Supreme Court allows healthcare group's appeal against NHI, citing new wage law interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland overturned the appellate court's dismissal of the healthcare group's cassation appeal against the National Health Fund. The lower court had rejected the claim based on the view that the National Health Fund had no legal obligation to cover increased employee wage costs mandated by the 2003 wage adjustment law. The Supreme Court, however, recognized that Article 4a of the wage law creates an independent public law claim for healthcare facilities to recover these costs from the National Health Fund. Consequently, the case was remanded to the appellate court for a new decision on the specific amount of the claim.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców; Art. 3571 k.c.: The healthcare facility has an independent public law claim against the National Health Fund to recover increased employee wage costs mandated by the wage adjustment law, even if the facility could not fully cover them from its own funds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 138/05
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 maja 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Maria Grzelka
SSN Zbigniew Strus
Protokolant Bogumiła Gruszka
w sprawie z powództwa Zespołu Opieki Zdrowotnej […]
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia o zapłatę,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej
w dniu 31 maja 2006 r.,
skarg kasacyjnych powodów : […]
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 30 czerwca 2005 r.,
uchyla
zaskarżony
wyrok
i
sprawy
przekazuje
Sądowi
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o
kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2005 r. oddalił apelacje powodów: […]
od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 5 listopada 2004 r., którym oddalono żądania
powodów zasądzenia na ich rzecz od pozwanego Narodowego Funduszu Zdrowia
określonych kwot z tytułu wydatków poniesionych w
określonych okresach na
sfinansowanie zwiększonych kosztów wynagrodzeń wypłaconych pracownikom na
podstawie art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie
kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie
niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.), obowiązującego od dnia 1 stycznia
2001 r. na podstawie ustawy nowelizacyjnej z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz.U. z 2001 r. Nr
5, poz. 45, tzw. „ustawa 203”). U podłoża tego rozstrzygnięcia legł pogląd, że brak podstaw
do
przypisania
Narodowemu
Funduszowi
Zdrowia
(poprzednio
kasom
chorych)
jakiegokolwiek prawnego obowiązku uczestniczenia w poniesieniu kosztów związanych z
finansowymi konsekwencjami tzw. „ustawy 203”.
Skargi kasacyjne powodów - oparte na obu podstawach z art. 3983 k.p.c. –
zawierają zarzut naruszenia art. 194, 328 § 2, 233 § 1 k.p.c., a także m. in. art. 3571, 415
k.c. oraz art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania
przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.) – i zmierzają do uchylenia powyższego wyroku oraz
przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kluczowe w sprawie zagadnienie dotyczące podstawy prawnej do przypisania
Narodowemu Funduszowi Zdrowia (poprzednio kasom chorych) obowiązku uczestniczenia
w poniesieniu kosztów związanych z finansowymi konsekwencjami tzw. „ustawy 203” było
przedmiotem rozstrzygnięcia składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, który w uchwale
z dnia 30 marca 2006 r., III CZP 130/05 (dotychczas niepublikowana) stwierdził: „artykuł 4a
ustawy z dnia 19 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym kształtowaniu przyrostu przeciętnych
wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1,
poz. 2 ze zm.) stanowi – w związku z art. 56 k.c. – podstawę roszczenia samodzielnego
publicznego zakładu opieki zdrowotnej w stosunku do kasy chorych (Narodowego
Funduszu Zdrowia) o zwrot zwiększonego wynagrodzenia pracowników, jeżeli zakład ten,
mimo prawidłowego gospodarowania środkami uzyskanymi na podstawie umowy
o udzielenie świadczeń zdrowotnych, nie mógł tych kosztów pokryć w całości lub
w części”. Z obszernej argumentacji wynika, że włączenie obciążenia powstałego na
podstawie art. 4a w treść stosunku zobowiązaniowego o udzielenie świadczeń
zdrowotnych prowadziło do istotnej modyfikacji, a w istocie do rozszerzenia zobowiązania
do finansowania tych świadczeń. Oznacza to, że zakład opieki zdrowotnej mógł domagać
się renegocjacji umowy, tak by w uzasadnionym rozmiarze uwzględniała ona koszt
zwiększonych wypłat z tytułu wynagrodzeń, a w wypadku odmowy renegocjacji mógł
domagać się zwrotu – w analogicznym zakresie – spełnionych z tego tytułu świadczeń.
Zobowiązanie powinno być bowiem wykonane zgodnie z jego treścią oraz w sposób
odpowiadający kryteriom wynikającym z zasad współżycia społecznego i celu społecznogospodarczego (art. 354 § 1 k.c.).
Stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale, i aprobowane przez Sąd
Najwyższy rozpoznający skargi kasacyjne, co do znaczenia art. 4a ustawy z dnia
16 grudnia 1994 r. i jego skutków w odniesieniu do stosunku zobowiązaniowego łączącego
strony, jest zasadniczo odmienne od tego, które zajął Sąd Apelacyjny. Skarżący zasadnie
zatem zakwestionowali pogląd tego Sądu o braku podstaw do przypisania pozwanemu
obowiązku zwrotu kosztów poniesionych przez powodów na wypłatę zwiększonego
wynagrodzenia pracowników na podstawie „ustawy 203”.
Zasadne zakwestionowanie tego poglądu uzasadniało uwzględnienie skarg
kasacyjnych i orzeczenie w oparciu o art. 39815 k.p.c. Kwestia wysokości roszczeń, jakie
mogą przysługiwać powodom, nie była w ogóle przedmiotem ustaleń oraz oceny Sądu,
i pozostała całkowicie otwarta.
jc