Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 114/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of new evidence and improper use of presumptions.

Numero d'incarto IV CSK 114/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's decision to reject the plaintiff's claim. The defendant argued that the lower courts failed to investigate the father's financial capacity and improperly applied legal presumptions without considering new evidence. The court ruled that the Supreme Court is bound by the factual findings of the lower courts and cannot introduce new evidence or re-evaluate facts already established.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: The Supreme Court is bound by the factual findings of the lower courts and cannot introduce new evidence or challenge the proper application of legal presumptions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal new evidence legal presumption bound by facts appellate review allegazioni insufficientemente motivate documenti mancanti ammende per infrazione procedurale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3981 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się w istocie do polemiki z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów, co nie może odnieść skutku na etapie postępowania kasacyjnego z uwagi na treść art. 3983 § 3 k.p.c. i art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Art. 231 k.p.c.
391 § 1 k.p.c., i - w konsekwencji - art. 231 k.p.c. i art.
Art. 232 k.p.c.
oraz „Zeszytu ze spisem gości hotelowych i uzyskiwaną z tytułu świadczenia usług hotelowych zapłata", a ponadto zarzuty naruszenia art. 232 w związku z art.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
227 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., i - w konsekwencji - art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 w zw.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2019 r., V CSK 469/18
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2019 r., V CSK 469/18, nie publ.
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2016 r., II CSK 248/15
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2016 r., II CSK 248/15, nie publ.
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2016 r., II CSK 131/15
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I CSK 415/08
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I CSK 415/08, nie publ.
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CSK 297/10
II CSK 94/16
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite legal basis and demonstrate obvious law violation.
III CSK 198/15
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal interest and failure to prove significant legal issues.
V CSK 622/15
Supreme Court dismissed cassation appeal on joint property division, rejecting clear reasonableness claims regarding land splitting.
III CSK 113/16
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error under Civil Procedure Code.
III CSK 217/16
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error affecting the judgment's outcome.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 114/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z powództwa T. B.‎przeciwko Z. J.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 października 2019 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 17 lipca 2018 r., zasądzającego od niego na rzecz powódki kwoty 90.000 zł, 2.430 zł i 1.134 zł wraz z bliżej oznaczonymi odsetkami ustawowymi i oddalającego powództwo w pozostałym zakresie.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, pozwany wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jego zdaniem, jej oczywista zasadność wynika przede wszystkim z powielenia przez Sąd odwoławczy błędu Sądu pierwszej instancji polegającego na niepoczynieniu ustaleń w przedmiocie możliwości finansowych ojca stron w zakresie nabywania akcji, co wyrażało się w nienależytym rozważeniu zarzutów apelacyjnych i pominięciu szeregu istotnych dowodów dotyczących tej kwestii, i skutkowało dokonaniem jej pobieżnej oceny.

Dopiero zaś przesądzenie tego, czy S.J. posiadał środki finansowe na zakup akcji, uprawniało Sąd drugiej instancji do oceny pozostałych dowodów i czynienia dalszych ustaleń w zakresie powoływanej przez powódkę okoliczności istnienia umowy między pozwanym a jego ojcem. Skarżący dodał, że argumentacja ta „znajduje ugruntowanie” w zarzutach skargi kasacyjnej zgłoszonych w jej petitum. W ramach zaś tych zarzutów powołał przede wszystkim naruszenie art. 382 k.p.c. przez pominięcie przez Sąd drugiej instancji części zebranego materiału dowodowego w postaci: decyzji o waloryzacji z dnia 1 marca 2016 r., decyzji o przyznaniu jednorazowego dodatku pieniężnego z dnia 1 marca 2016 r., decyzji o przyznaniu emerytury z dnia 13 grudnia 1982 r., informacji w zakresie funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez (…) TF1 S.A. z dnia 26 kwietnia 2018 r., informacji w zakresie funduszu własności pracowniczej P. zarządzanego przez N. TFI S.A. z dnia 24 kwietnia 2018 r. oraz „Zeszytu ze spisem gości hotelowych i uzyskiwaną z tytułu świadczenia usług hotelowych zapłata", a ponadto zarzuty naruszenia art. 232 w związku z art. 227 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., i - w konsekwencji - art. 231 k.p.c. i art. 740 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, nie publ.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2015 r., III CSK 198/15, nie publ., z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, nie publ., z dnia 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, nie publ., z dnia 27 października 2016 r., III CSK 217/16, nie publ., z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, nie publ., z dnia 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, nie publ., z dnia 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, nie publ., z dnia 5 października 2018 r., V CSK 168/18, nie publ.).

Skarżący nie wykazał, by wyrok Sądu Apelacyjnego był dotknięty tego rodzaju nieprawidłowościami. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, poprzestające jedynie na ogólnym zarysowaniu wadliwości jest w tym zakresie dalece niewystarczające. Zgodnie zaś z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wymaganie określone w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest tożsame z określonym w art. 3984 § 2 k.p.c., co oznacza, że skarżący powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie i odrębnie uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawet jeżeli argumentacja prawna może się w pewnym zakresie pokrywać (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156, z dnia 5 czerwca 2001 r.

IV CZ 45/01, OSNC 2001, Nr 10, poz. 157, z dnia 10 stycznia 2003 r. VCZ 189/02, nie publ., z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, nie publ., z dnia 5 kwietnia 2017 r., II CSK 688/16, niepubl., z dnia 11 kwietnia 2018 r., V CSK 547/17, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 567/17, nie publ.). Uzasadnienie oczywistej zasadność skargi nie może więc poprzestawać na powołaniu naruszeń prawa wskazanych w podstawach kasacyjnych. Uzasadnienia przyczyn kasacyjnych, kwalifikujących przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy nie może doszukiwać się w uzasadnieniu podstaw, niezależnie od tego, że chodzi w tym wypadku o zupełnie odmienne metody argumentowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2020 r., II CSK 432/19, nie publ., z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZ 93/06, nie publ. i z dnia 18 kwietnia 2012 r., I CSK 520/11, nie publ.).

Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się w istocie do polemiki z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów, co nie może odnieść skutku na etapie postępowania kasacyjnego z uwagi na treść art. 3983 § 3 k.p.c. i art. 39813 § 2 in fine k.p.c. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną w granicach jej podstaw, jest związany z mocy art. 39813 § 2 k.p.c. ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Prawidłowość stosowania art. 231 k.p.c. (domniemanie faktyczne) należy do domeny ustalania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i jako taka nie może stanowić zarzutu kasacyjnego (art. 3983 § 3 k.p.c.), a tym samym okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2019 r., V CSK 469/18, nie publ. i tam przywoływane orzecznictwo).

Związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia wyklucza też prowadzenie przez Sąd Najwyższy na etapie postępowania kasacyjnego dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego, a powołanie nowych dowodów, co uczynił skarżący, stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c. jest niedopuszczalne. Z kolei zastosowanie przez sąd art. 232 zdanie drugie k.p.c. może stać się obowiązkiem sądu w wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych wypadkach, a naruszenie wówczas tego obowiązku - stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2016 r., II CSK 248/15, nie publ. i z dnia 13 stycznia 2016 r., II CSK 131/15, nie publ.).

Taki szczególny przypadek uzasadniający dopuszczenie dowodu z urzędu z reguły nie zachodzi, gdy strona w postępowaniu przed sądami niższych instancji była reprezentowana przez adwokata (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I CSK 415/08, nie publ. i z dnia 24 listopada 2010 r., II CSK 297/10, nie publ.). Skarżący nie przytoczył we wniosku żadnej argumentacji, która poprzeć mogłaby ocenę, że w okolicznościach sprawy obowiązkiem Sądu Apelacyjnego było odstąpienie od respektowania zasady kontradyktoryjności i dopuszczenie dowodu z urzędu.

Z motywów zaskarżonego orzeczenia wynika, że Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, rozważając przy tym kwestię możliwości sfinansowania przez S.J. zakupu akcji przez pozwanego. Uznał, że podnoszące przez skarżącego w apelacji okoliczności dotyczące braku możliwości finansowych ojca - kwestią tą zajmował się już Sąd pierwszej instancji, wskazując m.in. na pobieranie emerytury i hodowlę norek - nie są wystarczające do obalenia domniemania faktycznego co do faktu zawarcia spornej umowy, opartego na licznych, wprost przywołanych i omówionych przez Sąd dowodach (zeznania powódki, świadków, odręczne notatki ojca stron, przelewy, których wysokość odpowiadała „co do grosza” wysokości wypłacanej pozwanemu dywidendy, zatytułowane „dywidenda”, okoliczności otwarcia przez S.J. rachunku w biurze maklerskim w lutym 2014 r.).

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).jw