Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 165/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issues were already settled and burden of proof lies with defendant.

Numero d'incarto IV CSK 165/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a civil judgment awarding damages in euros. The defendant argued that the court of first instance incorrectly allocated the burden of proof regarding the validity of a transfer agreement and misinterpreted the Geneva CMR Convention. The court ruled that the raised legal questions were not new or significant because they had already been addressed in previous Supreme Court decisions, and the defendant bore the burden of proving the absence of a legal basis for the transfer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 27 ust. 2 Konwencji CMR; The Supreme Court may not admit a cassation appeal if the legal issues raised have already been settled by prior jurisprudence or if the appellant fails to demonstrate that the questions are of general legal significance requiring a new interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility burden of proof allocation CMR Convention interpretation legal issue significance transfer agreement validity currency of damages Supreme Court precedent restituzioni all'esportazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art.
Art. 510 § 1 i 2 k.c.
Art. 6 k.c.
Art. 358 § 1 i 2 k.c.
6 k.c., art. 358 § 1 i 2 k.c. w zw.
Art. 27 ust. 2 Konwencji CMR
Kolejnym zagadnieniem prawnym była wykładnia art. 27 ust. 2 Konwencji CMR w kontekście art.
Art. 23 ust. 1-2 i 4 Konwencji CMR
i art. 23 ust. 1-2 i 4 Konwencji CMR.Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpatrzenia.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw.
Art. 99 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
z art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
art. 39821
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz na podstawie § 10 ust.
§ 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
oraz na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 165/21 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Łodko w sprawie z powództwa […] I. […] w D. w Irlandii‎przeciwko R. B.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 grudnia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt I AGa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwany R. B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z 25 września 2020 r., którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w B. z 23 lipca 2019 r., w ten sposób, że zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 216 683,42 euro z odsetkami w wysokości 5% liczonymi od 12 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty oraz oddalono powództwo w pozostałej części, tj. w zakresie żądania odsetek ponad 5%.W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 510 § 1 i 2 w zw. z art. 6 k.c., art. 358 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 27 ust. 2 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz.

U. z 1962 r., poz. 238) i art. 23 ust. 1-2 i 4 Konwencji CMR.Sąd Najwyższy zważył co następuje. Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń niesatysfakcjonujących stron (postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego, Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występują przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjne do rozpoznania skarżący uzasadniił występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), sprowadzających się do wyjaśnienia ciężaru dowodu związanego z istnieniem kauzy umowy przelewu, w tym jego rozkładu miedzy stronami w przypadku zakwestionowania przez dłużnika ważności umowy przelewu, z uwagi na brak podstawy do dokonania takiego rozporządzenia.

Kolejnym zagadnieniem prawnym była wykładnia art. 27 ust. 2 Konwencji CMR w kontekście art. 358 § 1 i 2 k.c. i sprowadzająca się do pytania: „Czy norma konwencyjna wysłowiona w wyżej wymienionym przepisie normuje kwestię tego, w jakiej walucie podmiot uprawniony może domagać się zapłaty odszkodowania, czy też tylko to, według jakiej daty ma nastąpić przeliczenie kwoty odszkodowania na walutę państwa, w którym rozpatrywana jest sprawa odszkodowawcza?”.Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego.

Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 października 2015 r., I PK 19/15). Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż podnoszona w nich kwestia była już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego.

To pozwanego, jako tego, który zmierza do stwierdzenia nieważności przelewu z powodu braku wyraźnej podstawy prawnej, obciąża dowód wykazania, że takiej podstawy nie ma (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 2016 r., I CSK 181/15). Także drugie zagadnienie prawne nie może być uznane za istotne, bowiem z art. 27 ust. 2 Konwencji CMR wynika, że jeżeli dane służące za podstawę do obliczenia odszkodowania nie są wyrażone w walucie państwa, gdzie żąda się zapłaty, przeliczenia dokonuje się według kursu dnia i miejsca wypłaty odszkodowania.

Cytowany przepis określa jedynie dane właściwe dla kursu, który ma zostać zastosowany w przypadku, gdy prawo wewnętrzne dopuszcza dokonanie takiego przeliczenia przez wierzyciela lub obliguje wierzyciela do dokonania takiego przeliczenia. Art. 27 ust. 2 Konwencji CMR nie modyfikuje więc wynikającej z art. 358 k.c. zasady, zgodnie z którą wierzyciel nie ma prawa wyboru waluty zobowiązania, lecz określa jedynie dane właściwe dla kursu, który miałby zostać zastosowany w przypadku, gdyby prawo wewnętrzne dopuszczało dokonanie takiego przeliczenia lub obligowało do dokonania takiego przeliczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lutego 2018 r., V CSK 451/17).

Kwestii waluty, w jakiej powinno być dochodzone roszczenie odszkodowawcze, nie reguluje konwencja CMR (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 27 sierpnia 2019 r., V CSK 191/18). Określenie ceny towaru w określonej walucie stanowi przedmiot innej, nieobjętej sporem umowy, łączącej poszkodowanego z podmiotem trzecim i jest bez znaczenia dla ustalenia waluty roszczenia odszkodowawczego, wynikającego z umowy przewozu tego towaru.W związku z powyższym wskazana przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi jak również z okoliczności sprawy nie wynika, aby zachodziły inne podstawy przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpatrzenia.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018, poz. 265 j.t.).