Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 130/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Art. 3989 § 1 k.p.c.

Numero d'incarto IV CSK 130/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, citing Article 3989 § 1 of the Code of Civil Procedure. The appellant argued that four legal issues regarding an investor's liability under Article 6471 of the Civil Code required Supreme Court interpretation. However, the Court found the appellant's arguments disconnected from established facts and failed to demonstrate a genuine need for legal interpretation or conflicting case law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the appellant fails to demonstrate a significant legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts, or conflicting case law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue interpretation of law conflicting case law Code of Civil Procedure solidary liability investor knowledge

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 390 k.p.c.
Przytoczony w tym celu wywód prawny powinien być zbliżony do przyjętego przy przedstawianiu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por.
Art. 6471 § 5 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 6471 k.c
art. 390 k.p.c
Przytoczony w tym celu wywód prawny powinien być zbliżony do przyjętego przy przedstawianiu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 6471 § 5 k.c
art. 3989 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CSK 75/06
postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.).
I ACa 64/14
Appeal dismissed; court rejects double recovery of damages and interest for property devaluation case.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 130/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa C. R. ‎przeciwko Gminie Miasta Gdańska‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt I ACa 64/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, gdyż tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego; umożliwia zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa; sprzyja przyczynianiu się przez Sąd Najwyższy do rozwoju nauki prawa oraz eliminowania z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.

Takie ukształtowanie skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący oparł na występowaniu - w jego ocenie - czterech zagadnień prawnych dotyczących wykładni art. 6471 k.c., a mianowicie:a)znaczenia wiedzy inspektora nadzoru inwestorskiego dla solidarnej odpowiedzialności inwestora;b)konieczności podejmowania przez inwestora aktów staranności w zakresie ustalania, czy podmioty wykonujące roboty należące do zakresu obowiązków wykonawcy łączy z wykonawca stosunek kontraktowy, a jeśli tak, to jaki jest zakres podmiotowy i przedmiotowy tej umowy;c)w jakim terminie może zostać wyrażona zgoda przez inwestora na wykonanie prac przez podwykonawcę;d)czy fakt wcześniejszej współpracy inwestora z podwykonawcą może rzutować na stan wiedzy inwestora ustalany na potrzeby odpowiedzialności solidarnej zgodnej z treścią 6471 k.c. Powołanie się w skardze kasacyjnej na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego wymaga wskazania argumentów prawnych prowadzących do rozbieżnych ocen prawnych oraz przedstawienia własnego stanowiska.

Przytoczony w tym celu wywód prawny powinien być zbliżony do przyjętego przy przedstawianiu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, nie publ.). Wskazane przez skarżącego problemy, ujęte w punktach b, c i d, zostały przedstawione w oderwaniu od ustalonego w sprawie, w sposób wiążący, stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Natomiast w odniesieniu do zagadnienia pierwszego, dotyczącego znaczenia wiedzy inspektora nadzoru inwestorskiego dla ustalenia solidarnej odpowiedzialności inwestora i osób wskazanych w art. 6471 § 5 k.c., skarżący nie przedstawił wywodu określającego, na czym polega zobiektyzowana potrzeba wykładni tego przepisu jako budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów; w tym zakresie jego wywód stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, który uznał, że inspektor nadzoru inwestorskiego jest pracownikiem technicznym, którego wiedza co do faktu, nie przesądza o wiedzy inwestora o tym fakcie.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).