Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 192/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 192/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the defendant's cassation appeal against the appellate court's judgment. The appellant argued that the lower court violated the principle of *nemo plus iuris* by failing to clarify factual findings, but the court found this merely a dispute over fact-finding rather than a clear legal error. The court ruled that the appeal did not meet the statutory requirements for admission under Article 3989 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of ambiguous laws, or demonstrates an obvious violation of law that is apparent without deep analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error Civil Procedure Code nemo plus iuris principle fact-finding review appellate judgment legal interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
W istocie oparte są one na kwestionowaniu prawidłowości ustaleń Sądu odwoławczego, co nie może być skuteczne jeżeli się zważy, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym jest związany podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c.), a skargi nie można oprzeć na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
13 § 2 k.p.c.), a skargi nie można oprzeć na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 98 § 1 k.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego jest oparte na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I PKN 341/01
Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded due to lack of clear legal error.
V CZ 187/02
Cassation appeal dismissed for failure to prove obvious legal violation required for admissibility under Polish Civil Procedure Code.
CSK 225/11
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 lutego 2012 r., CSK 225/11, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11 - nie publ.).
III PK 44/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible new facts.
I CKN 312/97
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z 19 lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, Nr 4, poz.
IV CKN 718/00
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z 19 lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, Nr 4, poz.
IV CKN 11862/00
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z 19 lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, Nr 4, poz.
I CKN 65/01
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z 19 lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, Nr 4, poz.
II CKN 121/01
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z 19 lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, Nr 4, poz.
III CKN 792/98
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z 19 lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, Nr 4, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 192/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa A. […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.‎przeciwko G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (poprzednio W. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S.)‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.600,- (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwana G. spółka z o.o. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 września 2013 r., którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 4 stycznia 2006 r. poprzez zasądzenie na rzecz powódki A. […] sp. z o.o. kwoty 241.083,33 zł z ustawowymi odsetkami tytułem zapłaty za papier sprzedany w 2002 r. oraz odsetki należne z tytułu łączącej strony umowy faktoringu. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:

Ustawodawca wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Cel ten może być osiągnięty jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających jego realizację. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły.

Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy w złożonej skardze kasacyjnej wskazano i należycie umotywowano przesłanki wynikające z art. 3989 § 1 k.p.c., tj. czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania jeżeli spełniony jest ten wymóg przynajmniej w odniesieniu do jednej z nich.

W art. 3984 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, który umożliwiać ma ocenę, czy w danym wypadku wskazane przyczyny zachodzą. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozwana oparła na przyczynach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Skarżąca podniosła, że istotne zagadnienie prawne polega na konieczności udzielenia odpowiedzi na pytania:- czy wskazanie w ogólnej umowie o współpracy rachunku jednej z jej stron – cedenta, jako właściwego dla dokonania zapłaty, może wyłączać skuteczność zarzutu braku legitymacji czynnej tegoż cedenta, który przelał sporną wierzytelność na cesjonariusza?- jaki jest materialnoprawny skutek czynności refakturowania, czy stanowi ono rozporządzenie rzeczą oraz czy dla jego dokonania konieczne jest uprzednie nabycie prawa, z którego przedmiotem związane jest refakturowanie?Wskazane przyczyny nie uzasadniają przyjęcia skargi z następujących powodów.

W rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. istotne zagadnienie prawne to problem nowy, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji, ponadto o charakterze rzeczywistym i konkretnym. Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna nawiązywać do przesłanek, przedsądu, a ponadto zawierać odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanych okoliczności (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ.; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).

Oznacza to, że wskazanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wymaga precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen, nadto jest możliwe jedynie wówczas, gdy wiąże się z określonym przepisem prawnym, a jego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej, ale i innych podobnych spraw (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). Wymogom tym w oczywisty sposób nie odpowiada podana przyczyna i jej motywacja, jako oparte na indywidualnych okolicznościach sprawy oraz treści stosunków prawnych nawiązanych między stronami na podstawie umów oraz zdarzeń prawnych, wskazujące na szczególne powiązania organizacyjno-prawne, osobowe oraz utrwaloną praktykę obrotu.

Konsekwentnie brak podstaw do przyjęcia, że powstało zagadnienie uzasadniające udzielenie uogólniającej wypowiedzi judykatury. Rozstrzygnięcie wątpliwości powinno nastąpić in casu w uwzględnieniu tego konkretnego stanu faktycznego, praw i obowiązków ukształtowanych w toku kilkuletniej współpracy stron, rozumienia przez nie znaczenia i skutków podejmowanych czynności, wreszcie dokonania wykładni oświadczeń stron z uwzględnieniem dyrektyw interpretacyjnych zawartych w art. 65 k.c.Nie można również podzielić podstawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury spełniona jest wówczas gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, t.j. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m. in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 lutego 2012 r., CSK 225/11, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11 - nie publ.). Skarżący powinien zatem nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym jego zdaniem Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację w kwestii oczywistości ich naruszenia.

Nie odpowiada temu pojęcie wskazanie na rzekome naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. poprzez sporządzenie uzasadnienia, pozostawiającego - zdaniem skarżącej - wątpliwości co do prawidłowości ustalenia części stanu faktycznego. W istocie oparte są one na kwestionowaniu prawidłowości ustaleń Sądu odwoławczego, co nie może być skuteczne jeżeli się zważy, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym jest związany podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), a skargi nie można oprzeć na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), a wadliwość uzasadnienia wyjątkowo może stanowić podstawę kasacyjną w wypadku, gdy nie zawiera ono wszystkich koniecznych elementów, bądź ma tak istotne braki, że uniemożliwiają kontrolę kasacyjną (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z 19 lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, Nr 4, poz. 83, z dnia 5 września 2012 r., IV CSK 76/12).

Wbrew twierdzeniu skarżącej obszerne, wielowątkowe uzasadnienie wystarczająco wskazuje na przyczyny wydania orzeczenia reformatoryjnego i nie zawiera braków lub wad o charakterze elementarnym. W ocenie Sądu Najwyższego nie usprawiedliwia przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania powyższa przyczyna w zakresie motywowanym „naruszeniem zasady nemo plus iuris (…)”.Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego jest oparte na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - jedn. tekst:

Dz. U. 2013 r., poz. 490). [aw]