Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 195/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for procedural defects and failure to prove legal issues under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 195/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the defendant's cassation appeal against the appellate court's judgment awarding damages for a traffic accident. The appellant argued procedural violations regarding service of process and substantive errors in legal interpretation, but the court found these arguments insufficient. The decision was based on the appellant's failure to meet the statutory requirements for admissibility, specifically the lack of a clearly defined legal issue and the absence of a convincing argument for the obvious merit of the claim.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c. A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate the existence of a significant legal issue, the need for interpretation of laws raising serious doubts, procedural invalidity, or the obvious merit of the claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue service of process defect obvious merit of claim Civil Procedure Code procedural requirements traffic accident damages

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Tym bardziej nie została wykazana oczywista zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Zgodnie z tym przepisem skarżący wnosząc o przyjęcie skargi winien wskazać i uzasadnić (art. 3984 § 2 k.p.c.) spełnienie przynajmniej jednej z czterech przesłanek:
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Skarżąca próbuje przez sposób prezentowania pytań ominąć zakaz kwestionowania w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych, a zwłaszcza oceny dowodów (art. 3983 § 3 i art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).
Art. 3987 § 1 k.p.c.
Ze względu na niezłożenie przez stronę powodową odpowiedzi na skargę w ustawowym terminie (art. 3987 § 1 k.p.c.), nie przysługiwał zwrot kosztów z tytułu postępowania kasacyjnego.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Z tych względów należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.
Art. 361 § 1 k.c.
Naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczy błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania art. 361 § 1 k.c.; art.
Art. 44 § 1 k.c.
361 § 1 k.c.; art. 44 § 1 k.c. oraz art.
Art. 444 § 2 k.c.
jako podstawy ustalenia wysokości renty wyrównawczej z tytułu zmniejszonych zarobków (art. 444 § 2 k.c.), zamiast uwzględnienia opinii biegłego lub powołania innego biegłego.
art. 187 k.p.c
193 § 21 w związku z art. 187 k.p.c.; art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 195/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa B. B. ‎przeciwko E. Spółce Akcyjnej w S. ‎o zadośćuczynienie, ustalenie i rentę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację pozwanego E. Spółki Akcyjnej w S. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 grudnia 2014 r., którym zasądzone zostało na rzecz powoda B. B. zadośćuczynienie, skapitalizowana renta oraz renta bieżąca i ustalił odpowiedzialność pozwanego za skutki wypadku komunikacyjnego w przyszłości. Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia Sądu Okręgowego i oceny prawne, chociaż trzeba odnotować, że obszerne uzasadnienie jest napisane in extenso, w sposób bardzo trudny do odczytania i zrozumienia.W skardze kasacyjnej strona pozwana zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 193 § 21 w związku z art. 187 k.p.c.; art. 132 § 1 k.p.c.; art. 321 § 1 k.p.c.; art. 162 k.p.c.; art. 227 w związku z art. 232 i art. 287 § 1 k.p.c. oraz art. 322 k.p.c. Naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczy błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania art. 361 § 1 k.c.; art. 44 § 1 k.c. oraz art. 444 § 2 k.c. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania, ze względu na brak spełnienia warunków prawnych określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem skarżący wnosząc o przyjęcie skargi winien wskazać i uzasadnić (art. 3984 § 2 k.p.c.) spełnienie przynajmniej jednej z czterech przesłanek:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne;

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów;

3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości oraz, że skarga jest oczywiście uzasadniona.Wyjaśniając, na czym polega istotne zagadnienie prawne skarżący sformułował cztery pytania: pierwsze, dotyczące sposobu doręczeń pism procesowych zawierających zmianę przedmiotową powództwa i zastosowania w takim wypadku art. 132 § 1 k.p.c., czy też art. 193 § 21 w związku z art. 187 k.p.c.; drugie, w sprawie konsekwencji nieprawidłowego doręczenia pisma procesowego zawierającego zmianę przedmiotową powództwa i naruszenia art. 321 § 1 k.p.c.; trzecie, odnośnie do niezgłoszenia zastrzeżenia do protokołu w trybie art. 162 k.p.c. i w konsekwencji niemożności zgłoszenia w apelacji zarzutu nieprawidłowego rozszerzenia powództwa, oraz czwarte, co do prawidłowości zastosowania art. 322 k.p.c. jako podstawy ustalenia wysokości renty wyrównawczej z tytułu zmniejszonych zarobków (art. 444 § 2 k.c.), zamiast uwzględnienia opinii biegłego lub powołania innego biegłego.

Wprawdzie w uzasadnieniu wniosku (s.

21) skarżąca odwołuje się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2001 r., I PKN 129/01, (OSNP 2003, nr 18, poz. 436) oraz cytuje stanowisko doktryny odnośnie do treści wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, ale poza zapewnieniem, że kwestia skuteczności rozszerzenia powództwa stanowi istotne zagadnienie prawne i do chwili wyrokowania przez Sąd drugiej instancji była sporna oraz wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych, to sama przyznała rozstrzygnięcie, co do istoty wnioskowanego problemu w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2016 r., III CZP 95/15.

Nadal wnioskując o przyjęcie skargi z przyczyny podanej w uzasadnieniu wniosku wskazała, że uchwała Sądu Najwyższego nie wystarcza, gdyż należy dokładniej omówić konsekwencje wadliwej zmiany powództwa i rozstrzygnięcie o tym, „czy orzeczenie przez sąd w wyroku o roszczeniach, które nie zostały prawidłowo doręczone, stanowi naruszenie art. 321 § 1 k.p.c.” Jednak i w tym zakresie, który wskazuje skarżący są już rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, albo nie o nie chodzi w stanie faktycznym ustalonym w sprawie (zob. zwłaszcza postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r., V CSK 466/12, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2015 r., I PK 123/14, nie publ.).Ogólnie można stwierdzić, że strona pozwana sformułowała pytania bardzo kazuistycznie, chcąc odpowiedzi mającej postać rozstrzygnięcia merytorycznego sporu, w którym na sądzie rozpoznającym sprawę spoczywa właściwe zastosowanie odpowiednich przepisów.

Brakuje w uzasadnieniu wniosku co do dalszych pytań dowiedzenia, z powołaniem się na orzecznictwo oraz doktrynę, że nie ma się do czynienia z jednostkowym problemem, tylko z takim, które stanowi istotne zagadnienie prawne. W kwestiach dowodowych, to na sądzie spoczywa zadanie powołania dowodu z opinii biegłego i ocena tego dowodu. Skarżąca próbuje przez sposób prezentowania pytań ominąć zakaz kwestionowania w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych, a zwłaszcza oceny dowodów (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Tym bardziej nie została wykazana oczywista zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Pomijając to, że z zasady nie daje się pogodzić twierdzenia o oczywistej zasadności skargi i jednocześnie prezentowanie istotnego zagadnienia prawnego, które skarżąca za chwilę zdezawuowała w uzasadnieniu wniosku (s. 23), podając, że jakby mniejsza o to, czy występuje, czy nie występuje zagadnienie prawne, bo „wskazuję nadto, powołując się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., iż już prima facie oczywiste jest…”, przy czym nie towarzyszy tej oczywistości żaden wywód prawny. Jest natomiast kwestionowanie ustaleń faktycznych pod pretekstem, że chodzi o zakwestionowanie ustalonego związku przyczynowego w rozumieniu jego „adekwatności”.

Nie jest uzasadnieniem wniosku w kwestii oczywistości skargi (art. 3984 § 2 k.p.c.) przytaczanie zarzutów o naruszeniu „oczywistym” kolejnych przepisów (s. 6 uzasadnienia skargi).Całkowicie poza uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozostaje podniesienie potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości, co ma odnosić się do ich wykładni i ogranicza się tylko do wymienienia przepisów, o które ma chodzić, a których wykładni nieprawidłowo dokonały sady obu instancji: art. 193 § 21 w związku z art. 187 oraz art. 132 § 1 k.p.c. Nie można zatem uznać wykazania przesłanek z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Z tych względów należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.

Ze względu na niezłożenie przez stronę powodową odpowiedzi na skargę w ustawowym terminie (art. 3987 § 1 k.p.c.), nie przysługiwał zwrot kosztów z tytułu postępowania kasacyjnego. db