Supreme Court dismisses appeal as procedural prerequisites for cassation were not met under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the statutory prerequisites for its admission were not fulfilled. The appellant argued that the lower court erred in applying property law regarding marital assets, but the Court noted the legal issue had already been settled by a prior Supreme Court ruling. Furthermore, the Court found no factual dispute existed since the lower courts correctly determined the property was acquired from joint marital funds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to demonstrate that the lower court's decision violates a provision of law or exceeds the bounds of free evaluation of evidence, and the appeal does not raise a new legal issue not already resolved by precedent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 133/19 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku E.B. przy uczestnictwie J.B. o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt VIII Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację uczestnika J.B. od postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lipca 2017 r., którym został ustalony skład majątku wspólnego wnioskodawczym E.B. i uczestnika J.B. i w tym zakresie uzgodnił treść ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym przez nakazanie wpisania w działach drugich tych ksiąg wieczystych własności na rzecz E.B. i J.B. po 1/2 części. W wyniku rozpoznania apelacji uczestnika, który zarzucił Sądowi pierwszej instancji sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 321 § 1 i art. 233 § 1 k.p.c. przez orzeczenie w zakresie nieobjętym żądaniem wnioskodawczyni oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.
Naruszenie przepisów prawa materialnego dotyczy art. 33 pkt 2 i 10 k.r.o. przez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że nieruchomości nabyte przez uczestnika stanowią składnik majątku wspólnego uczestników postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik wskazał na istotne zagadnienie prawne w postaci pytania:
„Do jakiego majątku (osobistego, czy wspólnego) należy rzecz nabyta w trakcie trwania związku małżeńskiego stron, w którym obowiązywał ustrój wspólności ustawowej, jeżeli został on nabyty częściowo ze środków pochodzących z majątku wspólnego, a częściowo z majątku osobistego, czy [lub] też majątków osobistych małżonków?” Kwestia ta została przedstawiona przez skarżącego jako problem prawny mający kilka rozwiązań zaproponowanych przez orzecznictwo i doktrynę. Jest to trafnie uzasadnione, jednak sam problem został w międzyczasie rozstrzygnięty przez orzecznictwo w postaci uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2018 r.
III CZP 45/18 (OSNC 2019, nr 7-8, poz. 76). Zgodnie z nią rzecz nabyta w czasie trwania małżeństwa, w którym obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa, w części ze środków pochodzących z majątku osobistego jednego z małżonków, a w części z ich majątku wspólnego, wchodzi do majątku osobistego małżonka i do majątku wspólnego ich obojga „w udziałach odpowiadających stosunkowi środków przeznaczonych z tych majątków na jej nabycie, chyba że świadczenie z majątku osobistego lub majątku wspólnego przekazane na nabycie rzeczy miało charakter nakładu, odpowiednio, na majątek wspólny lub osobisty.” Jest to podsumowanie stanowiska Sądu Najwyższego wyrażanego w powołanych przez uczestnika w uzasadnieniu wniosku we wcześniejszych orzeczeniach z r. 2000, 2008 i 2016.Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę, że w okolicznościach sprawy odpowiedź na postawione zagadnienie prawne nie ma decydującego znaczenia, ponieważ zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, którym jest związany Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.) w sprawie nie występuje problem nabycia składników majątkowych z odrębnych mas majątkowych.
Sądy rozpatrujące sprawę w toku instancji uznały, że wskazane nieruchomości zostały nabyte ze wspólnego majątku małżeńskiego.Skarżący podniósł również, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Mimo odwołania się do (niewskazanego) orzecznictwa Sądu Najwyższego, z którego wynika przyjęte rozumienie oczywistej zasadności skargi, nie została ta oczywistość zupełnie wykazana, a wniosek bazuje na błędnym rozumieniu powołanego postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1981 r. I CZ 101/81 (OSNC 2982, nr 11-12, poz. 172).
W sprawie zostało wydane orzeczenie wstępne, odnoszące się do najważniejszych składników majątkowych, co jest procesowo możliwe, a w okolicznościach sprawy merytorycznie zasadne (por. także postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 stycznia 2008 r. V CSK 355/07, z dnia 2 marca 2012 r. II CSK 363/11, z dnia 26 kwietnia 2018 r. IV CSK 570/17 oraz z dnia 17 maja 2018 r. V CSK 321/17, nie publ.). Nie jest przekonujące twierdzenie uczestnika, że nastąpiło rozstrzygnięcie ponad żądanie, skoro wniosek E. B. wyraźnie wskazywał na konkretne nieruchomości, a oczywiste jest, iż wnioskodawczyni chodziło o osiągnięcie stanu współwłasności.
Z tego wynika, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 3989 pkt 1 i 4 k.p.c., zatem na podstawie art. 3989 § 2 należało orzec jak w postanowieniu.as]jw