Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 138/05 Generato dall'IA

Supreme Court allows healthcare group's appeal against NHI, citing new wage law interpretation.

Numero d'incarto IV CSK 138/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland overturned the appellate court's dismissal of the healthcare group's cassation appeal against the National Health Fund. The lower court had rejected the claim based on the view that the National Health Fund had no legal obligation to cover increased employee wage costs mandated by the 2003 wage adjustment law. The Supreme Court, however, recognized that Article 4a of the wage law creates an independent public law claim for healthcare facilities to recover these costs from the National Health Fund. Consequently, the case was remanded to the appellate court for a new decision on the specific amount of the claim.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców; Art. 3571 k.c.: The healthcare facility has an independent public law claim against the National Health Fund to recover increased employee wage costs mandated by the wage adjustment law, even if the facility could not fully cover them from its own funds.

Parole chiave

Generato dall'IA
National Health Fund wage adjustment law healthcare facility claim employee wage costs independent public law claim cassation appeal remand for retrial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw
podstawie art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r.
Art. 3571 k.c.
zawierają zarzut naruszenia art. 194, 328 § 2, 233 § 1 k.p.c., a także m. in. art. 3571, 415
Art. 354 § 1 k.c.
odpowiadający kryteriom wynikającym z zasad współżycia społecznego i celu społecznogospodarczego (art. 354 § 1 k.c.).
Art. 56 k.c.
2 ze zm.) stanowi – w związku z art. 56 k.c. – podstawę roszczenia samodzielnego
Art. 39815 k.p.c.
kasacyjnych i orzeczenie w oparciu o art. 39815 k.p.c. Kwestia wysokości roszczeń, jakie
art. 3983 k.p.c
Skargi kasacyjne powodów - oparte na obu podstawach z art. 3983 k.p.c.
art. 56 k.c
2 ze zm.) stanowi – w związku z art. 56 k.c.
art. 354 § 1 k.c
odpowiadający kryteriom wynikającym z zasad współżycia społecznego i celu społecznogospodarczego (art. 354 § 1 k.c.).
art. 39815 k.p.c
kasacyjnych i orzeczenie w oparciu o art. 39815 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 138/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

SSN Zbigniew Strus

Protokolant Bogumiła Gruszka

w sprawie z powództwa Zespołu Opieki Zdrowotnej […]

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 31 maja 2006 r.,

skarg kasacyjnych powodów : […]

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 30 czerwca 2005 r.,

uchyla

zaskarżony

wyrok

i

sprawy

przekazuje

Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2005 r. oddalił apelacje powodów: […]

od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 5 listopada 2004 r., którym oddalono żądania

powodów zasądzenia na ich rzecz od pozwanego Narodowego Funduszu Zdrowia

określonych kwot z tytułu wydatków poniesionych w

określonych okresach na

sfinansowanie zwiększonych kosztów wynagrodzeń wypłaconych pracownikom na

podstawie art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie

kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.), obowiązującego od dnia 1 stycznia

2001 r. na podstawie ustawy nowelizacyjnej z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz.U. z 2001 r. Nr

5, poz. 45, tzw. „ustawa 203”). U podłoża tego rozstrzygnięcia legł pogląd, że brak podstaw

do

przypisania

Narodowemu

Funduszowi

Zdrowia

(poprzednio

kasom

chorych)

jakiegokolwiek prawnego obowiązku uczestniczenia w poniesieniu kosztów związanych z

finansowymi konsekwencjami tzw. „ustawy 203”.

Skargi kasacyjne powodów - oparte na obu podstawach z art. 3983 k.p.c. –

zawierają zarzut naruszenia art. 194, 328 § 2, 233 § 1 k.p.c., a także m. in. art. 3571, 415

k.c. oraz art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania

przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.) – i zmierzają do uchylenia powyższego wyroku oraz

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kluczowe w sprawie zagadnienie dotyczące podstawy prawnej do przypisania

Narodowemu Funduszowi Zdrowia (poprzednio kasom chorych) obowiązku uczestniczenia

w poniesieniu kosztów związanych z finansowymi konsekwencjami tzw. „ustawy 203” było

przedmiotem rozstrzygnięcia składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, który w uchwale

z dnia 30 marca 2006 r., III CZP 130/05 (dotychczas niepublikowana) stwierdził: „artykuł 4a

ustawy z dnia 19 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym kształtowaniu przyrostu przeciętnych

wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1,

poz. 2 ze zm.) stanowi – w związku z art. 56 k.c. – podstawę roszczenia samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej w stosunku do kasy chorych (Narodowego

Funduszu Zdrowia) o zwrot zwiększonego wynagrodzenia pracowników, jeżeli zakład ten,

mimo prawidłowego gospodarowania środkami uzyskanymi na podstawie umowy

o udzielenie świadczeń zdrowotnych, nie mógł tych kosztów pokryć w całości lub

w części”. Z obszernej argumentacji wynika, że włączenie obciążenia powstałego na

podstawie art. 4a w treść stosunku zobowiązaniowego o udzielenie świadczeń

zdrowotnych prowadziło do istotnej modyfikacji, a w istocie do rozszerzenia zobowiązania

do finansowania tych świadczeń. Oznacza to, że zakład opieki zdrowotnej mógł domagać

się renegocjacji umowy, tak by w uzasadnionym rozmiarze uwzględniała ona koszt

zwiększonych wypłat z tytułu wynagrodzeń, a w wypadku odmowy renegocjacji mógł

domagać się zwrotu – w analogicznym zakresie – spełnionych z tego tytułu świadczeń.

Zobowiązanie powinno być bowiem wykonane zgodnie z jego treścią oraz w sposób

odpowiadający kryteriom wynikającym z zasad współżycia społecznego i celu społecznogospodarczego (art. 354 § 1 k.c.).

Stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale, i aprobowane przez Sąd

Najwyższy rozpoznający skargi kasacyjne, co do znaczenia art. 4a ustawy z dnia

16 grudnia 1994 r. i jego skutków w odniesieniu do stosunku zobowiązaniowego łączącego

strony, jest zasadniczo odmienne od tego, które zajął Sąd Apelacyjny. Skarżący zasadnie

zatem zakwestionowali pogląd tego Sądu o braku podstaw do przypisania pozwanemu

obowiązku zwrotu kosztów poniesionych przez powodów na wypłatę zwiększonego

wynagrodzenia pracowników na podstawie „ustawy 203”.

Zasadne zakwestionowanie tego poglądu uzasadniało uwzględnienie skarg

kasacyjnych i orzeczenie w oparciu o art. 39815 k.p.c. Kwestia wysokości roszczeń, jakie

mogą przysługiwać powodom, nie była w ogóle przedmiotem ustaleń oraz oceny Sądu,

i pozostała całkowicie otwarta.

jc