Cassation appeal dismissed for failure to demonstrate a significant legal issue under Civil Procedure Code. The court rejected the abstract argument regarding causality in expropriation cases. The applicant's claim was deemed a mere review of specific facts rather than a new legal question. The court ruled that the applicant did not meet the statutory requirements for cassation review. The decision emphasizes the need for concrete legal issues in cassation appeals. The court dismissed the appeal based on procedural deficiencies in the argumentation. The ruling clarifies the standard for significant legal issues in Polish law. The judgment upholds the lower court's decision on the merits. The case highlights the strict requirements for cassation admissibility. The court found no significant legal issue requiring Supreme Court review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by I.J. against the Gdansk Court of Appeal's judgment. The applicant argued that there was no causal link between the administrative decision and the loss of property rights, but the court found this argument abstract and detached from the specific case. The court held that the applicant failed to demonstrate a significant legal issue as required by law, instead seeking only a review of the factual decision. Consequently, the appeal was rejected, and the applicant was ordered to pay the costs of the cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must demonstrate a significant legal issue requiring precise formulation and distinct legal argumentation to be admissible; abstract arguments detached from the specific case facts do not constitute a significant legal issue.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 185/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa I. J.przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście Starogardzkiemuo zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 25 września 2014 r., sygn. akt I ACa 320/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w Warszawie kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu – w interesie publicznym – ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 25 września 2014 r. skarżący I.J. powołał się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Podał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na przyjęciu przez Sądy orzekające braku istnienia adekwatnego związku przyczynowo – skutkowego między wyrządzaną powodowi szkodą polegającą na pozbawieniu go prawa własności nieruchomości w wyniku podjęcia wadliwej decyzji administracyjnej, a uznaniem że wada powyższa nie miała wpływu na skutek wywłaszczeniowy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale i innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m. in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).
Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Zagadnienia muszą mieć charakter rzeczywisty i konkretny. Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna nawiązywać do przesłanek przedsądu, a ponadto stanowić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanych okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ.; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).
Analiza skargi kasacyjnej wskazuje, że skarżący nie wykazał wystąpienia tak rozumianego istotnego zagadnienia prawnego nie sformułował bowiem abstrakcyjnego problemu prawnego, który byłby oderwany od wątpliwości występujących w rozstrzyganej sprawie i jako taki mógłby podlegać ocenie Sądu Najwyższego. Powyższe wskazuje, że skarżącemu chodziło nie o wykazanie przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a jedynie o poddanie kontroli rozstrzygnięcie wydanego w konkretnych okolicznościach faktycznych. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1, art. 108 § 1 art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).