Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 168/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on acquisition by prescription, upholding lower court's finding of adverse possession. The court rejects the appellant's claim that the lower court ignored evidence or misapplied the law regarding adverse possession. The Supreme Court emphasizes that it cannot re-evaluate facts and evidence already established by lower courts. The decision confirms that the lower court correctly found that the claimants acquired shares through adverse possession in bad faith. The court notes that the appellant's arguments regarding the obviousness of errors are insufficient to overturn the final judgment. The ruling upholds the principle that factual findings by lower courts bind the Supreme Court in cassation proceedings. The decision clarifies that the Supreme Court does not act as a third instance court reviewing facts. The court concludes that the lower court's application of the law regarding adverse possession was correct. The judgment affirms the acquisition of property rights through adverse possession under Polish law. The decision reinforces the finality of judgments regarding factual determinations in civil cases.

Numero d'incarto IV CSK 168/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by J. D. against the lower court's decision confirming adverse possession. The appellant argued that the lower court ignored evidence and misapplied the law regarding adverse possession and procedural rules. The court rejected these claims, stating that the Supreme Court cannot re-evaluate facts and evidence already established by lower courts. The decision upheld the lower court's finding that the claimants acquired shares through adverse possession in bad faith, binding the Supreme Court to those factual determinations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: The Supreme Court cannot re-evaluate facts and evidence established by lower courts, and appeals based on questioning factual findings or evidence evaluation are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
adverse possession bad faith acquisition cassation appeal factual findings third instance court property rights lower court binding prova della proprietà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Z tych względów zarzuty takie nie uprawniają do wniesienia skargi kasacyjnej, a ustalenia faktyczne wiążą Sąd Najwyższy (art. 3983 § 3 i art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
98 w związku z art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.jw
art. 328 § 2 k.p.c
378 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c.
art. 336 k.c
Naruszenie prawa materialnego dotyczy art. 336 k.c.
art. 209 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 168/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku J. A. i T. A.‎przy uczestnictwie K. D. i J. D.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 września 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania J. D. od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od uczestnika J. D. na rzecz wnioskodawców łącznie kwotę 1350,- (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 października 2017 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację uczestnika J. D. od postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 29 czerwca 2017 r., którym stwierdzone zostało, że wnioskodawczy J. A. i T. A. nabyli przez zasiedzenie z dniem 13 grudnia 2009 r. na warunkach wspólności majątkowej małżeńskiej udziały w wysokości ½ części we współwłasności nieruchomości gruntowych, położonych we wsi S., gmina S., opisanych w postanowieniu oraz w wysokości ¼ części we współwłasności nieruchomości gruntowych, położonych we wsi Z., gmina S., opisanych w postanowieniu, a także rozstrzygnął o kosztach postępowania.

Sąd pierwszej instancji uznał za udowodnione spełnienie przez wnioskodawców przesłanek zasiedzenia nieruchomości w złej wierze. Rozpoznając apelację uczestnika Sąd Okręgowy dokładnie zweryfikował ustalenia Sądu Rejonowego, przeprowadzone dowody i dokonane oceny prawne, uznając je za prawidłowe. Nie dopatrzył się także przerwania biegu zasiedzenia wnioskodawców na skutek wszczęcia postępowania z wniosku Gminy Z. o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym Z. D., po śmierci którego doszło do objęcia w posiadanie nieruchomości przez wnioskodawczynię.

Z tych względów oddalił apelację.W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania J. D. zarzucił Sądowi drugiej instancji naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisów postępowania, tj. art. 382 w związku z art. 378 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. przez bezpodstawne pominięcie części zebranego materiału dowodowego. Naruszenie prawa materialnego dotyczy art. 336 k.c. przez jego błędną wykładnię i przez to niewłaściwe zastosowanie art. 172 § 1 i 2 w związku z art. 206 i art. 209 k.c. przez uznanie, że wnioskodawcy zasiedzieli udziały w nieruchomości skarżącego uczestnika z uwagi na samoistne posiadanie tych udziałów.

Skarżący wniósł o zmianę postanowienia i oddalenie wniosku w całości z zasądzeniem kosztów postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi wnioskodawcy wnieśli o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie jej oddalenie z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania uczestnik powołał się na oczywistą zasadność skargi, uważając, że w jego ocenie uchybienia Sądów w toku instancji „są kardynalne, a polegają w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na założeniach sprzecznych z elementarną wiedzą prawniczą, na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie, jak również z naruszeniem procedury cywilnej”.Mimo powtórzenia tego twierdzenia jeszcze raz oraz dodania, że „dla każdego prawnika posiadającego podstawową wiedzę prawniczą oczywiste jest” itd., nie można podzielić tej pewności skarżącego w odniesieniu do okoliczności rozpoznawanej sprawy.

Przeprowadzony wywód co do meritum sprawy mógłby wystarczyć w zarzutach podnoszonych w odwołaniu do sądu drugiej instancji. Jednakże oparcie zarzutów skargi kasacyjnej na kwestionowaniu ustaleń faktycznych i oceny dowodów z założenia ustawodawcy nie może wzruszyć prawomocnego orzeczenia sądowego, gdyż Sąd Najwyższy nie pełni roli sądu trzeciej instancji. Z tych względów zarzuty takie nie uprawniają do wniesienia skargi kasacyjnej, a ustalenia faktyczne wiążą Sąd Najwyższy (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).Z powołanego oraz innego, bardzo obszernego orzecznictwa Sądu Najwyższego i poglądów doktryny wynika, co oznacza przywoływany przez skarżącego argument o oczywistości skargi, jako widocznych prima facie takich błędach sądu drugiej instancji, że poczucie sprawiedliwości nie pozwala na utrzymanie orzeczenia w mocy.

W sytuacji przedstawionej przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wobec wnioskodawczyni z pewnością spełnione zostały przesłanki zasiedzenia nieruchomości w złej wierze, tak jak to zostało ustalone ze słusznym napiętnowaniem zatajenia przez nią stanu prawnego nieruchomości, ale ani to, ani jej wyjazd za granicę, nawet wieloletni nie stanowi sam z siebie o braku spełnienia przesłanki zasiedzenia, jaką jest władanie rzeczą. Ma tylko wpływ na długość biegu zasiedzenia i tak się stało.Nie zostały także dowiedzione żadne reguły, które prima facie miałyby stanowić o pominiętej konieczności rygorystycznego stosowania przepisów o zasiedzeniu.

W sprawie ustalono natomiast i to nie jest skutecznie podważane, że przez kilkadziesiąt lat nikt z rodziny nie interesował się majątkiem spadkowym po Z.D., a objęcie i sprawowanie posiadania samoistnego przez obojga wnioskodawców (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2016 r., III CSK 186/15, OSNC-ZD 2017, nr 1, poz. 14, z dnia 23 listopada 2012 r., I CSK 257/12, z dnia 11 sierpnia 2011 r., I CSK 647/10, z dnia 16 czerwca 2010 r., I CSK 455/09, nie publ. oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2017 r., III CZP 49/17, OSNC 2018, nr 7-8, poz. 71), wbrew twierdzeniu w uzasadnieniu skargi zostało wykazane i przekonująco omówione w uzasadnieniach postanowień Sądów pierwszej i drugiej instancji.Oczywistość skargi nie jest zatem poparta argumentami, które mogłyby do niej przekonać w celu kolejnego rozpoznania sprawy w trybie nadzwyczajnym.

Nawet kwestia nie przeprowadzenia prawidłowo postępowania dowodowego nie została wystarczająco sprecyzowana przez skarżącego, a niektóre jego wypowiedzi w toku dotychczasowego postępowania, co wynika z akt sprawy i przesłuchania uczestnika, przeczą zarzutom o niestarannym jego przeprowadzeniu, a potwierdzają stanowisko wnioskodawców.Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.jw