Supreme Court dismisses cassation appeal as it lacks significant legal issues or precedent-setting value.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's award of damages and pension. The plaintiff argued that the case raised significant legal questions regarding the correlation between compensation for pain and the degree of health impairment, but the court found her arguments merely sought a re-evaluation of facts rather than resolving new legal issues. Consequently, the court determined the appeal did not meet the statutory requirements for admission under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of laws causing serious doubts or divergences in case law; otherwise, it is rejected.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 13/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa L. W.przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie Kujawsko-Pomorskiemuo zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt V ACa 31/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi przez stronę pozwaną.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2014 r., którym Sąd Apelacyjny – na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2013 r.
– zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanego Skarbu Państwa – Wojewody Kujawsko – Pomorskiego kwotę 45.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 25 sierpnia 2007 r. do dnia zapłaty i zniósł wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego, a w pozostałej części apelację oddalił. Powołując się na podstawę określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego dalszej kwoty 45.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 25 sierpnia 2007 r. oraz renty w kwocie po 1.500 zł miesięcznie, płatnej poczynając od miesiąca października 2007 r. z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki w płatności każdej z rat, ewentualnie przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca wskazała na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, a równocześnie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości.
Wątpliwości te, zdaniem skarżącej, dotyczą „…odpowiedzi na pytanie, o korelację art. 455 § 1 k.c. wskazującego podstawę przyznania poszkodowanemu odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia – do procentowego stopnia uszczerbku na zdrowiu osoby poszkodowanej, a także art. 444 § 2 k.c. wskazującego podstawę do zasądzenia od osoby odpowiedzialnej za wywołanie u poszkodowanego rozstroju zdrowia odpowiedniej renty – do faktu otrzymywania przez osobę poszkodowaną świadczeń z innych tytułów, ale w czasie teraźniejszym orzekania, podczas gdy żądanie zasądzenia renty początek swój bierze w dacie wcześniejszej…”.Analiza wywodów zawartych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie wskazanych przez nią przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.
W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie obejmujące poważną wątpliwość prawną i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie ma znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozstrzygnięcia złożonej skargi. Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.
Z kolei wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne i wyjaśnić, na czym one polegają albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. W obu wypadkach chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.
Sformułowane przez skarżącą zagadnienia prawne oraz wspierające je wywody nie przekonują o występowaniu przesłanek opisanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Skarżąca nie wskazała na poważne wątpliwości natury prawnej, a jedynie na potrzebę dokonania oceny przedstawionego stanu faktycznego i zajęcia stanowiska. Zaprezentowała wybrane poglądy na wyłaniające się kwestie prawne oraz własną ocenę stanu faktycznego, a formułowane pytania, na które notabene w większości sama udziela odpowiedzi, świadczą o tym, że chodzi jej tylko o poddanie zaskarżonego wyroku kontroli kasacyjnej, a nie o rozstrzygnięcie zagadnień prawnych o istotnym znaczeniu dla praktyki sądowej.
Poza tym problematyka poruszona przez skarżącą była już niejednokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. W odniesieniu do kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę tylko przykładowo można tu wskazać na uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 r., III CZP 37/73 (OSNC 1974, nr 9, poz. 145) oraz orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 15 grudnia 1965 r., II PR 280/65 (OSNCP 1966, nr 10, poz. 168), z dnia 4 czerwca 1968 r., I PR 175/68 (OSNCP 1969, nr 2, poz. 37), z dnia 10 października 1967 r., I CR 224/67 (OSNCP 1968, nr 6, poz. 107), z dnia 19 sierpnia 1980 r., IV CR 283/80 (OSNCP 1981, nr 5, poz. 81), z dnia 10 grudnia 1997 r., III CKN 219/97 (nie publ.), z dnia 20 marca 1998 r., II CKN 650/97 (nie publ.), z dnia 11 lipca 2000 r., II CKN 1119/98 (nie publ.), z dnia 12 października 2000 r., IV CKN 128/00 (nie publ.), z dnia 12 września 2002 r., IV CKN 1266/00 (nie publ.), z dnia 29 września 2004 r., II CK 531/03 (nie publ.), z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03 (OSNC 2005, nr 2, poz. 40), z dnia 28 czerwca 2005 r., I CK 7/05 (nie publ.), z dnia 9 listopada 2007 r., V CSK 245/07 (OSNC-ZD 2008, nr D, poz. 95), z dnia 14 lutego 2008 r., II CSK 536/07 (OSP 2010, nr 5, poz. 47), z dnia 26 listopada 2009 r., III CSK 62/09 (OSNC-ZD 2010, nr C, poz. 80), z dnia 28 stycznia 2010 r., I CSK 244/09 (nie publ.), z dnia 17 września 2010 r., II CSK 94/10 (OSNC 2011, nr 4, poz. 44), z dnia 7 lipca 2011 r., II CSK 682/10 (nie publ.), z dnia 19 stycznia 2012 r., IV CSK 221/11 (nie publ.), z dnia 6 lipca 2012 r., V CSK 332/11 (nie publ.) i z dnia 12 lipca 2012 r., I CSK 74/12 (nie publ.).
Co się zaś tyczy prawa do renty, o której mowa w art. 444 § 2 k.c., to przykładowo można tu wymienić orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 19 września 1967 r., I PR 285/67 (OSNCP 1968, nr 3, poz. 55), z dnia 9 września 1968 r., III PRN 49/68 (nie publ.), z dnia 13 lipca 1972 r., III PRN 14/72 (OSNCP 1973, nr 5, poz. 76), z dnia 22 lutego 1974 r., II PRN 7/74 (OSNCP 1974, nr 11, poz. 200), z dnia 11 marca 1976 r., IV CR 50/76 (OSNCP 1977, nr 1, poz. 11), z dnia 10 października 1977 r., IV CR 367/77 (OSNCP 1978, nr 7, poz. 120), z dnia 4 lipca 2002 r., I CKN 837/00 (nie publ.) i z dnia 8 czerwca 2005 r., V CK 710/04 (nie publ.).
Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i – ze względu na sytuację życiową skarżącej – orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.