liczbę

udziałów od pewnego czasu skutecznie blokuje proces decyzyjny w Spółce, nie

uczestnicząc w zgromadzeniach wspólników. Sąd Okręgowy powołał się na orzeczenie

Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1937 r., C 1868/36 (OSN 1938, nr 4, poz. 163),

zgodnie z którym ważna przyczyna rozwiązania spółki istnieje, gdy władze spółki w

szczególnie jaskrawy sposób pozbawiają wspólnika jego istotnych ustawowych lub

umownych uprawnień, w związku z czym jego dalsze w niej uczestnictwo staje się

bezprzedmiotowe, wystąpienie zaś ze spółki lub zbycie udziału za cenę odpowiadającą

jego wartości jest dla wspólnika niemożliwe, a odzyskanie tych uprawnień w innej

drodze jest nadzwyczaj utrudnione. Sąd Okręgowy orzekł o wyznaczeniu E. G. i J. W.

na likwidatorów zgodnie z wnioskiem interwenienta ubocznego I. K., kierując się w tym

względzie art. 276 § 3 k.s.h.

Pozwana Spółka wniosła apelację od wyroku Sądu Okręgowego.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 10 października 2007 r. oddalił apelację i orzekł

o kosztach. Sąd ten podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne i wnioski Sądu I

instancji. Sąd Apelacyjny zgodził się z tym, że okoliczności związane z trudną sytuacją

ekonomiczną Spółki oraz brak porozumienia się wspólników, powodująca niemożność

funkcjonowania zgromadzenia wspólników, stanowią ważne przyczyny uzasadniające

rozwiązanie pozwanej Spółki (art. 271 pkt 1 k.s.h.). Powołał się w tym zakresie na

poglądy piśmiennictwa, że do ważnych przyczyn wywołanych stosunkami spółki należy

w szczególności niemożność powzięcia uchwały wspólników, gdy istnieją dwie grupy

wspólników o takiej samej liczbie głosów, które wzajemnie się zwalczają i działają

przeciwko sobie, wskutek czego nie można np. powziąć uchwały co do bilansu oraz

rachunku zysków i strat. Ważną przyczyną w rozumieniu wymienionego przepisu jest

brak możliwości podejmowania decyzji w spółce („pat” decyzyjny), brak organów i

niemożność ich powołania, utrata zdolności działania przez spółkę w wyniku trwałego

konfliktu między wspólnikami. Sąd Apelacyjny nie doszukał się też podstaw, by

kwestionować zaskarżony wyrok w części dotyczącej wyznaczenia przez Sąd Okręgowy

likwidatorów w osobach E. G. i J. W. Wskazywanie przez skarżącą na ich działania

związane z działalnością na szkodę pozwanej spółki należy traktować jako

nieuzasadnioną polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji.

Pozwana Spółka w skardze kasacyjnej zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego w

całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 3 w związku z art.

151 i 157 § 1 pkt 2 k.s.h., art. 271 pkt 1 i art. 276 § 3 k.s.h. oraz art. 5 k.c., a ponadto

naruszenie przepisów postępowania, mianowicie art. 378 § 1 w związku z art. 382 i 387

§ 1 k.p.c., art. 217 § 1 i art. 227 w związku z art. 233 k.p.c. oraz art. 278 § 1 k.p.c.

Pismem z dnia 19 listopada 2007 r. likwidatorzy pozwanej Spółki E. G. i J. W.

cofnęli skargę kasacyjną, zaś pismem z dnia 18 lutego 2008 r. pełnomocnik pozwanej

Spółki uzupełnił skargę kasacyjną, oponując przeciwko cofnięciu skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W związku z cofnięciem skargi kasacyjnej przez likwidatorów pozwanej Spółki

należy podkreślić, że chodzi tu w zasadzie o czynność procesową, która nie podlega

kontroli sądu (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., I CKN

820/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 40 i z dnia 4 lipca 2002 r., I CKN 851/00, niepubl.).

Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy taka czynność jest niedopuszczalna ze

względu na art. 210 § 1 w związku z art. 280 k.s.h.

Celem każdej spółki handlowej, zarówno osobowej, jak i kapitałowej, podobnie

zresztą jak każdej korporacji, czyli zrzeszenia osób, jest dążenie do osiągnięcia

wspólnego celu (art. 3 k.s.h.). Chodzi tu zresztą nie tylko o cel gospodarczy, ale również

społeczny, zaś podstawową cechą każdej spółki jest idea współdziałania wspólników

(akcjonariuszy). Wspólnicy spółki z o.o. powinni dążyć do osiągnięcia wspólnego celu w

całym okresie jej istnienia. Konsekwentnie więc sytuacja, gdy osiągnięcie celu spółki

stało się niemożliwe, została w ustawie wskazana jako podstawowa „ważna przyczyna”

rozwiązania spółki przez sąd (art. 271 pkt 1 k.s.h.). W piśmiennictwie podkreśla się, że

niemożność osiągnięcia celu spółki może być spowodowana konfliktem istniejącym

między wspólnikami, gdy wskutek tarć między dwiema grupami wspólników o

zrównoważonej liczbie głosów nie jest możliwe podejmowanie uchwał, co utrudnia

prawidłowe funkcjonowanie spółki.

Podniesiony w skardze

kasacyjnej

zarzut

naruszenia

przepisów prawa

materialnego, mianowicie art. 3 w związku z art. 151 i 157 § 1 pkt 2 oraz art. 271 pkt 1

k.s.h., stanowi w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd

pierwszej instancji oraz aprobowanymi przez Sąd drugiej instancji i jako taki jest

niedopuszczalny (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 276 § 3 k.s.h. Przepis ten nie określa

żadnych przesłanek ustanowienia likwidatorów przez sąd, należy zatem przyjąć, że

wybór określonych osób stanowi dyskrecjonalne uprawnienie sądu, które w każdym

razie nie podlega kontroli kasacyjnej (zob. odpowiednio postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 6 stycznia 2000 r., I CZ 208/1999, niepubl.). Poza tym niewłaściwie

ustanowieni likwidatorzy mogą być z ważnych powodów odwołani stosownie do art. 276

§ 4 k.s.h.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania

przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oraz

ustosunkowania się do dowodów, którym Sąd Apelacyjny nie dał wiary (art. 378 § 1 w

związku z art. 382 i 387 § 1 k.p.c.), pominięcie faktów mających dla sprawy istotne

znaczenie oraz sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego materiału

dowodowego (art. 217 § 1 i art. 227 w związku z art. 233 k.p.c.) oraz uwzględnienie

nieaktualnej opinii biegłego (art. 278 § 1 k.p.c.) dotyczą ustalenia faktów lub oceny

dowodów i z tego powodu są niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. orzekł

jak w sentencji.