Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 172/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and failure to cite specific statutes.

Numero d'incarto IV CSK 172/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, dismissing it entirely without further examination. The appellant failed to identify a specific statutory provision allegedly violated and instead offered a vague claim that evidence was lacking. The court ruled that such an appeal does not meet the threshold for admissibility under the Civil Procedure Code, as it does not demonstrate an obvious legal error requiring Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it points to a specific legal provision violated and demonstrates an obvious error apparent from basic legal knowledge, rather than merely disputing factual findings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error Civil Procedure Code specific statutory citation supreme court jurisdiction distribuzione dell'elettricità risoluzione del conflitto giurisdizionale esaurimento delle vie di ricorso interne

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
z siedzibą w L..Sąd Najwyższy, oceniając – na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. – skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Celem skargi kasacyjnej jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.
Art. 520 § 1 k.p.c.
Nie znajdując podstaw do odstąpienia od zasady orzekania o kosztach postępowania nieprocesowego zawartej w art. 520 § 1 k.p.c., w myśl której każdy uczestnik ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, oddalono wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.aj
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., tj.
art. 352 § 1 k.c
176 § 1 i art. 352 § 1 k.c.
art. 128 § 2 k.c
Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że granice władztwa mogącego prowadzić do zasiedzenia służebności gruntowej oceniane są na podstawie przepisów prawa cywilnego, z tym, że do czasu obowiązywania art. 128 k.c.
art. 128 § 1 k.c
W wypadku, gdy przedmiot posiadania znajdował się w zarządzie państwowej osoby prawnej, to w relacjach zewnętrznych przedsiębiorstwo państwowe, zgodnie z art. 128 § 1 k.c., występowało jako posiadacz (por.
art. 128 k.c
Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że granice władztwa mogącego prowadzić do zasiedzenia służebności gruntowej oceniane są na podstawie przepisów prawa cywilnego, z tym, że do czasu obowiązywania art. 128 k.c.
art. 352 k.c
W odniesieniu do posiadania służebności przesyłowej, wydanie rzeczy polega na przejęciu - bez sprzeciwu poprzednika - przedsiębiorstwa przesyłowego (art. 352 k.c.
art. 176 k.c
348 i art. 176 k.c.), którego użyteczność jest zwiększana przez korzystanie z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym służebności gruntowej (por.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZ 18/08
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16 – nie publ.), bowiem postanowienie w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania zapada podczas innego posiedzenia i w innym składzie jak rozpoznanie skargi kasacyjnej (art.
II CSK 10/16
Polish Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite statutory grounds for admissibility.
IV CSK 183/11
Supreme Court dismisses appeal, allowing easement acquisition by prescription against private landowner for state utility. State enterprise acted in good faith, establishing thirty-year prescription period. Court rejects internal state immunity defense in external relations. State enterprise acted as sole possessor, establishing thirty-year prescription period for easement acquisition against private landowner. Court dismisses appeal, allowing easement acquisition by prescription against private landowner. State enterprise acted in good faith, establishing thirty-year prescription period. Court rejects internal state immunity defense in external relations.
IV CSK 729/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet procedural requirements under Civil Procedure Code.
IV CSK 17/15
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding factual changes in second instance without new evidence.
II CSK 225/11
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.).
III PK 44/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible new facts.
I UK 466/15
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding early retirement eligibility for coal processing work. Appeal rejected due to lack of need for legal interpretation.
IV CSK 330/15
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or need for interpretation.
IV CSK 505/13
Supreme Court dismisses cassation appeals for lack of legal issues and public interest grounds under Civil Procedure Code.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 172/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku A.B. ‎przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej w L. ‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca A.B. złożył skargę kasacyjną od reformatoryjnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 5 grudnia 2016 r., którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 7 lipca 2016 r. poprzez oddalenie wniosku o ustanowienie służebności przesyłu na rzecz uczestnika postępowania – P. S.A. z siedzibą w L..Sąd Najwyższy, oceniając – na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. – skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Celem skargi kasacyjnej jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rola nie polega zatem na korygowaniu ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. W ramach tzw. przedsądu Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., tj. czy występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z uzasadnieniem jest oddzielną jednostką redakcyjną skargi kasacyjnej. Nie wystarcza odwołanie się do uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, nawet jeżeli wskazano w nim tożsame argumenty (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16 – nie publ.), bowiem postanowienie w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania zapada podczas innego posiedzenia i w innym składzie jak rozpoznanie skargi kasacyjnej (art. 39810 zd. 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

W przedstawionej skardze wskazano na przyczyny kasacyjne oznaczone w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa wymaga wskazania przepisów, jakie mają być poddane wykładni Sądu Najwyższego. Konieczny jest również opis wątpliwości związanych z wykładnią powołanych przepisów, polegający na wskazaniu możliwych sposobów jej dokonania, argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej.

W przypadku powoływania się na rozbieżności w orzecznictwie należy również, choćby przykładowo, powołać orzeczenia, w których ten sam przepis prawa byłby odmiennie wykładany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15; z dnia 27 listopada 2015 r., IV CSK 330/15 – nie publ.), przy czym nie chodzi o rozbieżności w wykładni pomiędzy sądem pierwszej i drugiej instancji, które orzekały w danej sprawie (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2014 r., IV CSK 505/13, nie publ.).

Jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii wykładni powołanych przepisów, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające jego zmianę, brak interesu publicznego w przyjęciu takiej skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2014 r., II UK 515/13; z dnia 16 lipca 2013 r., II UK 142/13 – nie publ.). W skardze wskazano na potrzebę dokonania wykładni art. 292, art. 172, art. 176 § 1 i art. 352 § 1 k.c. w związku z rozbieżnościami dotyczącymi możliwości zaliczenia do biegu zasiedzenia okresu dzierżenia służebności przez przedsiębiorstwo państwowe przed 1 lutego 1989 r.

Uzasadnienie wniosku w tym zakresie zawiera niezbędne elementy formalne, jednak przytoczone w nim judykaty dotyczą lat 2009-13, kiedy dopiero kształtowało się orzecznictwo dotyczące kwestii zaliczania przez przedsiębiorstwa państwowe okresu posiadania przed dniem 1 lutego 1989 r. oraz wykazywania przeniesienia posiadania służebności na następców prawnych. Obecnie zgodnie przyjmuje się, że do wskazanej daty przedsiębiorstwo państwowe posiadające urządzenia przesyłowe w ramach sprawowanego zarządu mieniem państwowym wykonywało uprawnienia płynące z własności państwowej w imieniu własnym względem zarządzanych przez nie części tego mienia na podstawie art. 128 § 2 k.c. W wypadku, gdy przedmiot posiadania znajdował się w zarządzie państwowej osoby prawnej, to w relacjach zewnętrznych przedsiębiorstwo państwowe, zgodnie z art. 128 § 1 k.c., występowało jako posiadacz (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2015 r., V CSK 26/14, z dnia 21 maja 2015 r., IV CSK 468/14, z dnia 12 lutego 2015 r., IV CSK 293/14, z dnia 17 grudnia 2008 r., I CSK 171/08 - OSNC 2010, Nr 1, poz. 15, z dnia 12 stycznia 2012 r., IV CSK 183/11).

Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że granice władztwa mogącego prowadzić do zasiedzenia służebności gruntowej oceniane są na podstawie przepisów prawa cywilnego, z tym, że do czasu obowiązywania art. 128 k.c. nabycie takiego prawa mogło nastąpić do jednolitego funduszu własności państwowej. W odniesieniu do posiadania służebności przesyłowej, wydanie rzeczy polega na przejęciu - bez sprzeciwu poprzednika - przedsiębiorstwa przesyłowego (art. 352 k.c. w zw. z art. 348 i art. 176 k.c.), którego użyteczność jest zwiększana przez korzystanie z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym służebności gruntowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 1969 r., III CRN 271/68 - OSNCP 1969, Nr 19, poz. 177, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2016 r., V CSK 224/15).

Przeniesienie posiadania jest w tym wypadku czynnością faktyczną i może nastąpić także w oparciu o domniemania faktyczne, gdy wniosek o istnieniu i o przeniesieniu posiadania w zakresie służebności przesyłu da się wyprowadzić z innych ustalonych faktów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2017 r., V CSK 356/16, z dnia 23 lutego 2017 r., V CSK 317/16).Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 – nie publ.).

Musi być oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym – jego zdaniem – Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia.

Skarżący nie uczynił zadość tym wymaganiom. Nie wskazał bowiem przepisu prawa, z którego naruszenia wywodzi wystąpienie oczywistej zasadności, a kwestionowanie podstawy faktycznej poprzez ogólnikowe stwierdzenie „brak jest jakichkolwiek dowodów na wykonywanie czynności władczych w stosunku do nieruchomości wnioskodawcy” w sytuacji, gdy fakt wybudowania na podstawie decyzji o lokalizacji szczegółowej linii energetycznych z urządzeniami czynnych od 1968 r., zmodernizowanych w 2012 r. pozostaje poza sporem.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Nie znajdując podstaw do odstąpienia od zasady orzekania o kosztach postępowania nieprocesowego zawartej w art. 520 § 1 k.p.c., w myśl której każdy uczestnik ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, oddalono wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.aj