Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 168/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and procedural invalidity under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 168/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the defendant's cassation appeal against a first-instance judgment regarding property delivery and boundary determination. The defendant argued that the proceedings were invalid due to a lack of defense rights and requested a legal interpretation of multiple civil and cadastral codes. The court rejected these claims because the defendant failed to provide specific legal arguments demonstrating serious doubts or procedural invalidity.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 379 pkt 5 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws causing serious doubts, or involves procedural invalidity; mere assertions of invalidity without specific legal justification do not meet the admissibility threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility procedural invalidity right to defense civil procedure code legal interpretation requirement property delivery dispute boundary determination

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Oznaczało to, że niewykazana pozostała także przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Wobec niestwierdzenia przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c.
Nie można mówić o pozbawieniu strony możności obrony swych praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c., w wypadku uchybienia przepisom prawa procesowego, które nie miałyby wpływu na możliwość brania udziału przez stronę w postępowaniu i swobodę podejmowania przez nią czynności procesowych.
art. 39813 § 1 k.p.c.
Wbrew poglądowi pozwanej, w sprawie nie doszło do nieważności postępowania, którą Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c. bierze pod uwagę z urzędu.
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Wobec niestwierdzenia przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]
art. 13 § 1 k.p.c.
Według skarżącej, „w niniejszej sprawie zachodzi także potrzeba wykładni przepisów postępowania cywilnego art. 13 § 1 k.p.c. w zw.
art. 201 k.p.c.
z art. 201 k.p.c. i w zw.
art. 506 k.p.c.
art. 606-608 k.p.c.
i art. 606-608 k.p.c. oraz w zw.
art. 34 ust. 3 Prawo geodezyjne i kartograficzne
art. 36 Prawo geodezyjne i kartograficzne
3 i art. 36 ustawy z 17.05.1989 r.
art. 153 k.c.
Pozwana widzi ponadto potrzebę „wykładni przepisu prawa materialnego art. 153 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 10 maja 1974 r. II CR 155/74
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 27 kwietnia 2004 r. II CK 238/03
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 23 czerwca 2004 r. V CK 607/03
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 16 lipca 2009 r. I CSK 30/09
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższy z dnia 20 kwietnia 2010 r. III CZP 112/09
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.
IV CSK 163/11
49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).
I CK 421/03
52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok.
II CK 238/03
66, z dnia 27 kwietnia 2004 r., II CK 238/03, niepubl., z dnia 23 czerwca 2004 r., V CK 607/03, niepubl., oraz z dnia 16 lipca 2009 r.
V CK 607/03
66, z dnia 27 kwietnia 2004 r., II CK 238/03, niepubl., z dnia 23 czerwca 2004 r., V CK 607/03, niepubl., oraz z dnia 16 lipca 2009 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 168/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa J. L. K.‎przeciwko A. K.‎o wydanie nieruchomości,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

Pozwana A. K. w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 18 października 2013 r., wydanego w sprawie o wydanie nieruchomości, uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, twierdząc, że „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo w zakresie opisanym w zarzutach kasacyjnych, jak też zachodzi nieważność postępowania w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. wobec pozbawienia strony możności obrony swoich praw przed sądem”. Według skarżącej, „w niniejszej sprawie zachodzi także potrzeba wykładni przepisów postępowania cywilnego art. 13 § 1 k.p.c. w zw. z art. 201 k.p.c. i w zw. z art. 506 k.p.c. i art. 606-608 k.p.c. oraz w zw. z art. 34 ust. 3 i art. 36 ustawy z 17.05.1989 r.

Prawo geodezyjne i kartograficzne co do stosowania właściwego trybu (procesowego bądź nieprocesowego) w sprawie z powództwa właściciela o wydanie nieruchomości lub jej części z jednoczesnym równorzędnym żądaniem w formie wniosku o rozgraniczenie sąsiadujących nieruchomości”. Pozwana widzi ponadto potrzebę „wykładni przepisu prawa materialnego art. 153 k.c. czy obligatoryjne jest wytyczenie granicy także pod budynkiem (budynkami) lub między sąsiadującymi budynkami w sytuacji (gdy) taki jej kierunek wypływa z tytułu własności, w sytuacji ograniczenia postępowania rozgraniczeniowego sprawy tylko do części granicy biegnącej poza budynkiem (budynkami), pomimo że wytyczenie granicy pod budynkiem miałoby istotny wpływ na sposób rozgraniczenia objęty żądaniem rozgraniczenia poza budynkiem lub budynkami”.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżąca twierdziła, że zaskarżony wyrok oczywiście narusza prawo, a zatem, jak można przypuszczać, jej zamiarem było powołanie się na przesłankę przewidzianą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Poglądu o wystąpieniu tej przesłanki pozwana nie uzasadniła stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, całkowicie pomijając aspekt „oczywistości” zarzuconych naruszeń prawa, ogranicza się do odwołania się do treści zarzutów skargi. Odwołanie takie jest bezskuteczne, gdyż nie może zastąpić odrębnego wymaganego wywodu prawnego zmierzającego do wykazania oczywistości zarzucanych naruszeń prawa. Jak wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, uzasadnienie wniosku oraz podstawy skargi wraz z ich uzasadnieniem stanowią niezależne i odrębne elementy konstrukcyjne skargi, pełniące odmienne funkcje, a zatem nie mogą być traktowane zamiennie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38).

Przedstawienie zarzutów skargi oraz ich uzasadnienie samodzielnie służy jedynie wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter, a skarga wymaga przyjęcia do rozpoznania. Wbrew poglądowi pozwanej, w sprawie nie doszło do nieważności postępowania, którą Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c. bierze pod uwagę z urzędu. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego nieważność postępowania z powodu pozbawienia możności obrony swych praw zachodzi wówczas, gdy strona wbrew swej woli zostaje faktycznie pozbawiona możności działania w postępowaniu lub w jego istotnej części, jeżeli skutki tego uchybienia nie mogą być usunięte w toku sprawy przed wydaniem orzeczenia, które kończy postępowanie w danej instancji.

Pozbawienie strony możności działania należy wiązać z uchybieniami procesowymi sądu lub działaniami strony przeciwnej naruszającymi przepisy postępowania lub wynikające z nich zasady lojalnego zachowania się (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1974 r. II CR 155/74, OSP 1975, Nr 3, poz. 66, z dnia 27 kwietnia 2004 r., II CK 238/03, niepubl., z dnia 23 czerwca 2004 r., V CK 607/03, niepubl., oraz z dnia 16 lipca 2009 r. I CSK 30/09, niepubl.). Nie można mówić o pozbawieniu strony możności obrony swych praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c., w wypadku uchybienia przepisom prawa procesowego, które nie miałyby wpływu na możliwość brania udziału przez stronę w postępowaniu i swobodę podejmowania przez nią czynności procesowych.

Ewentualne naruszenie powołanych w skardze przepisów dotyczących rozpoznania sprawy w określonym przez skarżącą trybie (z których część odnosiła się wyłącznie do postępowania pierwszoinstancyjnego) nie miałoby takiego znaczenia. Niezasadnie skarżąca łączy pozbawienie jej możności obrony swych praw, a w konsekwencji także nieważność postępowania, z faktem rozpoznania sprawy w procesie zamiast w postępowaniu nieprocesowym. Nie wykazała żadnych okoliczności mogących świadczyć o tym, by została pozbawiona lub ograniczona w prawie do realizacji swych uprawnień procesowych.

Ewentualne niewzięcie udziału w sprawie przez inne osoby jako zainteresowane, także nie mogło stanowić przyczyny nieważności postępowania (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2010 r., III CZP 112/09, OSNC 2010, nr 7-8, poz. 98, której nadano moc zasady prawnej). Nie wystąpiły też żadne inne przewidziane w art. 379 k.p.c. podstawy stwierdzenia nieważności postępowania drugoinstancyjnego. Pozwana, powołując się na potrzebę wykładni kilku przepisów prawa, z których część w ogóle nie została powołana w podstawach skargi, nie przedstawiła żadnych argumentów prawnych, które miałyby przekonać o tym, że wykładnia ta budzi poważne wątpliwości bądź wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, a nawet nie twierdziła, że takie wątpliwości bądź rozbieżności w ogóle występują, nie wykazując, że potrzeba taka zachodzi.

Oznaczało to, że niewykazana pozostała także przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Wobec niestwierdzenia przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]