Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 181/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of serious legal question regarding bank contract termination.

Numero d'incarto IV CSK 181/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the defendants' cassation appeal against the appellate court's judgment regarding interest calculation dates. The defendants argued that lower courts failed to examine the bank's duty to terminate the credit contract and denied them effective legal defense. The court rejected these claims, noting that the appeal did not raise a serious legal question or demonstrate procedural invalidity warranting Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court does not review the merits of cassation grounds but only assesses whether a serious legal question exists or if the proceedings were invalid, dismissing appeals that merely reargue facts or lack significant legal controversy.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility serious legal question bank contract termination effective legal defense procedural invalidity interest calculation date legal aid refusal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c., tj.
art. 3989 § 2 k.p.c.
oraz oddalającego apelację w pozostałej części.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 k.p.c., art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 102 k.p.c.
Uwzględniając charakter dochodzonego roszczenia, sytuację majątkową pozwanych i wynik sprawy o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o zasadę słuszności (art. 102 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.).
art. 39821 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
oraz oddalającego apelację w pozostałej części.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
oraz oddalającego apelację w pozostałej części.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 181/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa Banku SA w W. poprzednio Banku 1 SA w W.‎przeciwko R. S. i A. S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa 409/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwani R.S. i A.S. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 25 listopada 2013 r., poprzez ustalenie daty początkowej odsetek na dzień 20 listopada 2012 r. oraz oddalającego apelację w pozostałej części.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. czy występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich.

W art. 3984 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwani oparli na przyczynie wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., podnosząc, że sądy nie zbadały, czy powód wywiązał się z obowiązku wypowiedzenia umowy kredytowej w stosunku do kredytobiorców przewidzianego w art. 75 ust. 1 i 2 prawa bankowego oraz, że na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji doszło do uniemożliwienia pozwanym skutecznej obrony ich interesów poprzez pozbawienie fachowej pomocy prawnej wobec oddalenia wniosku o przyznanie pomocy prawnej z urzędu.Odnosząc się do drugiej z tych przyczyn wskazać należy że po pierwsze zgodnie z obecnym stanowiskiem judykatury pozbawienia strony możności obrony swych praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. nie należy wiązać z całkowitym wyłączeniem strony od udziału w postępowaniu.

Zachodzi ona także wówczas, gdy w wyniku uchybienia przez sąd przepisom postępowania, strona wbrew swojej woli została faktycznie pozbawiona możliwości obrony swoich praw w jego istotnej części, jeżeli skutków tego uchybienia nie można było usunąć przed wydaniem orzeczenia w danej instancji i to bez względu na to, czy takie działanie strony mogłoby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2005 r., IV CSK 84/10, z dnia 4 marca 2009 r., IV CSK 468/08, z dnia 10 maja 2000 r., III CKN 416/98, OSNC 2000 nr 12, poz. 220, z dnia 13 czerwca 2002 r., V CKN 1057/00, z dnia 17 lutego 2004 r., III CK 226/02).

Pozwani nie wykazali aby odmowa ustanowienia pełnomocnika z urzędu wywołała takie następstwa. Po drugie skuteczną podstawą kasacyjną może być nieważność postępowania przed sądem drugiej instancji, a nie sądem pierwszej instancji (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., II CSK 80/09, z dnia 29 stycznia 2013 r., V CSK 192/12, z dnia 7 czerwca 2013 r., II CSK 720/120).Co do twierdzenia o „nie zbadaniu” przez sądy kwestii wypowiedzenia umowy kredytowej wskazać należy, że dotyczy ona podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, którą Sąd Najwyższy jest związany (art. 3983 § 3 k.p.c., art. 39813 § 2 k.p.c.).

Ponadto jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd drugiej instancji przyjął, że wypowiedzenie umowy wobec pozwanych nastąpiło z chwilą doręczenia im odpisu pozwu zawierającego twierdzenie o wcześniejszym wypowiedzeniu umowy wobec dłużników osobistych, przy czym okoliczność odnosząca się do złożenia takiego oświadczenia woli i jego następstw w toku postępowania nie była przez pozwanych kwestionowana.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. a contrario odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Uwzględniając charakter dochodzonego roszczenia, sytuację majątkową pozwanych i wynik sprawy o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o zasadę słuszności (art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c.). l.n