Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 128/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue requiring interpretation under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 128/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by W. G. against the City and Municipality of K., ruling that the appeal was inadmissible. The appellant argued for a specific interpretation of Article 36 of the Spatial Planning and Development Act, but failed to cite conflicting Supreme Court precedents or demonstrate a serious legal doubt. The court held that the appellant merely presented their own view without meeting the strict requirements for admissibility under Article 3989 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue requiring interpretation or reveals conflicting case law, which the appellant must substantiate with cited precedents.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal interpretation requirement conflicting case law Civil Procedure Code spatial planning law property compensation claims exclusionary relationship of claims

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
1 pkt 2 u.p.o.z.p.), jest warunkowana wystąpieniem po stronie właściciela uszczerbku majątkowego.Z motywów wniosku nie wynikało również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co zakłada ewidentną i widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
1 pkt 2 u.p.o.z.p.), jest warunkowana wystąpieniem po stronie właściciela uszczerbku majątkowego.Z motywów wniosku nie wynikało również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co zakłada ewidentną i widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por.
Art. 98 k.p.c.
3989 § 2 w związku z art. 98, art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
SN 2020, nr 1, s. 16).Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 98, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.jw
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.jw
Art. 36 ust. 1 u.p.o.z.p.
powołał się na potrzebę wykładni art. 36 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
1 pkt 2 u.p.o.z.p.), jest warunkowana wystąpieniem po stronie właściciela uszczerbku majątkowego.Z motywów wniosku nie wynikało również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co zakłada ewidentną i widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
1 pkt 2 u.p.o.z.p.), jest warunkowana wystąpieniem po stronie właściciela uszczerbku majątkowego.Z motywów wniosku nie wynikało również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co zakłada ewidentną i widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 128/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z powództwa W. G.‎przeciwko Miastu i Gminie K.‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lipca 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset 00/100) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący W. G. powołał się na potrzebę wykładni art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jedn. tekst: Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej - „u.p.o.z.p.”, w zakresie relacji, w jakiej pozostają ze sobą roszczenia określone w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu.

Wskazał również, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W świetle utrwalonego stanowiska judykatury, oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia stosownych orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowych dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający.

Nieodzowne jest ponadto wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią prawa, a wynikiem postępowania kasacyjnego (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl., z dnia 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14, niepubl. i z dnia 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18, niepubl.).Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwalała przyjąć, by skarżący wykazał twierdzoną przyczynę kasacyjną.W uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 2012 r., IV CSK 619/11 (niepubl.), przywołanego przez Sąd Okręgowy, Sąd Najwyższy szczegółowo scharakteryzował roszczenia ustanowione w art. 36 ust. 1 u.p.o.z.p., wskazując m.in., że pozostają one w relacji wyłączania, co oznacza, że właściciel lub użytkownik wieczysty powinien dokonać między nimi wyboru, stosownie do okoliczności sprawy i własnej preferencji.

Na alternatywny charakter rozważanych roszczeń zwracano uwagę także we wcześniejszym orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2006 r., V CSK 332/06, niepubl.). We wniosku nie przywołanych żadnych rozstrzygnięć Sądu Najwyższego ani sądów powszechnych, względnie poglądów piśmiennictwa, w które pozostawałyby w opozycji do tego stanowiska. Argumentacja wniosku ograniczała się natomiast do przedstawienia własnego poglądu skarżącego, który pomijał nie tylko brzmienie art. 36 ust. 1 u.p.o.z.p., w którym nieprzypadkowo użyto typowego funktora alternatywy rozłącznej „albo”, lecz także to, że oba rozważane roszczenia realizują ten sam interes w postaci zapewnienia ekwiwalentu służącego usunięciu skutków zmiany wykonywania prawa własności nieruchomości w zestawieniu z korzystaniem z niej w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem.

W związku z tym, cenę wykupu nieruchomości ustala się z uwzględnieniem jej stanu (sposobu użytkowania) sprzed zmiany planistycznej (por. np. powołany już wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2012 r., IV CSK 619/11). Wybór postaci ekwiwalentu pozostawiono jednak właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu), czego nie zmienia to, że skuteczność żądania wynagrodzenia „rzeczywistej szkody” (art. 36 ust. 1 pkt 1 u.p.o.z.p.), inaczej niż żądania wykupu (art. 36 ust. 1 pkt 2 u.p.o.z.p.), jest warunkowana wystąpieniem po stronie właściciela uszczerbku majątkowego.Z motywów wniosku nie wynikało również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co zakłada ewidentną i widoczną prima vista wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156, i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18, niepubl.).

W przyjętym w kodeksie postępowania cywilnego modelu apelacji pełnej sąd drugiej instancji nie jest w żaden sposób ograniczony w zakresie prawnej oceny żądania pozwu w płaszczyźnie prawa materialnego, niezależnie od zarzutów apelacji (por. uchwałę Sądu Najwyższego - zasada prawna - z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, nr 6, poz. 55). Skarżący nie wykazał także, by doszło do naruszenia - tym bardziej naruszenia oczywistego - art. 384 k.p.c., nie wskazując, w jaki sposób zaskarżony wyrok, z uwzględnieniem przedmiotowych granic jego prawomocności materialnej (art. 365 w związku z art. 366 k.p.c.), stawiałby go w gorszej sytuacji w zestawieniu z wyrokiem Sądu Okręgowego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2019 r., II CSK 353/18, Biul.

SN 2020, nr 1, s. 16).Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 98, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.jw