Supreme Court dismisses appeal in commercial lease dispute as inadmissible due to value and subject matter limits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal against a second-instance judgment dismissing a claim for rent and machine service fees. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted the law regarding a deposit, but the Court found the appeal inadmissible because the dispute involved a commercial lease exceeding the statutory value threshold for such appeals. Consequently, the Court ruled that the cassation procedure was not available for this specific category of case and the claim for non-rent fees fell under commercial dispute rules.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.: The cassation appeal is inadmissible for commercial lease disputes and commercial property rights disputes where the disputed value is below 75,000 PLN, or generally excluded for specific lease categories.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 138/11
POSTANOWIENIE
Dnia 5 sierpnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Remontowo - Handlowego "R."
M. W.Spółki Jawnej w O.
przeciwko R. K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 sierpnia 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 1 grudnia 2010 r.,
1) odrzuca skargę kasacyjną
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1 800
(jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu postępowania
kasacyjnego.
Uzasadnienie
Powodowe Przedsiębiorstwo Remontowo – Handlowe „R.” M. W. Spółka
jawna w O. wniosło skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 1
grudnia 2010 r. wydanego w sprawie o zapłatę reszty czynszu najmu kruszarki
mobilno-udarowej R-900 (w kwocie 125 008 zł) oraz należności za sprzedane
części, przeglądy maszyny i jej naprawy (71 801,75 zł). Sąd pierwszej instancji
uwzględnił powództwo do kwoty 195 750,79 zł – w tym w całości zasądził
należność czynszową, a kwotę żądaną z tytułu zapłaty za części, przeglądy i
naprawy obniżył o dokonaną wpłatę 1 058,96 zł i w tej części powództwo oddalił.
Sąd Apelacyjny, który rozstrzygał spór na skutek apelacji pozwanego, zmienił
wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że oddalił powództwo w całości i orzekł o
kosztach stosownie do wyniku sporu. Sąd ten wyliczył czynsz za okres, kiedy
pozwany R. K. rzeczywiście mógł korzystać z maszyny na kwotę 215 208 zł, za
uzasadnione uznał także sumy należne za naprawy, przeglądy i części zamienne w
wysokość 70 742,79 zł. Przyjął jednak, że dochodzona należność została już
zaspokojona, ponieważ pozwany wpłacił powodowi 200 000 zł na jej poczet, a
reszta wierzytelności uległa umorzeniu w wyniku potrącenia z wzajemną
wierzytelnością pozwanego o zwrot danego zadatku (w kwocie 100 000 zł). Sąd
Apelacyjny nie podzielił stanowiska powoda, że miał on prawo zatrzymać zadatek,
skoro pozwany zrezygnował z zawarcia umowy kupna maszyny (zadatek stanowił
element postanowień umowy przedwstępnej sprzedaży kruszarki) i otrzymana z
tego tytułu kwota nie powinna być uwzględniana w rozliczeniach z tytułu czynszu i
kosztów eksploatacyjnych. Zdaniem tego Sądu powód nie dopełnił wymagań art.
394 § 1 k.c., ponieważ nie złożył oświadczenia o odstąpieniu od umowy
przedwstępnej z pozwanym, wobec czego zadatek podlegał zwrotowi i mógł
stanowić przedmiot potrącenia.
Skarga kasacyjna powoda skierowana została przeciwko rozstrzygnięciu
oddalającemu powództwo w części obejmującej kwotę 100 000 zł. Skarżący oparł
ją na podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., zarzucając naruszenia art. 394 § 1 k.c.,
przez jego błędną wykładnię, opartą na założeniu że warunkiem zatrzymania
zadatku jest złożenie wyraźnego oświadczenia o odstąpieniu od umowy.
We wnioskach skarżący domagał się uchylenia wyroku w zaskarżonej części
i przekazania sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji,
ewentualnie uchylenia tego wyroku w części oddalającej powództwo do kwoty
100.000,- zł i jego zmiany przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki
powyższej kwoty.
Pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjna wniósł o jej odrzucenie
i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego
Sąd Najwyższy, zważył co następuje.
Skarga
kasacyjna
ukształtowana
została
w
przepisach
kodeksu
postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa
i jednolitości wykładni, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
nie satysfakcjonujących stron. Jednym z przejawów ograniczonego zakresu skargi
kasacyjnej jest wyłączenie dopuszczalności wykorzystania tego instrumentu do
zaskarżania pewnych kategorii spraw, do których należą także sprawy o czynsz
najmu (art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.). Skarga nie przysługuje również w sprawach
gospodarczych o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest
niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Pozwany słusznie wskazuje
w odpowiedzi na skargę, że o tym, co jest przedmiotem sprawy decyduje żądanie
zgłoszone przez powoda. W niniejszej sprawie powód nie dochodził zadatku, co
wyraźnie zaznaczył w pozwie (kwota zadatku znajdowała się bowiem w jego
majątku i uznawał ją za niepodlegającą zwrotowi) lecz zapłaty czynszu oraz
świadczeń za zakup części, serwisowanie i naprawy maszyny. Na etapie
postępowania apelacyjnego przedmiotem rozpoznania było roszczenie o zapłatę
reszty czynszu w kwocie 195 008 zł i roszczenie o zapłatę za części, usługi
serwisowe i naprawy w kwocie 70 742,79 zł. Kwestia zadatku wiązała się
z zagadnieniem czy wierzytelność powoda istnieje nadal czy też już wygasła na
skutek jej zaspokojenia, jednak występowała jedynie jako element obrony
pozwanego, a nie jako przedmiot roszczeń powoda. W konsekwencji skarga
kasacyjna w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ co do roszczenia
o zapłatę czynszu prawo jej złożenia wyłącza art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c., a w zakresie
roszczenia o należności inne niż z tytułu czynszu – możliwość skorzystania z tego
środka wyklucza art. 3982 § 1 k.p.c. (gospodarczy charakter niniejszej sprawy nie
budzi wątpliwości).
Z przytoczonych względów skargę powoda należało odrzucić na podstawie
art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 398 21
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 2, § 3 ust. 1, § 6 pkt
6 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163,
poz. 1348 ze zm.).