Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 111/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as it challenges factual findings rather than legal interpretation.

Numero d'incarto IV CSK 111/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a third party regarding inheritance and property division. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted civil code provisions concerning good faith possession, claiming the statutory presumption of good faith should have applied. The court ruled that the disputed issue was not a need for legal interpretation but a challenge to the factual determination of whether the appellant acted in good faith, which was properly established by the lower courts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the appellant fails to demonstrate that the contested legal provisions require interpretation due to serious doubts or conflicting case law, and instead merely contests the factual findings of the lower courts.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal good faith possession legal interpretation factual findings presumption of good faith inheritance dispute property division prova della proprietà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
z art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 39821 k.p.c.
i art. 39821 k.p.c., w powiązaniu z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
39821 k.p.c., w powiązaniu z art. 13 § 2 k.p.c. as]aj
art. 7 k.c
Powyższe orzeczenie w całości zaskarżył skargą kasacyjną uczestnik, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 k.c.
art. 172 § 1 k.c
w związku z art. 172 § 1 k.c.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.).
postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08
postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, niepubl., z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, niepubl., z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, niepubl., z 23 maja 2018 r., I CSK 31/18, niepubl.).Tymczasem, wykładnia przepisów art.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15
postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15
postanowienia Sądu Najwyższego: z 23 maja 2018 r., I CSK 31/18
wyrok Sądu Najwyższego z 19 czerwca 1997 r., III CKN 114/97
wyrok Sądu Najwyższego z 19 czerwca 1997 r., III CKN 114/97, niepubl.).
II CSK 71/18
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Civil Procedure Code Art. 3989.
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
III CSK 77/15
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or binding precedent conflict.
V CSK 692/15
Supreme Court dismisses appeal on inheritance share regarding agricultural farm transfer as legal issue already settled in precedent.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 111/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z wniosku B.C. i B.H. ‎przy uczestnictwie M.C. ‎o dział spadku oraz podział majątku,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w G. ‎z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt XVI Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od uczestnika na rzecz każdego z wnioskodawców kwotę po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 listopada 2017 r., w sprawie z wniosku B.C. i B.H. z udziałem M.C. o dział spadku i podział majątku wspólnego, wskutek apelacji uczestnika postępowania, Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację. Powyższe orzeczenie w całości zaskarżył skargą kasacyjną uczestnik, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 k.c. w związku z art. 172 § 1 k.c. przez przyjęcie, że uczestnik nie był samoistnym posiadaczem nieruchomości w dobrej wierze, mimo, iż w dniu objęcia przez niego gospodarstwa rolnego w samoistne posiadanie - co nastąpiło na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego z rodzicami umowy o przekazaniu gospodarstwa rolnego za świadczenia emerytalne dla rolników - był on przekonany, że skoro umowa ta zawarta została w przewidzianej prawem formie i została ona‎zaakceptowana przez wpisanie go jako właściciela w dziale II księgi wieczystej, to‎nieruchomość nabył w dobrej wierze i był w dobrej wierze aż do dnia, w którym‎otrzymał pozew wniesiony przez wnioskodawców o stwierdzenie nieważności‎umowy z 2 kwietnia 1986 r.

We wnioskach uczestnik domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, z pozostawieniem mu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Uczestnik wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi ‎na to, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Jego zdaniem, w ramach rozpoznania niniejszej sprawy, zachodzi konieczność wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, a mianowicie art. 7 k.c. w związku z art. 172 § 1 k.c., w szczególności zastosowania klauzuli „dobrej wiary” w stosunku do samoistnego posiadania, którego bieg rozpoczął się w dniu zawarcia w formie aktu notarialnego umowy o przekazaniu gospodarstwa rolnego w zamian za świadczenie emerytalne.W odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnioskodawcy wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie od uczestnika na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Pełnomocnik uczestnika wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparł na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, niepubl., z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, niepubl., z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, niepubl., z 23 maja 2018 r., I CSK 31/18, niepubl.).Tymczasem, wykładnia przepisów art. 7 k.c. i art. 172 § 1 k.c. była już wielokrotnie dokonywana.

Uczestnik nie wykazał, że zaistniała potrzeba wykładni tych przepisów, ponieważ budzą one poważne wątpliwości. Na ogół, sporna problematyka w związku z tymi normami, łączy się nie tyle z właściwą ich wykładnią, ile odpowiednią subsumpcją ustalonego stanu faktycznego pod te przepisy. Przykładem jest niniejsza sprawa. Uczestnik w istocie nie kwestionuje tego, że ‎art. 172 § 1 k.c. zawiera podstawowe przesłanki nabycia prawa własności w drodze zasiedzenia, a art. 7 k.c. zawiera domniemanie dobrej wiary. Pomija jednakże okoliczność, że wskazane domniemanie ma charakter wzruszalny.

Konstrukcja art. 7 k.c. opiera się na domniemaniu dopuszczającym przeciwdowód oraz że domniemanie to może być obalone za pomocą wszelkich środków dowodowych. Ocena, czy domniemanie dobrej wiary zostało w konkretnym wypadku obalone dowodami złej wiary, zależy od wyników postępowania dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 czerwca 1997 r., III CKN 114/97, niepubl.). Sądy meriti wyjaśniły dlaczego traktują uczestnika, jako posiadacza w złej wierze. Stąd, uczestnik kwestionuje de facto ustalenia faktyczne, a nie błędną wykładnię norm prawnych.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c., w powiązaniu z art. 13 § 2 k.p.c. as]aj