Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious legal error in foreign enforcement proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the debtor's cassation appeal against the enforcement of a foreign Italian payment order. The debtor argued that the lower court violated public order rules by failing to consider their objection to the original order. The court found no obvious legal error because the objection was properly handled under the specific exequatur procedure, which allows for suspension requests rather than automatic invalidation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious legal error or a serious conflict in case law; mere disagreement with the lower court's interpretation of public order provisions does not suffice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 153/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku wierzyciela V. s.r.l. z siedzibą w V. (Włochy)przeciwko dłużnikowi R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.o stwierdzenie wykonalności i nadanie klauzuli wykonalności zagranicznemu tytułowi egzekucyjnemu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej dłużnika od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt V ACz […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od dłużnika na rzecz wierzyciela kwotę 60,- (sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Dłużniczka wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 października 2013 r., oddalającego zażalenie od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 kwietnia 2013 r., którym stwierdzono wykonalność i nadano klauzulę wykonalności zagranicznemu tytułowi egzekucyjnemu w postaci nakazu zapłaty Sądu w L. (Włochy) opatrzonego w zaświadczenie o wykonalności. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:
Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Cel ten może być osiągnięty jedynie poprzez powołanie i wykazanie istnienia przesłanek umożliwiających jego realizację. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły w danej sprawie.
Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania jeżeli ten wymóg jest spełniony przynajmniej w odniesieniu do jednej z nich.
W art. 3984 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, który umożliwiać ma ocenę, czy w danym przypadku spełnione są wskazane przyczyny. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca spółka podniosła, że skarga jest oczywiście uzasadniona, z uwagi na fakt, że Sąd Apelacyjny w […] przyjął, że nie zachodziły przesłanki wynikające z art. 34 i art. 35 Rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001, które uniemożliwiły nadanie klauzuli wykonalności spornemu nakazowi zapłaty, co stanowiło oczywiste naruszenie prawa oraz spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, którego skutków wykonania nie można pogodzić z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej.
W ocenie Sądu Najwyższego powyższe przyczyny nie usprawiedliwiają przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury oparcie wniosku na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, t.j. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
Wymaga on zatem szczegółowego umotywowania z powołaniem się na argumenty prawne odrębne od merytorycznej motywacji skargi, przy czym zasadność powinna być widoczna już na pierwszy rzut oka, bez szczegółowego badania powołanych w niej zagadnień (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2010 r., IV CSK 148/10, niepubl.). Skarżący powinien w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawrzeć wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się oczywistość naruszenia prawa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08, nie publ.; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).
Wymogi te nie zostały spełnione. Wbrew twierdzeniom skarżącego brak podstaw do przyjęcia oczywistego naruszenia przez Sąd II instancji art. 34 i 35 Rozporządzenia Rady z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. WE L 12 z 16 stycznia 2001 r. s. 1 ze zm.; przekład polski: wydanie specjalne Dz. Urz. UE rozdział 19, t. 4, s. 42 ze zm. i sprost.). Orzeczenia nie uznaje się, jeżeli uznanie to byłoby oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie.
Istotą wadliwości orzeczenia ma być niezastosowanie klauzuli porządku publicznego poprzez pominięcie, że dłużnika złożył sprzeciw od spornego nakazu zapłaty. Tymczasem przyjęty w rozporządzeniu model exequatur dotyczy orzeczeń wymagalnych, niezależnie od tego czy są prawomocne, zatem wystarczy natychmiastowa wykonalność. W takiej sytuacji dłużnikowi przysługuje jedynie uprawnienie do złożenia do sądu rozpoznającego zażalenie na postanowienie o stwierdzenie wykonalności i nadanie klauzuli wykonalności wniosku o zawieszenie postępowania (art. 46 ust.
1) lub o złożenie przez wierzyciela zabezpieczenia (art. 46 ust. 3). Skoro zatem Sąd w L. wydał zaświadczenie o wykonalności uznawanego orzeczenia na terenie państwa, w którym zostało ono wydane, to nie było podstaw do uznania, że art. 34 ww Rozporządzenia został naruszony, a tym bardziej nie zostało naruszone prawo skarżącego do sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2001 r. V CSK 335/10 nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2010 r. IV CSK 224/10 niepubl.). Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 98 § 3 w zw. z art. 99, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 13 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490). [aw]