Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 159/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for inadmissibility due to failure to meet statutory prerequisites under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 159/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment ordering him to transfer property shares. The defendant argued that the lower court erred in admitting evidence from unauthorized audio recordings and misapplied civil code provisions regarding unjust enrichment and limitation periods. The court ruled the appeal inadmissible because the defendant failed to meet the specific prerequisites for cassation review under the Civil Procedure Code, as the contested issues were deemed factual determinations or matters better suited for academic discussion.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that the lower court's decision violates specific statutory prerequisites for cassation review, particularly when the contested issues concern factual findings or require further doctrinal analysis rather than immediate judicial correction.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility Civil Procedure Code prerequisites unauthorized audio recordings unjust enrichment claim limitation period calculation factual findings review civil law procedure rinvio del dibattimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany odwołał się do art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Mając to na względzie należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Nie ma więc konieczności zajmowania się przedstawionym problemem, wobec innych dowodów, zwłaszcza że zarzuty pozwanego w istotnym stopniu stanowią polemikę z ustaleniami faktycznymi, które nie mogą stać się podstawą skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 i art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).Podobnie nie zasługuje na bliższe rozważenie w okolicznościach sprawy, podniesiony przez skarżącego problem chwili, od której należy liczyć termin określony w art.
Art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c.
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).Podobnie nie zasługuje na bliższe rozważenie w okolicznościach sprawy, podniesiony przez skarżącego problem chwili, od której należy liczyć termin określony w art.
Art. 898 § 1 k.c.
Art. 899 § 3 k.c.
przez jego zastosowanie; art. 899 § 3 k.c. przez jego niezastosowanie; art.
Art. 65 § 1 i 2 k.c.
Art. 83 § 1 zdanie drugie k.c.
65 § 1 i 2, art. 83 § 1 zdanie drugie k.c. przez niezastosowanie oraz art.
Art. 740 zdanie drugie k.p.c.
przez niezastosowanie oraz art. 740 zdanie drugie k.p.c. przez pominięcie w odniesieniu do umowy z dnia 8 marca 2007 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CSK 478/15
Supreme Court voids sale contract against creditors due to one spouse's knowledge of asset depletion under Polish Civil Code.
I CKN 1150/00
też uzasadnienia wyroków Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2002 r., I CKN 1150/00 oraz z dnia 25 kwietnia 2003 r., IV CKN 94/01 i z dnia 26 sierpnia 2004 r., I CK 133/04).
IV CKN 94/01
też uzasadnienia wyroków Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2002 r., I CKN 1150/00 oraz z dnia 25 kwietnia 2003 r., IV CKN 94/01 i z dnia 26 sierpnia 2004 r., I CK 133/04).
I CK 133/04
też uzasadnienia wyroków Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2002 r., I CKN 1150/00 oraz z dnia 25 kwietnia 2003 r., IV CKN 94/01 i z dnia 26 sierpnia 2004 r., I CK 133/04).
I ACa 1653/15
Appellate court dismissed appeal finding preliminary sale contracts were sham agreements to secure debt.
I ACa 1142/12
Appeal dismissed; court upheld first instance judgment on loan repayment and evidence admissibility.
III APa 32/16
Appeal court quashes labor accident judgment for lack of full fact-finding and remands case to first instance.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 159/17 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa V.E.K‎przeciwko R.K.‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […].‎z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt V ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w […]. oddalił apelację pozwanego R.K. od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 maja 2015 r., którym pozwany został zobowiązany do złożenia oświadczenia o przeniesieniu na powódkę V.K. udziału wynoszącego ½ część w prawie własności bliżej opisanych zabudowanych nieruchomości, wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania.Rozpoznając sprawę w postępowaniu apelacyjnym Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia Sądu Okręgowego i dokonaną ocenę dowodów, podzielając stanowisko o dopuszczeniu się przez pozwanego rażącej niewdzięczności wobec powódki i zastosowaniu w sprawie art. 898 § 1 k.c. W skardze kasacyjnej pozwany zarzuca Sądowi Apelacyjnemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 65 § 1 i 2, art. 83 § 1 zdanie drugie k.c. przez niezastosowanie oraz art. 740 zdanie drugie k.p.c. przez pominięcie w odniesieniu do umowy z dnia 8 marca 2007 r. i w konsekwencji naruszenie art. 898 § 1 k.c. przez jego zastosowanie; art. 899 § 3 k.c. przez jego niezastosowanie; art. 898 § 1 k.c. przez jego błędną wykładnię.

Naruszenie przepisów postępowania dotyczy wielokrotnie art. 328 § 2, w tym w związku z art. 382 k.p.c.; art. 308 § 1 k.p.c.; art. 40, 41, 49 i 50 Konstytucji RP, art. 23 k.c. oraz art. 3, 5 i 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z art. 308 § 1 k.p.c.; art. 227 i art. 3 k.p.c. oraz art. 45 Konstytucji RP; art. 253 zdanie drugie w związku z art. 308 § 2 k.p.c.; art. 217 w związku z art. 381, art. 382 i art. 245 k.p.c.; art. 382 k.p.c.; art. 328 § 2; art. 231; art. 716 zdanie pierwsze i art. 717 § 1 i 2 k.p.c.; art. 378 w związku z art. 385 k.p.c. Skarżący wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości” i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany odwołał się do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i przedstawił do rozpatrzenia, istotne jego zdaniem, zagadnienie prawne w postaci pytania: czy w procesie cywilnym dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu z dokonanych przez jedną ze stron procesu nagrań rozmów stron tego procesu, gdy druga strona o fakcie nagrywania nie została uprzedzona ani też nie wyraziła zgody na dokonywanie tych nagrań.Ma skarżący rację, że sformułowane zagadnienie jest interesujące i niewątpliwie warte pogłębionej analizy.

Powinna ona mieć miejsce głównie w doktrynie prawa, co też jest stopniowo czynione i zostało również potwierdzone w uzasadnieniu wniosku. W orzecznictwie, w niewielu na razie orzeczeniach zwraca się uwagę na zasadność dopuszczenia dowodów tzw. nielegalnych lub niezgodnych z prawem w zależności od konkretnej sprawy. W szczególności, w cytowanych przez skarżącego orzeczeniach, w tym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt II CSK 478/15 podnosi się okoliczności, w jakich nastąpiło nagranie rozmowy, potrzebę zbadania, czy naruszyło to zasady współżycia społecznego, czy też nie, czy było w sposób naganny wykorzystane trudne położenie drugiej osoby, jej stan psychiczny, jak też, czy nie naruszone zostało konstytucyjne prawo do prywatności (art. 45 Konstytucji) osoby nagranej, a jeżeli nawet tak, to czy naruszenie tego prawa może znaleźć uzasadnienie w potrzebie zapewnienia innej osobie prawa do sprawiedliwego procesu (zob. też uzasadnienia wyroków Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2002 r., I CKN 1150/00 oraz z dnia 25 kwietnia 2003 r., IV CKN 94/01 i z dnia 26 sierpnia 2004 r., I CK 133/04).

Bardzo silnie akcentowana jest możliwość wykorzystania nagrania takich rozmów w sytuacjach, gdy jest to jedyna droga obrony pokrzywdzonego przez drugą osobę, gdy na skutek prywatnych, domowych relacji między nimi nie można dowieść w inny sposób krzywdzących zachowań, a nie ma wątpliwości co do autentyczności nagrań (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2016 r., I ACa 1653/15; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2013 r., I ACa 1142/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 listopada 2016 r., III APa 32/16).

Wprawdzie skarżący silnie podkreśla znaczenie dopuszczenia dowodu z nagrań dla końcowego wyniku sprawy, ale jest to jedynie część, choć istotna argumentacji uwzględniającej powództwo przez Sąd pierwszej instancji i następnie apelację pozwanego. Nie ma więc konieczności zajmowania się przedstawionym problemem, wobec innych dowodów, zwłaszcza że zarzuty pozwanego w istotnym stopniu stanowią polemikę z ustaleniami faktycznymi, które nie mogą stać się podstawą skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).Podobnie nie zasługuje na bliższe rozważenie w okolicznościach sprawy, podniesiony przez skarżącego problem chwili, od której należy liczyć termin określony w art. 899 § 3 k.c. To niewątpliwie również ciekawy problem, ale sprowadzający się do ustaleń faktycznych, które w rozpoznawanej sprawie zostały poczynione w sposób, którego nie można podważać przez ogólne i abstrakcyjne przedkładanie wątpliwości interpretacyjnych, i to w sytuacji, gdy pozwany nie odwołał się do podstawy wniosku, jaką jest art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie jest właściwe, w dowiedzionych w toku instancji okolicznościach sprawy, próbowanie podważania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego przez kwestionowanie, jak już nie można tego uczynić na skutek ustalonej rażącej niewdzięczności obdarowanego, to może uda się osiągnąć pozwanemu cel przez wykazywanie przekroczenia terminu określonego w art. 899 § 3 k.c. Mając to na względzie należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu. jw