Supreme Court dismisses appeal against military officer's liability and rejects foreign precedent comparison.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the State's cassation appeal and refused to accept the military officer's appeal against a civil judgment awarding damages for service-related injuries. The officer argued that foreign court practices should be compared to determine appropriate compensation amounts under the Civil Code. The court rejected this because the officer failed to meet procedural requirements for admitting a cassation appeal, specifically regarding the formulation of the legal issue and the demonstration of its general importance to judicial practice.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o Prokuratorii; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: The State is exclusively represented by the General Prosecutor's Office before the Supreme Court, and a cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to clearly demonstrate the obvious merit of the appeal or the general importance of the legal issue for judicial practice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 154/12
POSTANOWIENIE
Dnia 26 czerwca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa A. D.
przeciwko K. Ł. i Skarbowi Państwa - Dowódcy Batalionu Dowodzenia
Wielonarodowej Brygady (część polska) następcy prawnemu Jednostki Wojskowej
/…/
o zadośćuczynienie, rentę i ustalenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 26 czerwca 2012 r.,
na skutek dwóch skarg kasacyjnych pozwanych: K. Ł. oraz Skarbu Państwa Dowódcy Batalionu Dowodzenia Wielonarodowej Brygady następcy prawnego
Jednostki Wojskowej /…/
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 listopada 2011 r.,
1) odrzuca skargę kasacyjną Skarbu Państwa - Dowódcy
Batalionu Dowodzenia Wielonarodowej Brygady (część polska)
następcy prawnego Jednostki Wojskowej /…/ ,
2) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanego K. Ł.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelacje
pozwanych K. Ł. i Skarbu Państwa – Dowódcy Batalionu Dowodzenia
Wielonarodowej Brygady (część polska) następcy prawnemu Jednostki Wojskowej
/…/ skierowane do wyroku uwzględniającego powództwo A. D. o zadośćuczynienie
za doznaną krzywdę oraz rentę w związku z obrażeniami jakich doznał na skutek
zachowania K. Ł. w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej.
Od tego wyroku skargi kasacyjne wnieśli obaj pozwani. Skarga Kasacyjna
pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dowódcę Batalionu /…/
została sporządzona i wniesiona przez radcę prawnego ustanowionego przez tę
jednostkę organizacyjną. Pozwany K. Ł. w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania wskazał, na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej oraz
wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego a mianowicie, czy jako kryterium
uznania sumy, którą przyznano poszkodowanemu tytułem zadośćuczynienia za
trwały uszczerbek na zdrowiu, za odpowiednią, w rozumieniu art. 445 § 1 k.c.,
może być jej porównanie z praktyką orzeczniczą sądów zagranicznych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kwestie
zastępstwa
procesowego
Skarbu
Państwa
przed
Sądem
Najwyższym reguluje art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm. dalej jako ustawa
o Prokuratorii). Przewiduje on wyłączne zastępstwo Skarbu Państwa przed Sądem
Najwyższym przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa z zastrzeżeniem art.
8b ust. 5. W związku z wniesieniem przedmiotowej skargi kasacyjnej po wejściu
w życie ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 79, poz. 660), nie wchodzą już w rachubę przewidziane
wcześniej w art. 4 ust. 4 w ustawie o Prokuratorii przedmiotowe wyłączenia tej
reprezentacji przed Sądem Najwyższym. Ponadto zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy
o Prokuratorii możliwość przekazania przez Prokuratorię Generalną zastępowania
Skarbu Państwa innemu podmiotowi dotyczy tylko przypadków zastępstwa
obowiązkowego, o których mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy, a zatem nie obejmuje
przedmiotowej sprawy. Tym samym nie ma zastosowania uregulowany w art. 8b
ust. 5 wyjątek dotyczący zastępstwa procesowego Skarbu Państwa przed Sądem
Najwyższym, przewidziany w art. 4 ust. pkt 1 ustawy o Prokuratorii. Oznacza to, że
w sprawie niniejszej do wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu Skarbu Państwa
uprawniona jest wyłącznie Prokuratoria Generalna, przy czym kwestie związane ze
współdziałaniem podmiotów reprezentujących Skarb Państwa w postępowaniu
przed sądami powszechnymi z Prokuratorią Generalną reguluje art. 12 ust. 2
ustawy o Prokuratorii (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada
2009 r. I CZ 66/09, niepubl.).
Jak przyjmuje się jednolicie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, art. 4 ust. 1
pkt 1 ustawy o Prokuratorii przyznaje zdolność postulacyjną przed Sądem
Najwyższym wyłącznie Prokuratorii Generalnej, pozbawiając jednocześnie tej
zdolności adwokatów i radców prawnych. Przepis art. 87 1 § 3 k.p.c. należy zatem
interpretować w ten sposób, że w sprawach, w których obowiązuje wyłączne
zastępstwo
Skarbu
Państwa
przez
Prokuratorię
Generalną
czynności
podejmowane przed Sądem Najwyższym przez inne podmioty są pozbawione
skuteczności również wówczas, gdy Prokuratoria Generalna nie wykonuje
w sposób czynny zastępstwa procesowego Skarbu Państwa (zob. m. in.
postanowienia z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 47/06, OSNC 2007/5/75; z dnia
10 listopada 2006 r., III CSK 327/06, niepubl.; z dnia 12 grudnia 2006 r., I CSK
415/06, niepubl.; z dnia 5 sierpnia 2009 r., II CSK 230/09, niepubl.; z dnia 3 grudnia
2010 r. , IV CSK 415/10, niepubl.; 13 marca 2012 r., V CSK 244/11, niepubl.)
Z tego względu należało odrzucić skargę kasacyjną Skarbu Państwa na
podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.
Przechodząc do skargi kasacyjnej pozwanego i zawartego w niej wniosku
o przyjęcie jej do rozpoznania trzeba podkreślić, że jeżeli skarżący, jako
okoliczność uzasadniającą wniosek wskazał wystąpienie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego, to powinien to zagadnienie przedstawić przez jego
sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało,
a także w oddzielnym wywodzie prawnym powinien przytoczyć argumenty
prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a ponadto powinien wykazać, że jest
to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia
rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia
3 października 2002 r., II CKN 447/01, nie publ.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK
585/04, nie publ.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, nie publ.; z dnia
22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, nie publ.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK
108/08, nie publ.; z dnia 2 grudnia 2011 r., III SK 29/11, nie publ.). Dla spełnienia
wymagań z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy poprzestanie na uzasadnieniu
podstaw kasacyjnych, bo choć argumenty zawarte w obu elementach skargi
kasacyjne mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko
wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie
analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 221/10, nie publ.). Należy też mieć
na uwadze, iż Sąd drugiej instancji wskazał przyczyny, dla których uznał za
odpowiednie zadośćuczynienie w wysokości uwzględnionej przez sąd pierwszej
instancji.
W związku z oparciem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 należy podnieść, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu tego przepisu zachodzi wówczas, gdy
z treści skargi, bez potrzeby jej głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań
prawnych
wprost
uwzględnienie
wynika,
że
skargi (tak np.
przytoczone
w
niej
podstawy
uzasadniają
postanowienie
Sądu
Najwyższego
z dnia
5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, niepubl.).
Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, nie pozwala na uznanie, że przedmiotowa skarga jest w opisany
sposób oczywiście uzasadniona.
Brak jest podstaw do uznania, ze doszło do nieważności postępowania
przed Sądem drugiej instancji. Zważyć bowiem należy, ze przepisy aktualnie
obowiązującej
ustawy
z
dnia
kwietnia
2003
r.
o
świadczeniach
odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających
w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 670 ze zm.), a zwłaszcza jej
22 ust. 4, nie wyłączają drogi sądowej (zob. art. 20 ustawy poprzednio
obowiązującej ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. Dz. U. Nr 53, poz. 342 uznany
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 października 2003 r. za niezgodny
z art. 77 Konstytucji RP, OTK-A 2003/8/80) w sprawach przeciwko byłym
żołnierzom o zadośćuczynienie i wyrównanie szkody powstałej w wyniku wypadku
pozostającego w związku ze służbą wojskową.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 i 2
k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego K. Ł.
db