Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 119/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and obvious merit under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 119/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for substantive review, ordering the plaintiffs to pay the defendants' legal costs. The appellants argued that a new legal issue regarding lease contract interpretation existed, but the court found their argument insufficiently developed and lacking in precise legal formulation. Consequently, the court determined that the appeal did not meet the statutory prerequisites for admission under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously meritorious; mere assertion of controversy without precise argumentation or proof of obvious merit does not satisfy these statutory requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue obvious merit Civil Procedure Code preliminary screening lease contract interpretation dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).Na wniosek pozwanych zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 39821 k.p.c.
i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 w zw.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
art. 65 § 2 k.c
„czy wstąpienie przez nabywcę nieruchomości w stosunek dzierżawy, ogranicza mu uprawnienia, które miałby jako pierwotna strona umowy w zakresie art. 65 § 2 k.c., tj.
art. 354 § 1 k.c
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.
postanowienie SN z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II PK 3/08
postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt IV CSK 246/06
akt II PK 3/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt IV CSK 246/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn.
postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08
akt IV CSK 246/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn.
postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01
akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01, nie publ.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00
52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz.
IV CSK 53/2013
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/2013, nie publ.).
II PK 3/08
akt II PK 3/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., sygn.
IV CSK 246/06
akt IV CSK 246/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 119/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa J. M. K. , A. K. , K. T. B. i S. B.‎przeciwko J. T. C., A. C. i D. C. ‎o wydanie i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powodów J. M. K. i K. T. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 3 lipca 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza solidarnie od powodów na rzecz pozwanych 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego oraz zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Pełnomocnik powodów J. M. K. i K. T. B. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 3 lipca 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.We wniosku sformułowano następujące pytanie:

„czy wstąpienie przez nabywcę nieruchomości w stosunek dzierżawy, ogranicza mu uprawnienia, które miałby jako pierwotna strona umowy w zakresie art. 65 § 2 k.c., tj. wykładni poszczególnych postanowień kontraktu, a także w sferze egzekwowania obowiązków umownych od kontrahenta, czyli w płaszczyźnie art. 353 § 1 w zw. z art. 354 § 1 k.c.?".Odnosząc się do zawartego w skardze wywodu, należy wskazać, że skarżący ograniczyli się do lakonicznego, jednostronnego przedstawienia swojego poglądu na sprawę, uznaną przez nich za „kontrowersyjną" i nie podjęli się wyjaśnienia, na czym - w ich ocenie - polega istotność przedstawionego zagadnienia.

Tymczasem przez istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) rozumie się problem o charakterze prawnym powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter nowy i rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozstrzygnięcie stwarza realne i poważne trudności, a którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/2013, nie publ.). Przedstawienie istotnego zagadnienia prawnego wymaga jego precyzyjnego sformułowania poprzez wskazanie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m. in. postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). /Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powinna nawiązywać do przesłanek „przedsądu", a ponadto stanowić odrębny, pogłębiony wywód prawny wskazujący na zaistnienie powołanych okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpatrzenia (zob.: postanowienie SN z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II PK 3/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt IV CSK 246/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01, nie publ.).

Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do rozważenia, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym" oraz czy jest to zagadnienie „istotne". Uzasadnienie wniosku przedstawione przez skarżących nie spełnia tych wymagań.Z kolei powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Jeżeli więc przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się oczywistość skargi i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia.Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest - w powyższym rozumieniu - oczywiście uzasadniona. Warto zauważyć, że przytoczone we wniosku okoliczności nie stanowiły zasadniczej przyczyny oddalenia apelacji przez sąd drugiej instancji.

Sąd Apelacyjny szczegółowo wskazał w uzasadnieniu wyroku przyczyny, dla których stanowisko powodów w przedmiocie wypowiedzenia umowy dzierżawy nie zasługiwało na uwzględnienie. Polemika skarżącego z tą argumentacją sądu nie nosi cech oczywistej słuszności. W konkluzji należy stwierdzić, że powołane we wniosku przesłanki nie zostały wykazane.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Na wniosek pozwanych zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). jw